Илоҳии синае даҳ оташи афрӯз

الهی سینه‌ای ده آتش افروز

Дар он синаи дилӣ ваон дили ҳамаи сӯз

در آن سینه دلی وان دل همه سوز

Ҳар он дилро ки сӯзӣ нест , дил нест

هر آن دل را که سوزی نیست، دل نیست

Дили афсурдаи ғайр аз об ва гул нест

دلِ افسرده غیر از آب و گل نیست

Дилами пари шуълаи гардон , синаи пурдӯд

دلم پرشعله گردان، سینه پردود

Забонам кун ба гуфтан оташ олуд

زبانم کن به گفتن آتش‌آلود

Каромат кун дарунии дарди пурвирд

کرامت کن درونی درد پرورد

Дилӣ дар ваии даруни дарду буруни дард

دلی در وی درون درد و برون درد

Ба сӯзии даҳ каломамро равое

به سوزی ده کلامم را روایی

Каз он гармӣ кунад оташи гадоӣ

کز آن گرمی کند آتش گدایی

Диламро доғи ишқӣ бар ҷабин на

دلم را داغ عشقی بر جبین نه

Забонамро беоне оташини даҳ

زبانم را بیانی آتشین ده

Сухан каз сӯзи дил тобӣ надорад

سخن کز سوز دل تابی ندارد

Чакадгар оби азу , обӣ надорад

چکد گر آب ازو آبی ندارد

Дилӣ афсурда дорам сахт бе нур

دلی افسرده دارم سخت بی‌نور

Чароғӣ зу ба ғояти равшании давр

چراغی زو به غایت روشنی دور

Бидиҳ гармии дил афсурдаам ро

بده گرمی دل افسرده‌ام را

Фурӯзон кун чароғ мурдаам ро

فروزان کن چراغ مرده‌ام را

Надорад роҳи фикрами равшаноӣ

ندارد راه فکرم روشنایی

зи лутфат партаве дорам гадоӣ

ز لطفت پرتویی دارم گدایی

Агар лутф ту набӯд партав андоз

اگر لطف تو نبود پرتو انداز

Куҷои фикру куҷои ганҷинаи роз

کجا فکر و کجا گنجینهٔ راز

зи ганҷи роз дар ҳар кунҷи сина

ز گنج راز در هر کنج سینه

Ниҳодаи хозини ту сади дафина

نهاده خازن تو صد دفینه

Вале лутфи ту гар набӯд , ба сади ранҷ

ولی لطف تو گر نبود، به صد رنج

Пашизии каси наёбади зи онҳамаи ганҷ

پشیزی کس نیابد زان همه گنج

Чўдр ҳар кунҷ , сади ганҷинаи дорӣ

چو در هر کنج، صد گنجینه داری

намехоҳам ки навмедам гузорӣ

نمی‌خواهم که نومیدم گذاری

Ба роҳи ин умеди печ дар печ

به راه این امید پیچ در پیچ

Марои лутфи ту май бояд , дигар ҳеҷ

مرا لطف تو می‌باید، دگر هیچ