Фидояти гирдам , сабои Мисри ҳудҳуди сабо вақте ки бргзргоаҳи мардуми нисбати Фотимаи суғрои нома ба каф мутарассид нишаста будаму чашми бротроФи баста дар расед ,у номаи мурсалаи бози супурд . Чгўим чаҳ ҳолати зод ва чаҳ моя малолат рафт ва ромиш раст , ҷазои кирдигори неку подоши длҷўӣиҳои хуш ки хосса саркораст магар аз худо ҷӯям . Агар на аз чун ман фақирии ҳеҷ , кадоми хизмати шоиста дар вуҷӯд ояд . эй анваряти бандау чни анварии ҳазор . Он фарди перу ҷавонро ҳомил гуфт оқо фармуд ҷавонӣ ба дўмънӣаст , ҳақаст ин сухан , ҳақ нишоед наҳуфт , вале ба ақидаи ман бик маънӣаст албата фаромӯш нахоҳам кард , мисра : чаҳ ба хотири гузаронам ки ту аз ёд рӯй , мисра : ҳар ки ин давлат нахоҳад зиндагӣ бар ваии ҳаром .

فدایت گردم، صبای مصر هدهد سبا وقتی که برگذرگاه مردم نسبت فاطمه صغری نامه به کف مترصد نشسته بودم و چشم براطراف بسته در رسید، و نامه مرسله باز سپرد. چگویم چه حالت زاد و چه مایه ملالت رفت و رامش رست، جزای کردگار نیک و پاداش دلجوئی های خوش که خاصه سرکار است مگر از خدا جویم. اگر نه از چون من فقیری هیچ، کدام خدمت شایسته در وجود آید. ای انوریت بنده و چن انوری هزار. آن فرد پیر و جوان را حامل گفت آقا فرمود جوانی به دومعنی است، حق است این سخن، حق نشاید نهفت، ولی به عقیده من بیک معنی است البته فراموش نخواهم کرد، مصرع: چه به خاطر گذرانم که تو از یاد روی، مصرع: هر که این دولت نخواهد زندگی بر وی حرام.

Агар бадоне чаҳ қадарҳо залил шудааму латмаи ҳрмонм фақир кардааст бе ҳеҷ мулоҳизаи чораи андеши дардам май шӯй . Сроири замирам дар ойинаи хотири ҳақиқат байнат пайдост , мисра : ман чигуна як рагам ҳушёр нест . Ҳар чаҳ кунӣ Мухторӣ , дар боби ёри ғоиб ки дӯстони ҳозир хусумат мебофанд ҳамонаст ки худ ёфтаам , байт :

اگر بدانی چه قدرها ذلیل شده ام و لطمه حرمانم فقیر کرده است بی هیچ ملاحظه چاره اندیش دردم می شوی. سرایر ضمیرم در آئینه خاطر حقیقت بینت پیداست، مصرع: من چگونه یک رگم هشیار نیست. هر چه کنی مختاری، در باب یار غایب که دوستان حاضر خصومت می بافند همان است که خود یافته ام، بیت:

Мисра : воқифи киштӣ худ бош ки поӣӣ нахурӣ . Боғи гулу аёғи мли он асри гоҳон бар он иллат ки донеи хордидаҳу хӯн дил шуд . Анояти поки яздон ба ҳақи ҳиҷози ин ҷинси ду поро ба суннати гурги Мадина ҳидоят кунад . Зиёда бар ин аз суҳбати маҷлису бисоти суҳбати он ки фахр оламасту ҳолати одам маҳрӯм натавон зист , байт :

مصرع: واقف کشتی خود باش که پائی نخوری. باغ گل و ایاغ مل آن عصر گاهان بر آن علت که دانی خاردیده و خون دل شد. عنایت پاک یزدان به حق حجاز این جنس دو پا را به سنت گرگ مدینه هدایت کند. زیاده بر این از صحبت مجلس و بساط صحبت آن که فخر عالم است و حالت آدم محروم نتوان زیست، بیت:

Агар давлати ромишу навбати оромиши додстӣ ба истихораи дўолӣ бар нақора занем беастшораҳ ақл равост , мисра : бадаст бош ки корӣ ба ҷой хештанаст .

اگر دولت رامش و نوبت آرامش دادستی به استخاره دوالی بر نقاره زنیم بی استشاره عقل رواست، مصرع: بدست باش که کاری به جای خویشتن است.