Парии чеҳрӣ аз пардаи домғон
پری چهری از پرده دامغان
На деринаи рӯз ва на тозаи ҷавон
نه دیرینه روز و نه تازه جوان
Ба мардии куҳан аз дар ҳамсарӣ
به مردی کهن از در همسری
Ҷавони сохт меҳри зинои шавҳарӣ
جوان ساخت مهر زنا شوهری
Накӯ хӯрд ва хуфтӣ барангехтанд
نکو خورد و خفتی برانگیختند
Чу шеру шукр дар ҳам омехтанд
چو شیر و شکر در هم آمیختند
з андоз ҷуфтӣу пайвастанӣ
ز انداز جفتی و پیوستنی
Падед омадаш ранги обистанӣ
پدید آمدش رنگ آبستنی
Дамӣ гуфт паҳлу дамӣ гуфт дил
دمی گفت پهلو دمی گفت دل
Гуҳӣ хуфт бар хок ва гуҳ хӯрд гул
گهی خفت بر خاک و گه خورد گل
Чунон хик аз боди мағз аз варам
چنان خیک از باد مغز از ورم
Ҳаме то ба на маи баромади шикам
همی تا به نه مه برآمد شکم
Ба нофи андараши дард зодан гирифт
به ناف اندرش درد زادن گرفت
Фарои пушту паҳлу фитодан гирифт
فرا پشت و پهلو فتادن گرفت
Бар ӯ гирд гардӣда ҳамсоягон
بر او گرد گردیده همسایگان
Ба даргоҳ бар дидаи доягон
به درگاه بر دیده دایگان
Падар чун фузуни меҳр фарзанд дошт
پدر چون فزون مهر فرزند داشت
Сару сим дар роҳ дилбанд дошт
سر و سیم در راه دلبند داشت
Пай бархе равад волонишон
پی برخی رود والانشان
Равон бар сари базми гўҳрФшон
روان بر سر بزم گوهرفشان
Кунад то яке суранда навард
کند تا یکی سور انده نورد
Ба ромишгарон зар фиристод мард
به رامشگران زر فرستاد مرد
Биёрост бом ва дар аз густариш
بیاراست بام و در از گسترش
Бипардохт баси хусравонеи хӯриш
بپرداخت بس خسروانی خورش
Сарояндагон бо неу чанг ва равад
سرایندگان با نی و چنگ و رود
Ба ноҳид ёзон навой сурӯд
به ناهید یازان نوای سرود
Шуд аз гавҳари ҷому ёқӯт май
شد از گوهر جام و یاقوت می
Сарои шарми мшкўии ҷамшед ва кӣ
سرا شرم مشکوی جمشید و کی
Бару бум аз гӯнаи гавани хоста
بر و بوم از گونه گون خواسته
Замин осмонӣ шуд ороста
زمین آسمانی شد آراسته
Чу гардид зояндаро дард беш
چو گردید زاینده را درد بیش
Бхўонднди момочгонро ба пеш
بخواندند ماماچگان را به پیش
Шитоб аз паии поси фарзанд ро
شتاب از پی پاس فرزند را
Бхўонднди момочаҳ эй чанд ро
بخواندند ماماچه ای چند را
Яке даст ва дигар гирифташ карон
یکی دست و دیگر گرفتش کران
Ншондндш бо ранҷҳои гарон
نشاندندش با رنج های گران
Ба дастӣ ки омад занонро сиришт
به دستی که آمد زنان را سرشت
Кушоданд хиштак , ниҳоданд хишт
گشادند خشتک، نهادند خشت
Фрохшт бо як ҷаҳони дарди вдод
فراخشت با یک جهان درد وداد
Ҳаме зӯр кард он зани марди зод
همی زور کرد آن زن مرد زاد
Ба сад зорӣу зӯр аз он шӯрбахт
به صد زاری و زور از آن شوربخت
Ҷудо шуд яке боди бадбуии сахт
جدا شد یکی باد بدبوی سخت
Чаҳ бод онкӣ натавон ба ҳеҷаш ситуд
چه باد آنکه نتوان به هیچش ستود
Ту гўӣӣ ки овои хумпора буд
تو گوئی که آوای خمپاره بود
Зану марди мшкўӣ аз он гўзгнд
زن و مرد مشکوی از آن گوزگند
Ба девори рух , лаби пар аз пӯзханд
به دیوار رخ، لب پر از پوزخند
Шиками сохт чу аз боди хотуни тиҳӣ
شکم ساخت چو از باد خاتون تهی
Парастори зии хоҷаи баради огаҳӣ
پرستار زی خواجه برد آگهی
Ки он мояи андӯҳу тимору ранҷ
که آن مایه اندوه و تیمار و رنج
Ки барадем бар бонӯии бодсанҷ
که بردیم بر بانوی بادسنج
з бе Меҳрии хоки оташи ниҳод
ز بی مهری خاک آتش نهاد
Чу бе оби гавҳар бар омад ббод
چو بی آب گوهر بر آمد بباد
Сазадгар дилати шод ва хурсанд нест
سزدگر دلت شاد و خرسند نیست
Ки ҷузи бод на моҳа фарзанд нест
که جز باد نه ماهه فرزند نیست
Чу бишунид пер аз парастор гуфт
چو بشنید پیر از پرستار گفت
Гарони гашт бо дар ду тимори ҷуфт
گران گشت با در دو تیمار جفت
Бипечед аз тоби тимору дард
بپیچید از تاب تیمار و درد
Ба чашми оби хунин ба лаби боди сард
به چشم آب خونین به لب باد سرد
Ки чун ман ба гетӣ бад афтод кист
که چون من به گیتی بد افتاد کیست
Марои зод бояд ҳаме бод чист
مرا زاد باید همی باد چیست
Куҳани перӣ аз хоки ховари замин
کهن پیری از خاک خاور زمین
Ба ройу хиради пас нигар , пеши байн
به رای و خرد پس نگر، پیش بین
Худованди меҳру наво ва навохт
خداوند مهر و نوا و نواخت
Ҳнрўри хирадманду мардуми шинохт
هنرور خردمند و مردم شناخت
Бихандед ва бо хоҷа гуфт эй шигифт
بخندید و با خواجه گفت ای شگفت
Ҳама бӯдаҳо бод бояд гирифт
همه بوده ها باد باید گرفت
Ҷузи онон ки сардори ял бо дуруд
جز آنان که سردار یل با درود
Дар он номаи номӣ аз эшон сурӯд
در آن نامه نامی از ایشان سرود
Биковӣ агар тухмаи одамӣ
بکاوی اگر تخمه آدمی
Наёбӣ дар ӯ гавҳари мардумӣ
نیابی در او گوهر مردمی
Ба гавҳари яке бод ромиш физой
به گوهر یکی باد رامش فزای
Ба аз як ҷаҳон равад мардуми гзоӣ
به از یک جهان رود مردم گزای