Дирузи ҷуброни ҳиҷри диронҷомро аз роҳии давр пай сипор каъбаи мақсӯду суҷуди андеши пешгоҳ масъӯд шудам . Аз иморати хориҷаи мФршу яхдонии брдру қотиру ёбўӣӣ ба раҳгузар дидам , донистам ба дастури муқарари навбат сафарасту бадрӯди ҳзр , ба ҳасрату дареғӣ ки мазид бар он мутасаввир нест муроҷиат кардам , ва бо ҳарифи ҳалоки омодаи мзоҷъти гаштам . Агар гӯям дирузу дишаби давр аз дидори азизат бар ин ғариби ҳасрати насиб ки муштоқӣ беҳабибасту соҳиби фаррошӣ бетабиб чун гузашт албата машраби айшат ки ҳамвора аз шоибаҳи софии бод , ба ғубори маломат олӯда хоҳад шуду поки равонат ки омўдаҳи маҳосин ахлоқаст холӣ аз иғроқу амлоқ ба ранҷи дилхурӣ фарсӯда хоҳад афтод , байт :

دیروز جبران هجر دیرانجام را از راهی دور پی سپار کعبه مقصود و سجود اندیش پیشگاه مسعود شدم. از عمارت خارجه مفرش و یخدانی بردر و قاطر و یابوئی به رهگذر دیدم، دانستم به دستور مقرر نوبت سفر است و بدرود حضر، به حسرت و دریغی که مزید بر آن متصور نیست مراجعت کردم، و با حریف هلاک آماده مضاجعت گشتم . اگر گویم دیروز و دیشب دور از دیدار عزیزت بر این غریب حسرت نصیب که مشتاقی بی حبیب است و صاحب فراشی بی طبیب چون گذشت البته مشرب عیشت که همواره از شایبه صافی باد، به غبار ملامت آلوده خواهد شد و پاک روانت که آموده محاسن اخلاق است خالی از اغراق و املاق به رنج دلخوری فرسوده خواهد افتاد، بیت:

Поки яздони хуҷастаи вуҷӯди Маҳмӯди мавлои бастагону давои хастагонро мағлуби ғаму мрҳўб ?илам нахоҳад , байт :

پاک یزدان خجسته وجود محمود مولای بستگان و دوای خستگان را مغلوب غم و مرهوب الم نخواهد، بیت:

Агар чаҳ бо қиллати сину иллати ҷавонии он мояи тавассули втўкл дар ниҳоди фақри бунёд ҳазрат ҳаст ки аз ин аворизи ҳайрону малулу дарҳаму парешон ва дижам набошад . Вале аз онҷо ки инси башарӣу улфат падарӣаст , медонам аз қиёси оризаи нўрчшмии оқо берун нестанд . Бори худоро шукри дишаби арақ ноқис кард вомрўзи сиҳҳатӣ комил дорад , аншоءи аллоҳи таъолӣ дар мулоқоти ҳазрат ки нафас саломатасту асли истиқомати шифоӣ куллӣ хоҳад ёфт . Зиёдаи атолтро ҷузи малолат чаҳ самару кадом асар хоҳад буд .

اگر چه با قلت سن و علت جوانی آن مایه توسل وتوکل در نهاد فقر بنیاد حضرت هست که از این عوارض حیران و ملول و درهم و پریشان و دژم نباشد. ولی از آنجا که انس بشری و الفت پدری است، می دانم از قیاس عارضه نورچشمی آقا بیرون نیستند. بار خدا را شکر دیشب عرق ناقص کرد وامروز صحتی کامل دارد، انشاء الله تعالی در ملاقات حضرت که نفس سلامت است و اصل استقامت شفای کلی خواهد یافت. زیاده اطالت را جز ملالت چه ثمر و کدام اثر خواهد بود.