Бархе ҷонат шавам чаҳордаҳи сол аз ҳамаи ҷои гусастагӣу бад-ӣни дӯдаи сутӯдаи пайвастагӣ , ҳаргизи лаб ба хост нагушӯдаму ком ба ҳаваси нёлўдм . Кунунам ду хоҳишаст ки шуморо аз анҷом коҳиш назояду маро аз дар ном физоиш фазояд :

برخی جانت شوم چهارده سال از همه جا گسستگی و بدین دوده ستوده پیوستگی، هرگز لب به خواست نگشودم و کام به هوس نیالودم. کنونم دو خواهش است که شما را از انجام کاهش نزاید و مرا از در نام فزایش فزاید:

Нахусти онкии он сахтаи суханҳо ки пухтаи санҷи Ардистон дар кори пизишки почаи палашт ва ҳамроҳон бидон дасту дастони дарҳами бофтау дарҳами тофтау ёронаш аз ман ёфтаанд , зинҳор аз чашму гӯшу мағзу ҳуши мардуми бидгул то шўробу шаҳр то қҳрўди пӯшидаи дор ва бо ошноу бегона агар чаҳ ба рози дорӣ афсона бошад ва бо саркори ҳам хона дар миён магузор . Нукарҳоро низ аз болои пешгоҳ то поёни погоҳи қадиғанҳои сахту жарфу сифоришҳои стўору шигарфи фармой ки пайдоу ниҳон аз дил бар забон набаранду пардаи хеш ва моу гуруҳеи мурдау зиндаи ндрнд , зеро ки дайр ё зуди афсонаи мард ва зан хоҳад шуду тарона ҳар кӯйу барзан ва ин худ саранҷоми парешонеи орад ва бе сухани моя пушаймонӣ шавад . Дигари фармоиш аз саркорасту пос бе сипосаши зишту зебои ҳамаро пардаи дор .

نخست آنکه آن سخته سخن ها که پخته سنج اردستان در کار پزشک پاچه پلشت و همراهان بدان دست و دستان درهم بافته و درهم تافته و یارانش از من یافته اند، زینهار از چشم و گوش و مغز و هوش مردم بیدگل تا شوراب و شهر تا قهرود پوشیده دار و با آشنا و بیگانه اگر چه به راز داری افسانه باشد و با سرکار هم خانه در میان مگذار. نوکرها را نیز از بالای پیشگاه تا پایان پاگاه قدغن های سخت و ژرف و سفارش های ستوار و شگرف فرمای که پیدا و نهان از دل بر زبان نبرند و پرده خویش و ما و گروهی مرده و زنده ندرند، زیرا که دیر یا زود افسانه مرد و زن خواهد شد و ترانه هر کوی و برزن و این خود سرانجام پریشانی آرد و بی سخن مایه پشیمانی شود. دیگر فرمایش از سرکار است و پاس بی سپاسش زشت و زیبای همه را پرده دار.

Дуюми онкии дарвеши ростини оқои боқири широзӣ ки бо ман ёрии деринаи паймон буду дӯстии пешинаи пайванди ин рӯзҳо давр аз тану ҷони волои гиромии равон бо пок яздон пардохт ,у фарсӯдаи пайкарро ки муштии хок ё хокистар буд дар чоҳсори муғоки афканд . Аз ҳамаи созу сомони зиндагӣ боғӣ дорад ки хазону баҳори тамошогоҳи дӯст ва душманаст ва аз гоҳе ки навбари тӯти бршохи равед то моҳӣ ки як донаи анораш бар кох монад чрохўори торику равшан . Чоўўшон бесипос бихӯранд вдздон бе ҳароси бибаранд . Гуруҳеи танги чашми фарохи ози гирди дандони дарози орзӯ ки бар ёди гардаи вории гӯшти гови фармон ба хӯни уштур солеҳ диҳанд ва ба буии ҷигари бандии теғи трктози бурнои қуч Исмоил ниҳанд , солҳо ба доғи ин боғ сӯхта буданду бурӣдаи шарму даридаи чашми дида бар он дӯхта . Чун бори худоӣ бо вай буду посдории марзбонони кишвар аз пай , ҳар бехи титол ки нишонданд чун миваи бед беном ва нишон шуд ва ҳар тухми ҳавас ки нишонданд хори тимору хошаҳ нокомӣ дамид . Доғи боғи ин ҳамаро дар ҷон ва дил монаду буйаи обӣу гулобии он рамаро заҳри Зуҳраи шукр дар обу гули рехт .

دویم آنکه درویش راستین آقا باقر شیرازی که با من یاری دیرینه پیمان بود و دوستی پیشینه پیوند این روزها دور از تن و جان والا گرامی روان با پاک یزدان پرداخت، و فرسوده پیکر را که مشتی خاک یا خاکستر بود در چاهسار مغاک افکند. از همه ساز و سامان زندگی باغی دارد که خزان و بهار تماشاگاه دوست و دشمن است و از گاهی که نوبر توت برشاخ روید تا ماهی که یک دانه انارش بر کاخ ماند چراخوار تاریک و روشن. چاووشان بی سپاس بخورند ودزدان بی هراس ببرند.گروهی تنگ چشم فراخ آز گرد دندان دراز آرزو که بر یاد گرده واری گوشت گاو فرمان به خون اشتر صالح دهند و به بوی جگر بندی تیغ ترکتاز برنای قوچ اسماعیل نهند، سال ها به داغ این باغ سوخته بودند و بریده شرم و دریده چشم دیده بر آن دوخته. چون بار خدای با وی بود و پاسداری مرزبانان کشور از پی، هر بیخ تیتال که نشاندند چون میوه بید بی نام و نشان شد و هر تخم هوس که نشاندند خار تیمار و خاشه ناکامی دمید. داغ باغ این همه را در جان و دل ماند و بویه آبی و گلابی آن رمه را زهر زهره شکر در آب و گل ریخت.