Занӣ буд сарбози қлбик ро
زنی بود سرباز قلبیک را
Ки бар осмон раг задӣ кейк ро
که بر آسمان رگ زدی کیک را
На парҳезӣ аз кас на пурвои шӯй
نه پرهیزی از کس نه پروای شوی
Ба шаби борагии ёр ҳар коху кӯй
به شب بارگی یار هر کاخ و کوی
Ба симнон дар азгоҳ на то навад
به سمنان در ازگاه نه تا نود
Тани осои зи андешаи неку бад
تن آسا ز اندیشه نیک و بد
Намонад аз паии коми дили ношимурд
نماند از پی کام دل ناشمرد
Карӣчи ки дар вай нахуфт ва нахурд
کریچی که در وی نخفت و نخورد
Аз ин сӯии ялгар паии он сӯии Балх
از این سوی یل گر پی آن سوی بلخ
Баҳри мояи мардум чаҳ ширин чаҳ талх
بهر مایه مردم چه شیرین چه تلخ
Паии хораи Эрон санадон сипор
پی خاره ایران سندان سپار
Назд паии чунуи шбрўи аирхўор
نزد پی چنو شبرو ایرخوار
Чаҳ аз музд . . . Пас чаҳ аз ниёу падар
چه از مزد... پس چه از نیا و پدر
Фузун дошт аз Мустафои симу зар
فزون داشت از مصطفی سیم و زر
Зада то басӣ беш ва кам тунди вароам
زده تا بسی بیش و کم تند ورام
Зар андӯхтӣ пухта аз сими хом
زر اندوختی پخته از سیم خام
зи сӣ то чиҳил шӯхи ширини ниҳод
ز سی تا چهل شوخ شیرین نهاد
Шморстд ройгон кард ва дод
شمارستد رایگان کرد و داد
Туонаш на зан хонду не мард гуфт
توانش نه زن خواند و نی مرد گفت
Ҳар онкў нахоҳад . . . Сӯ . . . Ири муфт
هر آنکو نخواهد... سو ...یر مفت
Бути сими тан чун фаротари ниҳод
بت سیم تن چون فراتر نهاد
Зчли пои дастӣ ба зар баргушод
زچل پای دستی به زر برگشاد
Намӯдӣ бҳргоднии сахту суст
نمودی بهرگادنی سخت و سست
Ниёз . . . си пораи муштии дуруст
نیاز ...س پاره مشتی درست
Ҳар онкаши се зҳўораҳи шаш мехаи зӯр
هر آنکش سه زهواره شش میخه زور
Гузину гзоиндаҳу гардаи шӯр
گزین و گزاینده و گرده شور
Сабки хезу дироФт ва санадон сипор
سبک خیز و دیرافت و سندان سپار
Кулуфт ва куллан сахту заҳдони фишор
کلفت و کلا سخت و زهدان فشار
Биҷои дурусташи паии дастранҷ
بجای درستش پی دسترنج
Фишондӣ бпо дар дирами ганҷи ганҷ
فشاندی بپا در درم گنج گنج
« лтибор » ва «носор » то « шоҳҷўӣ »
«لتیبار» و «ناسار» تا «شاهجوی»
Даруни шаҳру берун ҳар коху кӯй
درون شهر و بیرون هر کاخ و کوی
Аз он қрчии пеш ва пас шохи шох
از آن قرچی پیش و پس شاخ شاخ
Дар афтод овозаи жарфу фарох
در افتاد آوازه ژرف و فراخ