Қиблаи ман рӯзи қурбони қурби қурбӣ даст доду хости поки яздонам бо хулони ин хитта нишаст ангехт . Гўӣии зулҷаноҳ аз майдон омад ё Убайдуллоҳ дар айвон шуд . Зану мард пиромн гирифту ҷуфту фардам дар доман овехт . Ин роҳ оварад сафари хост ва он дар боист ҳзри ҷуст . Яке занбил дар юза кашидау дайгарии оҷил ҳар рӯза талабед . Писар аз бахтӣ ва бора гуфту духтар аз гулу гӯшвора , хона аз бори ёрони ом ҷӯш омаду ғлботи талаби стўоти адаб фаромӯш фармуд . Аз каф бе зрчаҳи барг ва соз ояд ва аз мурғ бе пари кадоми парвоз ? илзом рӯсиёҳӣ кардам воқдоми узрхоҳӣ . Маъзирати судии надоду мғдрти беҳбӯдӣ , оштии соз масоф овараду сафои сомон хилоф гирифт , байт :

قبله من روز قربان قرب قربی دست داد و خواست پاک یزدانم با خلان این خطه نشست انگیخت. گوئی ذوالجناح از میدان آمد یا عبیدالله در ایوان شد. زن و مرد پیرامن گرفت و جفت و فردم در دامن آویخت. این راه آورد سفر خواست و آن در بایست حضر جست. یکی زنبیل در یوزه کشیده و دیگری آجیل هر روزه طلبید.پسر از بختی و باره گفت و دختر از گل و گوشواره، خانه از بار یاران عام جوش آمد و غلبات طلب سطوات ادب فراموش فرمود. از کف بی زرچه برگ و ساز آید و از مرغ بی پر کدام پرواز؟ الزام روسیاهی کردم واقدام عذرخواهی.معذرت سودی نداد و مغدرت بهبودی، آشتی ساز مصاف آورد و صفا سامان خلاف گرفت،بیت:

Саранҷоми мардӣ ки аз мансӯбонаст ва ин рамаро чӯпони ҳамаро паймони асъоФи амли басту мурғи ҷони мискин ба ҳазор лӣату лаъл аз чанг эшон раст . Пас аз ҳурмони момўлу фиқдони масъӯли ин шнът бебанд ва борӣ зад , ва он лаънати аёли озории сурӯд . Вҳмчнин бар хиёнати мо диққат ҳо гирифтанд ва бар ҳасрати худ риққат ҳо намуданд , рӯзии ду аз сӯзи дили лабҳо обила ҳо дошту ҷонҳо ба ҳикояти ҳурмони гилаҳо , андаки андак ба қнбрки бозӣу чнбрксозӣ қалъи мавод муғоират кардаму қатъи фасоди мноФрт , тарк ҷафо карданду барги сафо соз овараданд , мисра : ҳурёни рақси кунони соғар шукрона заданд .

سرانجام مردی که از منسوبان است و این رمه را چوپان همه را پیمان اسعاف امل بست و مرغ جان مسکین به هزار لیت و لعل از چنگ ایشان رست. پس از حرمان مامول و فقدان مسوول این شنعت بی بند و باری زد، و آن لعنت عیال آزاری سرود. وهمچنین بر خیانت ما دقت ها گرفتند و بر حسرت خود رقت ها نمودند، روزی دو از سوز دل لب ها آبله ها داشت و جان ها به حکایت حرمان گله ها، اندک اندک به قنبرک بازی و چنبرک سازی قلع مواد مغایرت کردم و قطع فساد منافرت، ترک جفا کردند و برگ صفا ساز آوردند، مصرع: حوریان رقص کنان ساغر شکرانه زدند.

Ва аммо қиссаи зиндагонӣу ғуссаи Комронӣ ба фари анояти яздону ъзи тавваҷуҳи ҳазрат , гандум ё ҷӯи луқма ноне ҳасту куҳна ё нави хирқау тилсонӣ . Вомӣ надоранд корӣаст венаи эшонро бо каси шуморӣ . Ҳаргизи ҷузи фироқи фарзандони одами дил Муродӣ напухту хотири алобстн ба мардӣу растан аз ҳар гарму сардӣ , баст ва кушодӣ нахост . Бори худоро сипос ки худро ба шумо бастаему ҷузи арвоҳи макрам аз ҳам гнони гусаста , вақтаст ки пои қаноат дар домони саломати кашем ва ба кунҷи фақри андар , холӣ аз ҳар мохўлё иқомат варзем магари хусрони мозиро ҷабронеи хезаду даврӣ ки шитобаш чора насохт дирангаш дармон кунад . Шеър :

و اما قصه زندگانی و غصه کامرانی به فر عنایت یزدان و عز توجه حضرت، گندم یا جو لقمه نانی هست و کهنه یا نو خرقه و طیلسانی. وامی ندارند کاری است ونه ایشان را با کس شماری. هرگز جز فراغ فرزندان آدم دل مرادی نپخت و خاطر الابستن به مردی و رستن از هر گرم و سردی، بست و گشادی نخواست. بار خدا را سپاس که خود را به شما بسته ایم و جز ارواح مکرم از هم گنان گسسته، وقت است که پای قناعت در دامان سلامت کشیم و به کنج فقر اندر، خالی از هر ماخولیا اقامت ورزیم مگر خسران ماضی را جبرانی خیزد و دوری که شتابش چاره نساخت درنگش درمان کند. شعر:

Марҳӯми ҷинати макони ҳоҷиро бо ман назарҳо буду ҳумоюни анзорашро асарҳо , аз дар маънии тарбият ҳо карду тақвият ҳо фармуд . Ин мояи нуқсон ки бинӣ аз кам кориҳои мост , на ғами хориҳои ӯ , мисра : ҳон то чаҳ кунӣ ки навбати давлати тест .

مرحوم جنت مکان حاجی را با من نظرها بود و همایون انظارش را اثرها، از در معنی تربیت ها کرد و تقویت ها فرمود. این مایه نقصان که بینی از کم کاری های ماست، نه غم خواری های او، مصرع: هان تا چه کنی که نوبت دولت تست.

Соликии сусти ҳанҷораму толибии мунқатиъи рафтор , бар рухи ҷамодӣ арродааст , аз он дар гул мондааму киштӣ дар хушки ронда ба таноби тавваҷуҳ аз хатар баркаш ва агар наёрӣ ба ёрии чора дигар кун . Ҷаноби фалонро мамлуки он халқ ва хуему мафтӯни он рангу буи . Ҳазраташро ба ҷон бандаему хаёлашро аз дили парастанда . Кӣса анъомӣ бидон сон ки паймон рафт ба меҳраш дар ҷайби вбғли пурварам ва чун ҷомаи каъбаи нафии ҳурматаши хилоф ва халал донам , мисра : меҳр Меҳрӣаст ки чун нақш ҳҷрмӣ наравад .

سالکی سست هنجارم و طالبی منقطع رفتار، بر رخ جمادی عراده است، از آن در گل مانده ام و کشتی در خشک رانده به طناب توجه از خطر برکش و اگر نیاری به یاری چاره دیگر کن. جناب فلان را مملوک آن خلق و خویم و مفتون آن رنگ و بوی.حضرتش را به جان بنده ایم و خیالش را از دل پرستنده. کیسه انعامی بدان سان که پیمان رفت به مهرش در جیب وبغل پرورم و چون جامه کعبه نفی حرمتش خلاف و خلل دانم، مصرع: مهر مهریست که چون نقش حجرمی نرود.

АлиФони доираи арвоҳро саф то сдрўсҳо то бадари арзи ниёзӣ аз ин хоксор иқомат кун ва агар тарки ҷудогонаи зриътро эродии созанд ба узрҳои зебои ғаромати каш , судӯри аҳкому руҷӯъи хизмати мавқуф ба лутф саркораст , мухторанд .

الیفان دایره ارواح را صف تا صدروسها تا بدر عرض نیازی از این خاکسار اقامت کن و اگر ترک جداگانه ذریعت را ایرادی سازند به عذرهای زیبا غرامت کش، صدور احکام و رجوع خدمت موقوف به لطف سرکار است، مختارند.