Қурбонат шавам ман ки ҳаргизи ҷузи андешаи висолат хаёл надоштам . Аҳволӣ аз ихлоли маҳрӯм рӯй дода ки ҳусӯли хаёлат низ ба ваҷҳе ки бояд муяссар нест , мисра : чаҳ кунам хати бахти ман инаст . Бо вуҷӯди фиқдони шикеб ҳамчунон ҳавсила хоҳам кард . Аз аҳадии ҳам гила надорам , аввал қорўраҳ нест ки дар ислом шикаста бошад . Ҳамвора муштоқон маҳҷӯранду наздикони давр . Дар таии он рқъаҳи ҳоӣӣ ки собиқи ирсол хизмат шуд истидъои нигориши шарҳ ҳоле карда будам , надонам маҷол мтолът науфтод ва ё асъоФи масъӯли ниёзмандонро маслиҳат надиданд . Борӣ агар димоғу фироқии дории гоҳи бегоҳи мухтасар ё муҷмал ё муфассали тарҳӣу шарҳӣ аз ҳақоиқи ҳолоти шарифи брнгории холӣ аз илтифотӣ нахоҳад буд , чунончии ин мояи тавваҷуҳро низ мзоиқт хезад мухторанд , байт :

قربانت شوم من که هرگز جز اندیشه وصالت خیال نداشتم. احوالی از اخلال محروم روی داده که حصول خیالت نیز به وجهی که باید میسر نیست، مصرع: چه کنم خط بخت من این است. با وجود فقدان شکیب همچنان حوصله خواهم کرد. از احدی هم گله ندارم، اول قاروره نیست که در اسلام شکسته باشد. همواره مشتاقان مهجورند و نزدیکان دور.در طی آن رقعه هائی که سابق ارسال خدمت شد استدعای نگارش شرح حالی کرده بودم، ندانم مجال مطالعت نیفتاد و یا اسعاف مسئول نیازمندان را مصلحت ندیدند. باری اگر دماغ و فراغی داری گاه بیگاه مختصر یا مجمل یا مفصل طرحی و شرحی از حقایق حالات شریف برنگاری خالی از التفاتی نخواهد بود، چنانچه این مایه توجه را نیز مضایقت خیزد مختارند، بیت: