Сафарии ҳукми обишхурам аз симнони рахти иқомат ба рай кашид , ба дастури асфори собиқа дар ҷавори марҳӯми фозили хон ки марои меҳрбони худованд буд воин бандаи хоксор низ мамлукии иродатманди мақомати ҷустам аз съоит арбоб кеду асҳоби ҳасади поки равону софии замири шаҳриёрӣ аз ваии мукаддар буду хонау мстғлотш ба забти девони муқарар . Бо чиҳил нафари бастау пайваста дар тарафӣ аз аммороти хориҷаи мирзои зини алъобдин кошӣ манзил дошт . Зарфияти макон бо хуишони кошона вафо накардӣ то ба заҳмати меҳмону бегона чаҳ расад . Аз боби зарурату тшўири давлати ҳузураш бар худ ҳаром кардам ва беиҷозату ризои саркораш ба табдил мақом фармуд , имшаб бо ту корӣ воҷиб дорам , агар то ним соъат аз шаби гузаштаи фароғати хост , албата шарафёб ҳузур хоҳам гашт , волои фардои субҳи давлати дасти бӯс ҳосил хоҳад шуд . Нмидонми маҷоли мақолӣ ки қарор буд аз боби саркори сайфи аддавлаи мирзоу камтарин бо наввоби бҳоءи аддавла дар миёни оранд бар забон омад ё на ? ба Муртазои алӣ қисм мехоҳам робитаи иродати хоксору илтифоти эшон устувор монад , воло бо вуҷӯд бе гуноҳии сари мўӣии тазалзул ва андеша надораму мухосима бо абнои мулӯки ор кас нест , зиҳии саодати он кучак ки хасм бузург дорад , гар бикашам зиҳии тараби вари бикашади зиҳии шараф .

سفری حکم آبشخورم از سمنان رخت اقامت به ری کشید، به دستور اسفار سابقه در جوار مرحوم فاضل خان که مرا مهربان خداوند بود واین بنده خاکسار نیز مملوکی ارادتمند مقامت جستم از سعایت ارباب کید و اصحاب حسد پاک روان و صافی ضمیر شهریاری از وی مکدر بود و خانه و مستغلاتش به ضبط دیوان مقرر. با چهل نفر بسته و پیوسته در طرفی از عمارات خارجه میرزا زین العابدین کاشی منزل داشت. ظرفیت مکان با خویشان کاشانه وفا نکردی تا به زحمت مهمان و بیگانه چه رسد. از باب ضرورت و تشویر دولت حضورش بر خود حرام کردم و بی اجازت و رضای سرکارش به تبدیل مقام فرمود، امشب با تو کاری واجب دارم، اگر تا نیم ساعت از شب گذشته فراغت خواست، البته شرفیاب حضور خواهم گشت، والا فردا صبح دولت دست بوس حاصل خواهد شد. نمیدانم مجال مقالی که قرار بود از باب سرکار سیف الدوله میرزا و کمترین با نواب بهاء الدوله در میان آرند بر زبان آمد یا نه؟ به مرتضی علی قسم می خواهم رابطه ارادت خاکسار و التفات ایشان استوار ماند، والا با وجود بی گناهی سر موئی تزلزل و اندیشه ندارم و مخاصمه با ابنای ملوک عار کس نیست، زهی سعادت آن کوچک که خصم بزرگ دارد، گر بکشم زهی طرب ور بکشد زهی شرف.