эй ман зи ғамати ватан дар оташ карда

ای من ز غمت وطن در آتش کرده

Чун зулфи ту аҳвол мушавваш карда

چون زلف تو احوال مشوش کرده

Тани зери паии ҳодиса мФрш карда

تن زیر پی حادثه مفرش کرده

Бо нохушии замонаи дил хуш карда

با ناخوشی زمانه دل خوش کرده