Ба гармӣ гуфташ ар кор дигар ҳаст

به گرمی گفتش ار کار دگر هست

Биҷӯ то вақту фурсати ин қадар ҳаст

بجو تا وقت و فرصت این قدر هست

Ки ин шаб чун ба рӯз ояд зи ширин

که این شب چون به روز آید ز شیرین

Ба ҳиҷрони васли бгроиди зи ширин

به هجران وصل بگراید ز شیرین

Пас аз ин шаб буд рӯзи ҷудоӣ

پس از این شب بود روز جدایی

Ки ин бӯда сети тақдири худоӣ

که این بوده‌ست تقدیر خدایی

Чу Фарҳод ин шунид , аз дил ба сади дард

چو فرهاد این شنید، از دل به صد درد

Баровард оҳӣ ва аз ҷон фиғон кард

برآورد آهی و از جان فغان کرد

Ки эй васлати давои дарди ҳиҷрон

که ای وصلت دوای درد هجران

Чаҳ созам дар фироқат бо дилу ҷон

چه سازم در فراقت با دل و جان؟

Тугар рухи пӯшӣ аз ман ҷон нахоҳам

تو گر رخ پوشی از من جان نخواهم

Агар дардам кашад дармон нахоҳам

اگر دردم کُشد درمان نخواهم

Ба ҳиҷронгар бар ин сари кӯҳи монам

به هجران گر بر این سر کوه مانم

Ба зери кӯҳи сади андӯҳи монам

به زیر کوهِ صد اندوه مانم

Нахоҳам зиндагонӣ дар фироқат

نخواهم زندگانی در فراقت

Ки шодами зи иҷтимоу эҳтироқат

که شادم ز اجتماع و احتراقت

Бигуфт аз иҷтимоу эҳтироқам

بگفت از اجتماع و احتراقم

Агар шодӣ миндиш аз фироқам

اگر شادی میندیش از فراقم

Ки дар қурбати ма ар меҳраш бисӯзад

که در قربت، مه ار مهرش بسوزد

зи меҳраши бори дигари брФрўзд

ز مهرش بار دیگر برفروزد

Ҳилолашро чу хонд дар муқобил

هلالش را چو خواند در مقابل

Кунад бадару баради андӯҳаш аз дил

کند بدر و برد اندوهش از دل

Агар хусрав набандад поем аз роҳ

اگر خسرو نبندد پایم از راه

Ба ҳар маи брдмми зини кӯҳ чун моҳ

به هر مه بردمم زین کوه چون ماه

Шубони тираи ?утро нури бахшам

شبان تیره‌ات را نور بخشم

Гуҳ аз наздику гуҳ аз даври бахшам

گه از نزدیک و گه از دور بخشم

Вагар чун шукрам дар ком гирад

و گر چون شکّرم در کام گیرد

зи лаъли шаккаринам ҷом гирад

ز لعل شکرینم جام گیرد

Дигар нгзордм аз кафи замонӣ

دگر نگذاردم از کف زمانی

Ки осоед зи васлами хастаи ҷонӣ

که آساید ز وصلم خسته جانی

Агар бо хусравам уфтад чунин кор

اگر با خسروم افتد چنین کار

Ба ҳиҷронам бибояд сохт ночор

به هجرانم بباید ساخت ناچار

зи васламгар ба зоҳири даври Монӣ

ز وصلم گر به ظاهر دور مانی

Ба сади меҳнати зи ман маҳҷӯри Монӣ

به صد محنت ز من مهجور مانی

Ба тимсол ва ба ёдами ошнои шӯ

به تمثال و به یادم آشنا شو

зи андӯҳи ҷудоӣҳо ҷудои шӯ

ز اندوه جدایی‌ها جدا شو

Муяссар беминнат гар ҳаст хобӣ

میسر بی مَنَت گر هست خوابی

Ба хоб оем туро чун офтобӣ

به خواب آیم ترا چون آفتابی

Ғараз ҳар комат аз ман ҳаст мақсӯд

غرض هر کامت از من هست مقصود

Бихоҳ акнӯн ки омад гоҳи бадрӯд

بخواه اکنون که آمد گاه بدرود

Бигуфто коми хусрави ком ман нест

بگفتا کام خسرو کام من نیست

Ба шаҳди шаҳвати олӯда даҳан нест

به شهد شهوت‌آلوده دهن نیست

Ризои ту марои мақсӯд ҷон аст

رضای تو مرا مقصود جان است

На коми дил на дили андар миён аст

نه کام دل نه دل اندر میان است

Турогар рондани шаҳват мурод аст

تو را گر راندن شهوت مراد است

Марои не дар камари об ва на бод аст

مرا نی در کمر آب و نه باد است

Вагар ин нест қасд ва имтиҳон аст

وگر این نیست قصد و امتحان است

Марои он тири ҷуста аз камон аст

مرا آن تیر جسته از کمان است

Ба чини афкандами онрои ҳамчуи нофа

به چین افکندم آنرا همچو نافه

Чу оҳӯии хтоиӣ бе газофа

چو آهوی ختایی بی‌گزافه

Вагар зон сӯратӣ бар ҷои мондаи сет

و گر زان صورتی بر جای مانده‌ست

Ба роҳи ошиқӣ бе пои мондаи сет

به راه عاشقی بی پای مانده‌ست

Бнтўонди з ҷо бархест комӣ

بنتواند ز جا برخاست کامی

Надорад ҷузи қууд бе қиёмӣ

ندارد جز قعود بی‌قیامی

Чу хусравгар касе олФтаҳ гардад

چو خسرو گر کسی آلُفته گردد

Буд кин дар ба съиш суфта гардад

بود کین در به سعیش سفته گردد

зи ҳарфи кӯҳкан ширин барошуфт

ز حرف کوهکن شیرین برآشفت

Бихандед ва дар он ошуфтагӣ гуфт

بخندید و در آن آشفتگی گفت

Чўхсрў боядат олФтаҳи гаштан

چو خسرو بایدت آلفته گشتن

Ки май бояд дирамро суфтаи гаштан

که می‌باید درم را سفته گشتن

Ту кӯҳи бесутун аз пои дрорӣ

تو کوه بیستون از پا درآری

Чароафзор дар сифтани надорӣ

چرا افزار دُر سفتن نداری؟

Вагар дорӣ ва аз кори аўФтодаҳи сет

وگر داری و از کار اوفتاده‌ست

Чу хўонимш ба хизмати истодаи сет

چو خوانیمش به خدمت ایستاده‌ست

Ризои ман агар ҷӯии зҷои хез

رضای من اگر جویی ز جا خیز

Ба хизмат кӯш ва аз шнът мапарҳез

به خدمت کوش و از شنعت مپرهیز

Ки бе мардии заниро хуррамӣ нест

که بی مردی زنی را خرمی نیست

Ки бе рӯҳи алқудси ин Марямӣ нест

که بی روح القدس این مریمی نیست

Бснби ин гавҳар носуфтаам ро

بسنب این گوهر ناسفته‌ام را

Бикун бедори айш хуфтаам ро

بکن بیدار عیش خفته ام را

Ки аз омезиши хусрав ба шукр

که از آمیزش خسرو به شکّر

Ниҳодами пешати ин носуфтаи гавҳар

نهادم پیشت این ناسفته گوهر

Фикандам ганҷ бод оварад аз даст

فکندم گنج باد آورد از دست

Ки ҷонам бо ғами ишқи ту пайваст

که جانم با غم عشق تو پیوست

зи ишқат бениёз аз малику молам

ز عشقت بی‌نیاز از ملک و مالم

Дар ин бурҷ шараф набӯд ваболам

در این برج شرف نبود وبالم

Нахонда хутбаам хусрав ба маҳзар

نخوانده خطبه‌ام خسرو به محضر

Накарда байъи ин носуфтаи гавҳар

نکرده بیع این ناسفته گوهر

Матоъи хешро дигар ба хусрав

متاع خویش را دیگر به خسرو

БнФрўшм ки дорад дилбарии нав

بنفروشم که دارد دلبری نو

Биё осон кун аз худ мушкилам ро

بیا آسان کن از خود مشکلم را

Ба баргир ва бидиҳ коми дилам ро

به بر گیر و بده کام دلم را

Ки маро муштарӣ дар кор бошад

که مه را مشتری در کار باشد

На ҳар анҷум ки дар рафтор бошад

نه هر انجم که در رفتار باشد

Чу Фарҳоди ин суханҳо кард аз ӯ гӯш

چو فرهاد این سخن‌ها کرد از او گوش

Ба комаш шуд шрнг аз ғайрати он нӯш

به کامش شد شرنگ از غیرت آن نوش

