Чароғи дӯдау фурӯғи дида ; номаи зибонгори рангини гуфтор ки аз дар озмӯни нигориши рафта , дӯдаи ҷони парвариши дидаро серума соӣӣ кард ,у анҷумани дилро чун ҷоми ҷамшеду ойинаи хуршеди рўшноӣии бхшўд . Бе хуши гўӣӣу длҷўӣӣ на чандон хуби нигошта ки касеро забон ситоиш бошад ва ё чун зибоӣии худододаши ниёзӣ ба ороиш . Ба хости бори худо агар рӯзии як нома ба ҳамин роҳу равиш бар нигорӣ то шаш моҳи дигари яке аз нависандагони собии ранги соҳиби санг хоҳӣ шуд , мисра : бадаст бош ки корӣ ба ҷой хештанаст .

چراغ دوده و فروغ دیده؛ نامه زیبانگار رنگین گفتار که از در آزمون نگارش رفته، دوده جان پرورش دیده را سرمه سائی کرد، و انجمن دل را چون جام جمشید و آئینه خورشید روشنائی بخشود. بی خوش گوئی و دلجوئی نه چندان خوب نگاشته که کسی را زبان ستایش باشد و یا چون زیبائی خدادادش نیازی به آرایش. به خواست بار خدا اگر روزی یک نامه به همین راه و روش بر نگاری تا شش ماه دیگر یکی از نویسندگان صابی رنگ صاحب سنگ خواهی شد، مصرع: بدست باش که کاری به جای خویشتن است.