Чу ширини кӯҳканро дид бо хеш

چو شیرین کوهکن را دید با خویش

Ба танҳо давр аз чашми бидонадяш

به تنها دور از چشم بداندیش

Ба нармӣ гуфт ӯро хайрамақдам

به نرمی گفت او را خیرمقدم

Ки ҷонат аз висолами боди хуррам

که جانت از وصالم باد خرم

Ғам дерин магӯ дар сина дорам

غم دیرین مگو در سینه دارم

Ки дар соғар медерина дорам

که در ساغر می دیرینه دارم

Бигӯ , бишинав , чу акнӯн ҳаст фурсат

بگو، بشنو ، چو اکنون هست فرصت

Ки оқили гоҳи фурсати надиҳад аз даст

که عاقل گاه فرصت ندهد از دست

Кам уфтад каз дарии ёрии даройад

کم افتد کز دری یاری درآید

Пас аз солии гул аз хорӣ барояд

پس از سالی گل از خاری برآید

Ба ҳар савдо агар май буд судӣ

به هر سودا اگر می‌بود سودی

Фақирӣ дар ҷаҳон ҳаргиз набӯдӣ

فقیری در جهان هرگز نبودی

Ба малику мол агар кас ком дидӣ

به ملک و مال اگر کس کام دیدی

зи лаълами коми хусрав ҷом дидӣ

ز لعلم کام خسرو جام دیدی

зи қисмат беш натавон хӯрд ҳаргиз

ز قسمت بیش نتوان خورد هرگز

зи муддат пеш натавон баради ҳаргиз

ز مدت پیش نتوان برد هرگز

Чу Фарҳоди ин суханҳо кард аз ӯ гӯш

چو فرهاد این سخنها کرد از او گوش

Ба сар ҳамчун хам меомадаш ҷӯш

به سر همچون خم می آمدش جوش

Бигуфто ақли кӯ то кори бандам

بگفتا عقل کو تا کار بندم

Бигӯ то пеши ту зуннори бандам

بگو تا پیش تو زنار بندم

Бигуфто аз лабам шукр нахоҳӣ

بگفتا از لبم شکر نخواهی

Бигуфто хоҳам ар кайфар нахоҳӣ

بگفتا خواهم ار کیفر نخواهی

Бигуфто шукрамро нарх ҷон аст

بگفتا شکرم را نرخ جان است

Бигуфтогар ба сади ҷон ройгон аст

بگفتا گر به سد جان رایگان است

Бигуфто як ду соғар хӯрд бояд

بگفتا یک دو ساغر خورد باید

Бигуфто ҳар чаҳ фармое ту шояд

بگفتا هر چه فرمایی تو شاید

Бигуфто на суроҳеи пеши дастам

بگفتا نه صراحی پیش دستم

Бигуфто даҳ қадаҳ зон чашми мастам

بگفتا ده قدح زان چشم مستم

Нигоҳӣ кард аз он чашми масташ

نگاهی کرد از آن چشم مستش

Бакулии баради дайну дили зи дасташ

بکلی برد دین و دل ز دستش

Қадаҳ пар карду гуфтои гиру даракаш

قدح پر کرد و گفتا گیر و درکش

Гирифт ва хӯрду гуфто парда баркаш

گرفت و خورد و گفتا پرده برکش

Шуниду бурқаъ ва мъҷр барандохт

شنید و برقع و معجر برانداخت

Ба рӯйиши дидаи бркрду срондохт

به رویش دیده برکرد و سرانداخت

Чўширини он ниёз аз кӯҳкан дид

چوشیرین آن نیاز از کوهکن دید

Ба рӯйиш чун гул сероб хандид

به رویش چون گل سیراب خندید

зи дарҷи лаъл марворид бинмуд

ز درج لعل مروارید بنمود

Ниёзи кӯҳкан зон хандаи афзуд

نیاز کوهکن زان خنده افزود

Тақозо кард бӯсидани лабаш ро

تقاضا کرد بوسیدن لبش را

Ба сар наниҳод дандони матлабаш ро

به سر ننهاد دندان مطلبش را

Чу ширини гашти огаҳ аз тақозоаш

چو شیرین گشت آگه از تقاضاش

Ба сони ғунчаи хандони гашти лбҳош

به سان غنچه خندان گشت لبهاش

Миёни хандау мастӣ ба комаш

میان خنده و مستی به کامش

Ниҳоди он лаб ки аз вай буд комаш

نهاد آن لب که از وی بود کامش

Лабаш чун бо лаби ширин қарин шуд

لبش چون با لب شیرین قرین شد

Ба ком аз кавсараши моء муайян шуд

به کام از کوثرش ماء معین شد

Набӯдаш бовар аз бахти ин ки ширин

نبودش باور از بخت این که شیرین

Нишаста дар буриш чун боғи насрин

نشسته در برش چون باغ نسرین

Ба дандони хости хоидани лабаш ро

به دندان خواست خاییدن لبش را

На танҳо лаб ки себи ғабғабаш ро

نه تنها لب که سیب غبغبش را

Вале тарсид каз лаълаш чакад хӯн

ولی ترسید کز لعلش چکد خون

Фитад аз пардаи рози ишқи берун

فتد از پرده راز عشق بیرون

Ба бӯсидани ниФзўд ӯ гузидан

به بوسیدن نیفزود او گزیدن

Ки чун хусрави шукр бояд мзидн

که چون خسرو شکر باید مزیدن

Дили ширини ҳам аз он кори хуш буд

دل شیرین هم از آن کار خوش بود

Ки бо ӯ ёр ва ӯ бо ёри хуш буд

که با او یار و او با یار خوش بود

Замонии дайр дар ин кори монданд

زمانی دیر در این کار ماندند

Дуеро дар бурун дар нишонданд

دویی را در برون در نشاندند

Яке гаштанд ҳамчун шеру шукр

یکی گشتند همچون شیر و شکر

На аз по бохабар буданду неи сар

نه از پا باخبر بودند و نی سر

Чу ҷону тан ба ҳам пайвастаи гаштанд

چو جان و تن به هم پیوسته گشتند

з ҳар андешае ворастааи гаштанд

ز هر اندیشه‌ای وارسته گشتند

Чу аз шаб рафт посии дасти Фарҳод

چو از شب رفت پاسی دست فرهاد

Шуд андари синаи он сарви озод

شد اندر سینهٔ آن سرو آزاد

Дўлимў дид ширину расида

دولیمو دید شیرین و رسیده

Ки ба зи он боғбони ҳаргизи надида

که به ز آن باغبان هرگز ندیده

Барои дафъи сафроҳои ҳиҷрон

برای دفع صفراهای هجران

Бар он шуд то газад ӯро ба дандон

بر آن شد تا گزد او را به دندان

Валикин аз гузидани пос худ дошт

ولیکن از گزیدن پاس خود داشت

Мкидаҳу бӯсае дар поши бгзошт

مکید و بوسه‌ای در پاش بگذاشت

Баранд аз соҳати сина ба нофаш

براند از ساحت سینه به نافش

Чу ширин дошт зини ҷуръати муъофаш

چو شیرین داشت زین جرأت معافش

зи ноф ӯ дили Фарҳод хӯн шуд

ز ناف او دل فرهاد خون شد

Чу машк аз нофаи нофаш бурун шуд

چو مشک از نافهٔ نافش برون شد

Мгрпндошти ноф ӯ фитодаи сет

مگرپنداشت ناف او فتاده‌ست

Ба ҳуққаи лаъли рахти худ ниҳодаи сет

به حقه لعل رخت خود نهاده‌ست

Ҳаме рафт аз паии афтодаи нофаш

همی رفت از پی افتاده نافش

Ки ҷо бидиҳад чу машки андари ғилофаш

که جا بدهد چو مشک اندر غلافش

Раҳ аз шалвор бандаш дид баста

ره از شلوار بندش دید بسته

Чу бандӣ шуд дилаши зини уқдаи хаста

چو بندی شد دلش زین عقده خسته

Вале аз маънии хайри аломўрш

ولی از معنی خیر الامورش

На дар наздик дил монад ва на давраш

نه در نزدیک دل ماند و نه دورش

Каз ӣнҷо бар гузаштани ҳад кас нест

کز اینجا بر گذشتن حد کس نیست

Биҷузи хусрав касеро ин ҳавас нест

بجز خسرو کسی را این هوس نیست

Чу нақдаш аз маҳак бе ғаши баромад

چو نقدش از محک بی‌غش برآمد

Чу оби афтода , чун оташи баромад

چو آب افتاده ، چون آتش برآمد