На забонӣ ки баёни ҳоле тавон намӯд , на беоне ки рози ошкоро ва наоне тавон сурӯд . Бар фарз ки забони сухани саро густох афтоду паҳнаи басити алори ҷои баён фарох омад чаҳ тавонам гуфт ? достони муҳаббати афсона асўоқ нест ки бар атбоқи авроқи тавон ниҳоди сроири ишқи маъшӯқон ниҳонасту сари ишқи ошиқ бо ду сад таблу нафир . Аҷмоло ӣнқадар бидон ки маро дар поси паймони ёрон чун дигари накӯёни бозии гӯшӣ , ва бо ҳар ки бошам аз дӯстони содиқу муҳибони мувофиқи хосса чун ту накӯи хоҳу хайри андеш ки маслиҳати маро бар масолеҳи хеши мақдами мидорӣ фаромӯшӣ нест , байт :
نه زبانی که بیان حالی توان نمود، نه بیانی که راز آشکارا و نهانی توان سرود. بر فرض که زبان سخن سرا گستاخ افتاد و پهنه بسیط الار جای بیان فراخ آمد چه توانم گفت؟ داستان محبت افسانه اسواق نیست که بر اطباق اوراق توان نهاد سرایر عشق معشوقان نهان است و سر عشق عاشق با دو صد طبل و نفیر. اجمالا اینقدر بدان که مرا در پاس پیمان یاران چون دیگر نکویان بازی گوشی، و با هر که باشم از دوستان صادق و محبان موافق خاصه چون تو نکو خواه و خیر اندیش که مصلحت مرا بر مصالح خویش مقدم میداری فراموشی نیست، بیت:
Моохтёри худро таслим ишқ кардем
مااختیار خود را تسلیم عشق کردیم
Ҳамчун зимоми уштур бар дасти сорибонон
همچون زمام اشتر بر دست ساربانان
На чунон ба кори хеши фурӯ мондаам ки ҷунуни ишқ ё тадбири ақлам аз ғарқоби ҳайрати рахт ба соҳил тавонад барад . Ҳам магар аз олами ғайби всилтии хезаду алои кор харобасту хаёлоти ёрони нақш бар об , байт :
نه چنان به کار خویش فرو مانده ام که جنون عشق یا تدبیر عقلم از غرقاب حیرت رخت به ساحل تواند برد. هم مگر از عالم غیب وسیلتی خیزد و الا کار خراب است و خیالات یاران نقش بر آب، بیت:
Осмони коши яке зин ду кунад
آسمان کاش یکی زین دو کند
Халъати васли бабр ё кафанам
خلعت وصل ببر یا کفنم