Ҷаноби мавлои ростини ҳоҷии Муҳамади асмъилро мухлиси ҷон дар остинам . Фармони обшхўрдми соли гузаштаи рахт аз ҷндқ ба симнон кашид шаҳри зии ҳаҷ ба ҳукми ҳаракатии равони оғол аз асмъили ранҷида бетадоруку дрбои осоиши бӯсаи андеши дорои Тӯси саломи аллоҳи алайҳи омадам . Сими муҳаррам рӯй бар остону сар бар осмони судам . То акнӯн ки дуюм шаъбонаст дар ин баланди остони нойиби алзёра дӯстон бӯда ва ҳастам . Ҳавасу хаёлами ҳамаи он буд ки модом ҳастӣ ин мӯии зи нах ки дар рӯсиёҳӣу ранги зардӣ сипед афтод ҷоруби ин фаргоҳ бошад ва пас аз астиъоби марги пайкари охшиҷии ниҳоди хоки ин хуррами пешгоҳ . Вале ончӣ пайдост то худ ду се бомдоди дигар бар назми аҷороти амлоки мухтасӣу қарори қисту дастури алъамали фарзандии Аҳмади таъйидии устувор аз тавваҷуҳи яздоне ъзўҷл нахоҳам , ором ва озод наёрам зист . Ин рӯзҳо бад-ӣни андеша ки алии алоҷмол ишоратӣ рафт сиблати раҷъати вштобро бар иқомату диранг пешӣаст .

جناب مولای راستین حاجی محمد اسمعیل را مخلص جان در آستینم. فرمان آبشخوردم سال گذشته رخت از جندق به سمنان کشید شهر ذی حج به حکم حرکتی روان آغال از اسمعیل رنجیده بی تدارک و دربای آسایش بوسه اندیش دارای طوس سلام الله علیه آمدم. سیم محرم روی بر آستان و سر بر آسمان سودم. تا اکنون که دویم شعبان است در این بلند آستان نایب الزیاره دوستان بوده و هستم.هوس و خیالم همه آن بود که مادام هستی این موی ز نخ که در روسیاهی و رنگ زردی سپید افتاد جاروب این فرگاه باشد و پس از استیعاب مرگ پیکر آخشیجی نهاد خاک این خرم پیشگاه. ولی آنچه پیداست تا خود دو سه بامداد دیگر بر نظم اجارات املاک مختصی و قرار قسط و دستور العمل فرزندی احمد تاییدی استوار از توجه یزدانی عزوجل نخواهم، آرام و آزاد نیارم زیست. این روزها بدین اندیشه که علی الاجمال اشارتی رفت سبیل رجعت وشتاب را بر اقامت و درنگ پیشی است.

Умедворами ду се моҳӣ беш дар симнони маъаттали кори қавому қарор дар бои зиндагонӣ ва зист нагашта тавфиқ бозгашт ёбам , воншоءоллаҳи иншоаллоҳ бар ойину ёсои Аҳмадии слии аллоҳу саломаи алайҳ ба хок дар оем ва аз хоки броим . ӣнқадар бидон ки аъмоли хайри ончӣ аз ман дар вуҷӯд ояд ту бародарвори анбозии чўнонкаҳи туро дар мросӣу мавқӯфоту дигари чизҳо ки сӯрат шаръ дорад саҳим сохта будаму ҳисса бе иҷрои миннат , бе таманнои талофӣ ба ту пардохта , дар зиёрату дуоу амсоли он низ анбозӣу дмсоз . Дар изои ин мухтасари хизмати ҳеҷ таманно ва таваққуъӣ надораму чашми истифои ҳазз ва таматтуъӣ нахоҳам , магари поси вадиъаи меҳру ҳифзи алғиб ва баъзе ашъори илҳоқ ки аштбоҳои ҷузви абёти музахраф шуда , ба тасдиқи фарзанди аршади мирзои асмъил аз девони худ берун кардан . Агар чаҳ парвардаи табъ ва оварда хуии ману амсоли ман ҷузви атолот изофӣаасту фаръи изофати лотоилаҳ , вале порае мнҳўлоту маҷъӯлоти хому сард ба номи ман мактуб афтод , ки дар ду кайҳони моя рсўоӣӣаст , ва ҳар крои қӣроти вории тамизи ғс ва самин сухан бошад , ин ду ҷинси баён аз ҳам ҷудотавонад сохт . Чун ту дар тадвини ин Аштоти ранҷии фарау фаровони бардае розӣ ба кост ва фузуд ва кошт ва дуруд нахоҳӣ шуд .

