Бузурги устоди худро ранҷи афзои поки равон май гирдам ки чун ахтари худкоми бдФрҷоми ин хоксори шӯридаи сомонро ҳамроҳ аз ончии дили хости гусаста ва навмед мехоҳад . Бпоси паймони ҳамон рӯзи чошти гоҳони роҳи хона ки остонаи осоишу ошиёна бахшоиш аст супурдем аз андарун овоз омад ки дамии ду аз ин беш ба ҷоӣӣ ки мо ндонем куҷост , фармуданд : парокандаи дилу афсурдаи равони рост чун бахти хеши баргаштам . Чунон ндонанд ки орзӯманди дидори ним ё он паймонро шикастии хост то бозкӣу куҷо даст бидон домон расаду рахт ба он хуррами анҷумани кашам . Сарвари меҳрбони ёдоўрндаҳи нома дарбора саркори чизе аз ман пурсед , посухӣ дар хури доноӣии хеш на сазовори бузурги устод худ гуфтам то зиндаам бандаам ва ба буи дарёфт хуҷастаи дидорати зинда .

بزرگ استاد خود را رنج افزای پاک روان می گردم که چون اختر خودکام بدفرجام این خاکسار شوریده سامان را همراه از آنچه دل خواست گسسته و نومید می خواهد. بپاس پیمان همان روز چاشت گاهان راه خانه که آستانه آسایش و آشیانه بخشایش است سپردیم از اندرون آواز آمد که دمی دو از این بیش به جائی که ما ندانیم کجاست، فرمودند: پراکنده دل و افسرده روان راست چون بخت خویش برگشتم. چنان ندانند که آرزومند دیدار نیم یا آن پیمان را شکستی خواست تا بازکی و کجا دست بدان دامان رسد و رخت به آن خرم انجمن کشم. سرور مهربان یادآورنده نامه درباره سرکار چیزی از من پرسید، پاسخی در خور دانائی خویش نه سزاوار بزرگ استاد خود گفتم تا زنده ام بنده ام و به بوی دریافت خجسته دیدارت زنده.