Фидоӣ ҳар ду , рӯз одинааст , ба кеши деринаи рахт ба ҷоӣӣ оварадам , байт :

فدای هر دو، روز آدینه است، به کیش دیرینه رخت به جائی آوردم، بیت:

Хостами пас аз сарфи қулён аз дарби давлати роҳи саҳрои сипараму сомони вайро аз сайли дидаи рахти бдрё , деринаи фарзанд бе кӣнаи сари шабистони давлат таклиф наҳор кард . Диранг оварадам ва бе вусъати майдони ҳузурат дилтанг нишастам , мисра : вой бар ҳолам агар кор чунин мегузарад , нури чашмии оқои ҳам ба аҳвол манасту печу тобиш дар ҷони тан , ӣнқадар ҳаст ки ман забон дорам ва намегӯям ва ӯ надорад мегуяд , умедворам фардо бидон чеҳри Юсуфии ҳам айш яҳуд гирдему шанберо ба моҳи ду ҳафтаи худ ҷумъаи муборак ва масъӯд созем .

خواستم پس از صرف قلیان از درب دولت راه صحرا سپرم و سامان وی را از سیل دیده رخت بدریا، دیرینه فرزند بی کینه سر شبستان دولت تکلیف نهار کرد. درنگ آوردم و بی وسعت میدان حضورت دلتنگ نشستم، مصرع: وای بر حالم اگر کار چنین می گذرد، نور چشمی آقا هم به احوال من است و پیچ و تابش در جان تن، اینقدر هست که من زبان دارم و نمی گویم و او ندارد می گوید، امیدوارم فردا بدان چهر یوسفی هم عیش یهود گردیم و شنبه را به ماه دو هفته خود جمعه مبارک و مسعود سازیم.