امیدوارم دو سه ماهی بیش در سمنان معطل کار قوام و قرار در بای زندگانی و زیست نگشته توفیق بازگشت یابم، وانشاءالله انشاءالله بر آئین و یاسای احمدی صلی الله و سلامه علیه به خاک در آیم و از خاک برآیم. اینقدر بدان که اعمال خیر آنچه از من در وجود آید تو برادروار انبازی چونانکه ترا در مراثی و موقوفات و دیگر چیزها که صورت شرع دارد سهیم ساخته بودم و حصه بی اجرای منت، بی تمنای تلافی به تو پرداخته، در زیارت و دعا و امثال آن نیز انبازی و دمساز. در ازای این مختصر خدمت هیچ تمنا و توقعی ندارم و چشم استیفای حظ و تمتعی نخواهم، مگر پاس ودیعه مهر و حفظ الغیب و بعضی اشعار الحاق که اشتباها جزو ابیات مزخرف شده، به تصدیق فرزند ارشد میرزا اسمعیل از دیوان خود بیرون کردن. اگر چه پرورده طبع و آورده خوی من و امثال من جزو اطالات اضافیه است و فرع اضافات لاطایله، ولی پاره ای منحولات و مجعولات خام و سرد به نام من مکتوب افتاد، که در دو کیهان مایه رسوائی است، و هر کرا قیراط واری تمیز غث و سمین سخن باشد، این دو جنس بیان از هم جدا تواند ساخت. چون تو در تدوین این اشتات رنجی فره و فراوان برده ای راضی به کاست و فزود و کاشت و درود نخواهی شد.

Хоҳишмандами дарин мавриди корбнди хилофи нафаси шӯйу маро аз ин Фзиҳти осӯдау озодсозӣ . Порае ашъори аҳмдоу ғайра аз қумоши қитъау рубоӣу навҳа , фарзандони Аҳмаду хаста барои шумо ҷамъ карда буданд . Агар токунӯн чашм сипор ва гўшгзор науфтода аз эшон бихоҳед ва бигирӣд . Ман ҳам ду ҳарфии маъаади матлабро дар қалам оварадам . Ҳоҷии ҷони ду ҳазор динор ба ҳукми ваъдаи моли мейри ҳасани хон бар зимма манаст . Албата ба духтару писари он марҳӯм бирасон ва хат расед дарёб ва ба Аҳмад бидиҳ ва аз ӯ бихоҳ . Инро ҳам бидон ки аз аҳди вуруди худоами аҷали Амҷади вазири низоми доми иқболаи ғолиби авқоти саркори қибла гоҳе ҳоҷии хони зайди маҷдаи маро аз худ давр намесозад ҷои шумо бисёр холӣаст . Рӯзу шабии чароғи ниФрўхт ва соя нияндохт ки базми суҳбат ба мҳомди аҳволат холӣ бошад .

خواهشمندم درین مورد کاربند خلاف نفس شوی و مرا از این فضیحت آسوده و آزاد سازی. پاره ای اشعار احمدا و غیره از قماش قطعه و رباعی و نوحه، فرزندان احمد و خسته برای شما جمع کرده بودند. اگر تاکنون چشم سپار و گوشگزار نیفتاده از ایشان بخواهید و بگیرید. من هم دو حرفی معد مطلب را در قلم آوردم. حاجی جان دو هزار دینار به حکم وعده مال میر حسن خان بر ذمه من است. البته به دختر و پسر آن مرحوم برسان و خط رسید دریاب و به احمد بده و از او بخواه. این را هم بدان که از عهد ورود خدام اجل امجد وزیر نظام دام اقباله غالب اوقات سرکار قبله گاهی حاجی خان زید مجده مرا از خود دور نمی سازد جای شما بسیار خالی است. روز و شبی چراغ نیفروخت و سایه نینداخت که بزم صحبت به محامد احوالت خالی باشد.

Фурӯғи дидаи чароғи дӯдаи Муҳамади қулии хон бо шумо камоли муҳаббат ва меҳрбонӣ дорад . Бегоҳу гоҳи машқ таҳрирӣ мефармоед , вале ба мадлул бенасибаст , онкӣ дар охир ба яғмо мерасад навъе ки ӯро бояд ва аз ман ояд тасаддӣ тарбият натавонам кард . Магари мазоёии истеъдоду лаёқати эшон навоқиси иҳтимому муҷоҳидати маро дар ҳақи худ ҷуброн созад , хадамотро мутарассидам . Дувуми шаъбони 127

فروغ دیده چراغ دوده محمد قلی خان با شما کمال محبت و مهربانی دارد. بیگاه و گاه مشق تحریری می فرماید، ولی به مدلول بی نصیب است، آنکه در آخر به یغما می رسد نوعی که او را باید و از من آید تصدی تربیت نتوانم کرد. مگر مزایای استعداد و لیاقت ایشان نواقص اهتمام و مجاهدت مرا در حق خود جبران سازد، خدمات را مترصدم. دوم شعبان ۱۲۷