эй хами абрӯии каҷати қиблаи ростини ман

ای خم ابروی کجت قبله راستین من

Куфру ҷунуни зулфи ту фитнаи ақлу дайни ман

کفر و جنون زلف تو فتنه عقل و دین من

То ту камар ба кини ман бастӣ ва ман ба меҳри ту

تا تو کمر به کین من بستی و من به مهر تو

Бо ҳамаи кас ба зарра меҳр намонаду кини ман

با همه کس به ذره مهر نماند و کین من

наменараҳад з сӯхтани пухтау хому хушк ва тар

می نرهد ز سوختن پخته و خام و خشک و تر

Аз дил агар ба лаб расад нолаи оташини ман

از دل اگر به لب رسد ناله آتشین من

Ҳастӣ хеш ва дигарон пок фиканд бар карон

هستی خویش و دیگران پاک فکند بر کران

То ба рахт фароз шуд чашми худои байни ман

تا به رخت فراز شد چشم خدای بین من

Боз наёядам фурӯи фарқ ба тоҷи хусравӣ

باز نیایدم فرو فرق به تاج خسروی

Хок дарат ба бандагӣ сояд агар ҷабини ман

خاک درت به بندگی ساید اگر جبین من

Пой агарам наҳй ба сари навбати марги ҷовдон

پای اگرم نهی به سر نوبت مرگ جاودان

Рашки баради ҳаёти гул бар дами вопасини ман

رشک برد حیات گل بر دم واپسین من

Доман чарх биспурад сайли сиришк агар шавад

دامن چرخ بسپرد سیل سرشک اگر شود

Давр ба ним чшмзд аз мижаи остини ман

دور به نیم چشمزد از مژه آستین من

Бар дар ман ҷабин наад хотами ҷам ба чокарӣ

بر در من جبین نهد خاتم جم به چاکری

Давлат агар рақам кунад номи ту бар нигини ман

دولت اگر رقم کند نام تو بر نگین من

Ёри кадому ғайр ки бод буд ба гӯши ту

یار کدام و غیر که باد بود به گوش تو

?вила зинҳор ӯ нолаи офарини ман

ویله زینهار او ناله آفرین من

Гарна зи чини зулфи ту нофаи гшо куҷо шавад

گرنه ز چین زلف تو نافه گشا کجا شود

Ғолияи безу машки сои хомаи анбарин ман

غالیه بیز و مشک سا خامه عنبرین من

Яғмо то набот хат хост зи танги шукраш

یغما تا نبات خط خاست ز تنگ شکرش

То се заҳри ҷони шукри рехт дар ангабини ман

تا سه زهر جان شکر ریخت در انگبین من