Тафреқи ҷисм ва ҷонаст бадрӯди дӯстдорон
تفریق جسم و جان است بدرود دوستداران
Бо оташи ҷдоӣӣ бодаст панди ёрон
با آتش جدائی باد است پند یاران
Дили диҷлаи дидаи дарёи барқи оҳу ашки борон
دل دجله دیده دریا برق آه و اشک باران
Бигзор то бгрӣим чун абр дар баҳорон
بگذار تا بگرئیم چون ابر در بهاران
Каз санги нолаи хезади рӯзи видоъи ёрон
کز سنگ ناله خیزد روز وداع یاران
Он кам ба гиря хандад ҳурмон надида бошад
آن کم به گریه خندد حرمان ندیده باشد
Миқдор васл донад ҳиҷр ар кашида бошад
مقدار وصل داند هجر ار کشیده باشد
Завқи нишот аз он пресс каши ғам расида бошад
ذوق نشاط از آن پرس کش غم رسیده باشد
Ҳар кӯи шароби фурқат рӯзӣ чашида бошад
هر کو شراب فرقت روزی چشیده باشد
Донад ки талх бошад қатъи умедворон
داند که تلخ باشد قطع امیدواران
Ангехт акси одати Аммони сароби чашмам
انگیخت عکس عادت عمان سراب چشمم
Туғёни мавҷи дили сохт дарёи ҳубоби чашмам
طغیان موج دل ساخت دریا حباب چشمم
Қулзум ба ҷои қатраи боради саҳоби чашмам
قلزم به جای قطره بارد سحاب چشمم
Бо сорибони бгўӣиди аҳволи оби чашмам
با ساربان بگوئید احوال آب چشمم
То бар шутур набандад маҳмили бурузи борон
تا بر شتر نبندد محمل بروز باران
Эшон пиёда аз хайли мо бар рикоби ҳасрат
ایشان پیاده از خیل ما بر رکاب حسرت
Чун дидау дили мо дар обу тоби ҳасрат
چون دیده و دل ما در آب و تاب حسرت
Рафтанд ва хуш гирифтанд ҳанҷори хоби ҳасрат
رفتند و خوش گرفتند هنجار خواب حسرت
Бгзоштнди моро дар дидаи оби ҳасрат
بگذاشتند ما را در دیده آب حسرت
Гирён чу дар қиёмати чашми гуноҳи корон
گریان چو در قیامت چشم گناه کاران
Аз бори сари синонро барг ршоқт омад
از بار سر سنان را برگ رشاقت آمد
Вази асри мо адуро соз аФоқт омад
وز اسر ما عدو را ساز افاقت آمد
Ҳон эй падар чаҳ поӣии гоҳ рафоқат омад
هان ای پدر چه پائی گاه رفاقت آمد
эй субҳ шаб нишинон ҷонам ба тоқат омад
ای صبح شب نشینان جانم به طاقت آمد
Аз бскаҳ дайр монадӣ чун шоми рӯзаи дорон
از بسکه دیر ماندی چون شام روزه داران
Умрӣ чунӣ миёни басти дил бар адои ишқат
عمری چونی میان بست دل بر ادای عشقت
Як дам назист хомӯш ноӣ аз навой ишқат
یک دم نزیست خاموش نای از نوای عشقت
Номад ба гуфтугӯи рости шарҳи балои ишқат
نامد به گفتگو راست شرح بلای عشقت
Чндонкаҳ бар шимурдам аз моҷарои ишқат
چندانکه بر شمردم از ماجرای عشقت
Андӯҳ дил нагуфтам алои як аз ҳазорон
اندوه دل نگفتم الا یک از هزاران
Мелат навишта бар ҷон шавқат сиришта дар гул
میلت نوشته بر جان شوقت سرشته در گل
Бо эҳтимоли даврии тобут ба зи маҳмил
با احتمال دوری تابوت به ز محمل
Дар роҳи ишқи сустӣ корӣаст сахти мушкил
در راه عشق سستی کاری است سخت مشکل
Саъдӣ ба рӯзгорони Меҳрии ншсстаҳ бар дил
سعدی به روزگاران مهری نشسسته بر دل
Берун наметавон кард ало ба рӯзгорон
بیرون نمی توان کرد الا به روزگاران
Ҳар дам ғамем аз нав бар ғам кунад сироят
هر دم غمیم از نو بر غم کند سرایت
Лек аз ғамон чаҳ дармони яғмои марои шкост
لیک از غمان چه درمان یغما مرا شکاست
Бар ҳар ки ҳар чаҳ боист ронадам аз ин ривоят
بر هر که هر چه بایست راندم از این روایت
То кӣ кунам ҳикояти шарҳи ӣнқадари кифоят
تا کی کنم حکایت شرح اینقدر کفایت
Боқӣ наметавон гуфт ало ба ғмгсорон
باقی نمی توان گفت الا به غمگساران