Рқимаҳи Киримаи ин дафъа аз боби тохири ҷавоби хитоби ҳазрати холӣ аз итобӣ набӯд эътирозӣ савобасту пурсишӣ беҷавоб . Агар дар муқобилаи иқомати маъзирати андешами гуноҳии давр аз мағфират хоҳад буд . Аввалии онкӣ бар зиллати эътирофи орму лағзишро инсофи даҳум , ёрб аз ҳар чаҳ хато рафт ҳазор истиғфор . Акнӯн ки ҳомил роҳ сипор сомон мақсӯдаст арзи вуҷӯдӣ фарз афтоду змти бандагиро адои шарти зроът фарз омад . Чаҳ ҳосил ки на хомаи муҳаррами роз равонаст ва на номаи амини асрори ниҳон . Рози ошиқу маъшӯқро дил ба дил тавонад гуфт ин на шеваи қосид ва ин на кор мактубаст . Кӣ бошад дастҳоро давлати оғӯши хезаду мақолоти змоир ба мулоқоти лабу гӯш . Борӣ ба хаёлат зиндааму ҷамолатро ба ваҷҳи иктоӣии парастанда , қиёсии ҷузи тамҳиди асос қурбат несту ризвони ватани даврони анҷумани масъӯдати алои нирони ғурбат на , байт :

رقیمه کریمه این دفعه از باب تاخیر جواب خطاب حضرت خالی از عتابی نبود اعتراضی صواب است و پرسشی بی جواب. اگر در مقابله اقامت معذرت اندیشم گناهی دور از مغفرت خواهد بود. اولی آنکه بر ذلت اعتراف آرم و لغزش را انصاف دهم، یارب از هر چه خطا رفت هزار استغفار. اکنون که حامل راه سپار سامان مقصود است عرض وجودی فرض افتاد و ذمت بندگی را ادای شرط ضراعت فرض آمد. چه حاصل که نه خامه محرم راز روان است و نه نامه امین اسرار نهان. راز عاشق و معشوق را دل به دل تواند گفت این نه شیوه قاصد و این نه کار مکتوب است.کی باشد دست ها را دولت آغوش خیزد و مقالات ضمایر به ملاقات لب و گوش. باری به خیالت زنده ام و جمالت را به وجه یکتائی پرستنده، قیاسی جز تمهید اساس قربت نیست و رضوان وطن دوران انجمن مسعودت الا نیران غربت نه، بیت:

То кӣми ҳукми обишхур аз крбти ин ғурбат ба роҳати он қурбати расонад агар ранҷи худро ки шиканҷи ҳиҷронаш иллатасту осеби ҳарамонаши мояи ин зиллат , тарҳии тарозаму шарҳинигорам , хандаи соғари гиря мино гираду нағмаи мзмри мӯяи рубоб , заминро хӯн ба чашма ва чоҳ ҷӯшаду осмони абри сиёҳи пӯшад :

تا کیم حکم آبشخور از کربت این غربت به راحت آن قربت رساند اگر رنج خود را که شکنج هجرانش علت است و آسیب حرمانش مایه این ذلت، طرحی طرازم و شرحی نگارم، خنده ساغر گریه مینا گیرد و نغمه مزمر مویه رباب، زمین را خون به چشمه و چاه جوشد و آسمان ابر سیاه پوشد:

Ҳасрати насибиро ки бисоти оромишу нишоти ромиши бад-ӣн ҳанҷор аст пайдост ки асбоби крбу коҳиш бар чаҳ шумор хоҳад буд , байт :

حسرت نصیبی را که بساط آرامش و نشاط رامش بدین هنجار است پیداست که اسباب کرب و کاهش بر چه شمار خواهد بود، بیت:

Худоро пайваста ба аҳкоми худовандонаи дастами гир ва ба ршҳи хомаи раҳмат ки ғмомаҳ баҳорасту шмомаҳи ттор мастам кун .

خدا را پیوسته به احکام خداوندانه دستم گیر و به رشح خامه رحمت که غمامه بهار است و شمامه تتار مستم کن.