Сад дашна бар дил мехӯрам вази хеш пинҳон ме кунам

صد دشنه بر دل می‌خورم وز خویش پنهان می‌کنم

Ҷони гиря бар ман мекунад ман ханда бар ҷон ме кунам

جان گریه بر من می‌کند من خنده بر جان می‌کنم

Хӯни қатра қатра мечакад то ашк навмидӣ шавад

خون قطره قطره می‌چکد تا اشک نومیدی شود

Вази оҳи сарди андари ҷигари он қатра пайкон ме кунам

وز آه سرد اندر جگر آن قطره پیکان می‌کنم

Дасти ғами андари ҷайби ҷони пои нишоти андари чаман

دست غم اندر جیب جان پای نشاط اندر چمن

Пероҳанами сад чок ва ман гул дар гиребон ме кунам

پیراهنم صد چاک و من گل در گریبان می‌کنم

Гулхан фурӯз ҳасратами грдоўрди хошоки ғам

گلخن‌فروز حسرتم گردآورد خاشاک غم

Бе дарди пиндорад ки ман гашт гулистон ме кунам

بی‌درد پندارد که من گشت گلستان می‌کنم

Ғами ҳам ба танг омад вале қуфласт доим бар дараш

غم هم به تنگ آمد ولی قفلست دایم بر درش

Ин хонаи танагӣ ки ман ӯро ба зиндон ме кунам

این خانهٔ تنگی که من او را به زندان می‌کنم

Имрӯз ё фардои аҷали душвории ғам май барад

امروز یا فردا اجل دشواری غم می‌برد

Ваҳшии ду рӯзӣ сабр кун кори ту осон ме кунам

وحشی دو روزی صبر کن کار تو آسان می‌کنم