Аё офтоби мълои ҷаноб

ایا آفتاب معلا جناب

Ки аз сояи ?ути осмон поя ҷӯаст

که از سایه‌ات آسمان پایه جوست

Дар изҳори анъоми ҳуккоми бофқ

در اظهار انعام حکام بافق

Сухан бар лаб ва гиряам дар гулӯаст

سخن بر لب و گریه‌ام در گلوست

Дар он даҳ муҷовир шудам ҳафт моҳ

در آن ده مجاور شدم هفت ماه

Напурсед ҳолам , на душман на дӯст

نپرسید حالم ،نه دشمن نه دوست

Ҷавоб саломам надоданд боз

جواب سلامم ندادند باز

Аз он рӯ ки итлоқ додан пурӯст

از آن رو که اطلاق دادن پراوست