Ҷовдони бод аз танури чарху обишхуради хок
جاودان باد از تنور چرخ و آبشخورد خاک
Бе сипоси обу оташ , нону обати гарму сард
بی سپاس آب و آتش، نان و آبت گرم و سرد
Аз ҳангоми бадрӯд то акнӯн ки анҷом моҳаст аз ҷндқу симнону Тӯсу дигари ободиҳо бе газофи забони бозии даҳ дувоздаҳ номаи кушодаи домону гиребони танг фиристодаам , аз нома ки ба Аҳмади гусели омада буд чунон дониста мешуд ки аз онҳо ҳамаи як нома чашм сипор науфтода дар бткдаҳу хонақоҳ ки тахтгоҳи шаҳриёрони пӯст ва мағзасту коргузорони гавҳару пайкар чаҳ мояи ростии дурустии монда ки аз хрбндгони шаҳру рӯстои чашм тавон дошт , шеър :
از هنگام بدرود تا اکنون که انجام ماه است از جندق و سمنان و طوس و دیگر آبادی ها بی گزاف زبان بازی ده دوازده نامه گشاده دامان و گریبان تنگ فرستاده ام، از نامه که به احمد گسیل آمده بود چنان دانسته می شد که از آنها همه یک نامه چشم سپار نیفتاده در بتکده و خانقاه که تختگاه شهریاران پوست و مغز است و کارگزاران گوهر و پیکر چه مایه راستی درستی مانده که از خربندگان شهر و روستا چشم توان داشت، شعر:
Ончӣ пар ҷустем ва кам дидем ва дар кораст ва нест
آنچه پر جستیم و کم دیدیم و در کار است و نیست
Дар ҳақиқат нест ҷузи инсон ки бисёраст ва нест
در حقیقت نیست جز انسان که بسیار است و نیست
Борӣ дар симнон бо ҳамон меҳру пайванд ки дидау доне зиндаему ёрони яке гӯй ва яке ҷӯйро пас аз бандагиҳои бор худоӣ парастанд . Аҳмадро дерӣаст посдории намозу ниёзу шаби зиндаи дорӣ ва монанди инҳо аз ҳамаи корҳо боз дошта пурвои об хӯрдану хоб кардан надорад . Умедворам аз пас ин кор ки ороишу осоиши сипанҷии лона ва ҷовдонӣ сарост суханӣ чанд санҷида ки дар борномаҳ саркорӣ нест нигоштаи ниёзи базм дӯст хоҳад . Ёрони райро бар андозаи пояу моя аз ман бандаи дурудии чокарона бар саронед . Фармоишӣ низ ки аз хоксорони сохтаи доне барнигор . Агар гоҳе гузориши тандурустӣу рстии худро мояи ромишу оромиши мансозӣ , подошии нек аз бори худоӣ хоҳӣ ёфт . Бандаи хоксори яғмо
باری در سمنان با همان مهر و پیوند که دیده و دانی زنده ایم و یاران یکی گوی و یکی جوی را پس از بندگی های بار خدای پرستند. احمد را دیری است پاسداری نماز و نیاز و شب زنده داری و مانند اینها از همه کارها باز داشته پروای آب خوردن و خواب کردن ندارد. امیدوارم از پس این کار که آرایش و آسایش سپنجی لانه و جاودانی سراست سخنی چند سنجیده که در بارنامه سرکاری نیست نگاشته نیاز بزم دوست خواهد. یاران ری را بر اندازه پایه و مایه از من بنده درودی چاکرانه بر سرانید. فرمایشی نیز که از خاکساران ساخته دانی بر نگار. اگر گاهی گزارش تندرستی و رستی خود را مایه رامش و آرامش من سازی، پاداشی نیک از بار خدای خواهی یافت. بنده خاکسار یغما