Бигуфт эй ишқи ту манзури ҷонам

بگفت ای عشق تو منظور جانم

Карам фармо ба ин хизмат махонам

کرم فرما به این خدمت مخوانم

Аз ин хизмати марои маъзӯр май дор

از این خدمت مرا معذور می‌دار

Ки дар сифтан басӣ корӣаст душвор

که دُر سفتن بسی کاریست دشوار

Ба ҳиҷрон то ризои тести созам

به هجران تا رضای توست سازم

Ба васламгар навозии сарфарозам

به وصلم گر نوازی سرفرازم

Маро дар ишқи ту аз худ хабар нест

مرا در عشق تو از خود خبر نیست

Ба ғайр аз ошиқии кор дигар нест

به غیر از عاشقی کار دگر نیست

Бар ин сари кӯҳам ар гӯйии бимонам

بر این سر کوهم ار گویی بمانم

Вагар хоҳӣ ба поят ҷон фишонам

وگر خواهی به پایت جان فشانم

Чу ширини ин суханҳо кард аз ӯ гӯш

چو شیرین این سخن‌ها کرد از او گوش

Ба комаш боз кард он чашмаи нӯш

به کامش باز کرد آن چشمهٔ نوش

Даҳонашро зи нақли бӯса пар кард

دهانش را ز نقل بوسه پر کرد

зи мижгони ҳам канораши пари з дар кард

ز مژگان هم کنارش پر ز دُر کرد

Дар оғӯшаш дамӣ бигирифт чун ҷон

در آغوشش دمی بگرفت چون جان

Ба комаши лаби ниҳод ва гуфт хандон

به کامش لب نهاد و گفت خندان

Ки алҳақ чун ту андари ишқи фардӣ

که الحق چون تو اندر عشق فردی

Надида то ҷаҳони дидаи сети мардӣ

ندیده تا جهان دیده‌ست مردی

Нишондам бар сар хон висолат

نشاندم بر سر خوان وصالت

Нпўшидми зи чашми ҷони ҷамолат

نپوشیدم ز چشم جان جمالت

Турои чандон ки бояд озмудам

ترا چندان که باید آزمودم

Ба рӯяти боб эҳсонҳо гушӯдам

به رویت باب احسان‌ها گشودم

Зарат омад буруни пок аз халосам

زرت آمد برون پاک از خلاصم

Чаҳ ғами дигари зи таъни ому хосам

چه غم دیگر ز طعن عام و خاصم

Бимон чанде бар ин сркўаҳ чун барф

بمان چندی بر این سرکوه چون برف

Гудозон кун ба ёдами умрро сарф

گدازان کن به یادم عمر را صرف

Ки охири зини гудозаши ҷоми лола

که آخر زین گدازش جام لاله

Дамади зини хок чун пар май пиёла

دمد زین خاک چون پر می پیاله

Ба поёни нахли ишқи орад аз он бор

به پایان نخل عشق آرد از آن بار

Кунад осони ҳазорон кори душвор

کند آسان هزاران کار دشوار

Миён гуфтугӯ шуд субҳро чок

میان گفتگو شد صبح را چاک

Гиребон ва аён шуд арсаи хок

گریبان و عیان شد عرصهٔ خاک

зи зери зоғи шаб чун байзаи хуршед

ز زیر زاغ شب چون بیضه خورشید

Аён шуд чун ба маҳфили ҷоми ҷамшед

عیان شد چون به محفل جام جمشید

Парасторони ширини ҳам зи бистар

پرستاران شیرین هم ز بستر

Бароварданд сар чун хуфт ахтар

برآوردند سر چون هفت اختر

Паии пӯшидани он рози ширин

پی پوشیدن آن راز شیرین

з ҷо бархест ҳамчун боғи насрин

ز جا برخاست همچون باغ نسرین

Чу хур бар кӯҳаи гулгуни баромад

چو خور بر کوههٔ گلگون برآمد

Чу сайл аз кӯҳ дар ҳомӯни баромад

چو سیل از کوه در هامون برآمد

Видоъ кӯҳкан кард ва Аннан дод

وداع کوهکن کرد و عنان داد

Ба гулгуну рӯонаши сохт чун бод

به گلگون و روانش ساخت چون باد

Парасторонаши ҳам аз паии бронднд

