Дареғ аз шамсаи айвони исмат

دریغ از شمسهٔ ایوان عصمت

Ки то ҷовиди рух пинҳон намӯда

که تا جاوید رخ پنهان نموده

Чароғи дудмони неъмати аллоҳ

چراغ دودمان نعمت الله

Ки шамъаши меҳр буду моҳи дӯда

که شمعش مهر بود و ماه دوده

Сабои кӯ каз ҳарими иффат ӯ

صبا کو کز حریم عفت او

Ба ҷои гирд бар ваии машки суда

به جای گرد بر وی مشک سوده

Ки тобри ҷои хирмани хирмани машк

که تابر جای خرمن خرمن مشک

з хокистар бибинад тӯдаи тӯда

ز خاکستر ببیند توده توده

Фалаки гӯи хок бар сар кун ки давраш

فلک گو خاک بر سر کن که دورش

зи тораки афсари давлати рабӯда

ز تارک افسر دولت ربوده

Замон бар боди даҳ гӯи хирманаш ро

زمان بر باد ده گو خرمنش را

Ки гетии кишти иқболаши дуруда

که گیتی کشت اقبالش دروده

Яке ойӣна буд аз ҷавҳари рӯҳ

یکی آیینه بود از جوهر روح

Валек аз ранги савдои нои задуда

ولیک از رنگ سودا نا زدوده

Ба қасд ӯ чу савдои хасми ҷонӣ

به قصد او چو سودا خصم جانی

зи посаши дидаи ҳикмати ғунуда

ز پاسش دیدهٔ حکمت غنوده

Ба ҳар заҳрӣ ки раҳ май бардаи савдо

به هر زهری که ره می‌برده سودا

Мизоҷашро ба он май озмуда

مزاجش را به آن می‌آزموده

Чу май дида ки теғаш коргар нест

چو می‌دیده که تیغش کارگر نیست

Ба он шуғл иҳтимомаш ме фузуда

به آن شغل اهتمامش می‌فزوده

Ба кораш карда заҳрии охири кор

به کارش کرده زهری آخر کار

Ки ҷузи ҷон доданаши дармони набӯда

که جز جان دادنش درمان نبوده

Агар май баст бар худ роҳи савдо

اگر می‌بست بر خود راه سودا

Дар ин фитна кӣ мешуд гушӯда

در این فتنه کی می‌شد گشوده

Накарда ҳеҷ кас бо душмани хеш

نکرده هیچ کس با دشمن خویش

Чунин бе ваҷҳи кори носутӯда

چنین بی وجه کار ناستوده

Ба ҳар ҷо гӯш карда баҳри таърих

به هر جا گوش کرده بهر تاریخ

Замонаи ин ду мисраро шунӯда :

زمانه این دو مصرع را شنوده:

Чаҳ дода бе сабаби савдо ба худ роҳ

چه داده بی سبب سودا به خود راه

Чаҳ биҷои қасди ҷон худ намӯда

چه بیجا قصد جان خود نموده