پرستارانش هم از پی براندند

Ба ҳиҷраши кӯҳканро брншонднд

به هجرش کوهکن را برنشاندند

Аз он ҳомӯн чу берун рафт ширин

از آن هامون چو بیرون رفت شیرین

Намонад онҷо ба ҷузи Фарҳоди мискин

نماند آنجا به جز فرهاد مسکین

Ба сангу теша боз афтод кораш

به سنگ و تیشه باز افتاد کارش

Ба такмили мисол рӯй ёраш

به تکمیل مثال روی یارش

Надонам дар фироқи ёр чун кард

ندانم در فراق یار چون کرد

зи тешаи бесутунро бесутун кард

ز تیشه بیستون را بی‌ستون کرد

Пас аз чанде ки ширинро ба хусрав

پس از چندی که شیرین را به خسرو

Гузор афтоду ҷусти он шодии нав

گذار افتاد و جست آن شادی نو

Ҳадис кӯҳкан гуфтанд бо ҳам

حدیث کوهکن گفتند با هم

Дар ин муддао сифтанд бо ҳам

دُرِ این مدعا سفتند با هم

Миёни гуфтугӯи хусрави зи ширин

میان گفتگو خسرو ز شیرین

Шунид аз меҳнати Фарҳоди мискин

شنید از محنت فرهاد مسکین

Ба ишқ кӯҳкан дидаш гирифтор

به عشق کوهکن دیدش گرفتار

Паии озодяши дили сохт бедор

پی آزادیش دل ساخت بیدار

Ба дафъи кӯҳкани андеша ҳо кард

به دفع کوهکن اندیشه‌ها کرد

Басии тири хато аз каф раҳо кард

بسی تیر خطا از کف رها کرد

Дар охир аз ҳадиси марги ширин

در آخر از حدیث مرگ شیرین

Ба ҷони кӯҳкани афканди зубин

به جان کوهکن افکند زوبین

Набӯдаш чун зи ишқ ӯ фурӯғӣ

نبودش چون ز عشق او فروغی

Ба ҷонаш зад хадангӣ аз дурӯғӣ

به جانش زد خدنگی از دروغی

Ба тешаи дасти худ сари кӯфти Фарҳод

به تیشه دست خود سر کوفت فرهاد

Шуд аз кӯҳи ду сади андӯҳи озод

شد از کوه دو صد اندوه آزاد

Дарахти ишқро ҷзғм самар нест

درخت عشق را جز غم ثمر نیست

Бару баргаши ҷуз аз хӯн ҷигар нест

بر و برگش جز از خون جگر نیست

На танҳо кӯҳкан ҷон дод ношод

نه تنها کوهکن جان داد ناشاد

Ки хусрав ҳам нашуд зини ғуссаи озод

که خسرو هم نشد زین غصه آزاد

Яке аз тешаи тоҷи ғам ба срдошт

یکی از تیشه تاج غم به سر داشت

Яке паҳлуи дарида аз писар дошт

یکی پهلو دریده از پسر داشت

Хамаш кун собир азин гуфт пурпеч

خمش کن صابر از این گفت پرپیچ

Ки дунё нест ғайр аз ҳеҷ дар ҳеҷ

که دنیا نیست غیر از هیچ در هیچ

Забони зин гуфтугӯ барбанд икчнд

زبان زین گفتگو بربند یکچند

Ки тӯтӣ аз забони мондаи сет дар банд

که طوطی از زبان مانده‌ست در بند

Висолу ваҳшии ин афсонаи хонданд

وصال و وحشی این افسانه خواندند

Ба поёни номдаҳ домон фишонданд

به پایان نامده دامان فشاندند

Ту ҳам рамзӣ аз ин афсона гуфтӣ

تو هم رمزی از این افسانه گفتی

Ки андар хоб дидӣ ё шнФтӣ

که اندر خواب دیدی یا شنفتی

Ҷаҳони гӯйии ҳамаи хоб ва хаёл аст

جهان گویی همه خواب و خیال است

Хаёли вхўоб агар набӯд чаҳ ҳол аст

خیال و خواب اگر نبود چه حال است؟

Дилам аз маънии ин қол хӯн аст

دلم از معنی این قال خون است

Ки дар охир надонам ҳол чун аст

که در آخر ندانم حال چون است

Буд хобу хаёли ин хории мо

بود خواب و خیال این خواری ما

Пас аз мурдан буд бедории мо

پس از مردن بود بیداری ما