Ҳоҷии ҷони порае мардумро чндонкаҳи сол дар меафзоед , меҳри костӣ май равед . Эрониёнро шевау шумор инаст . Дар кори се тани яке ҷндқӣ , дайгарӣ аз номварҳои Исфаҳон ва шуморо гумон надоштам , дар перӣ аз меҳри ёрони рости кирдори дурусти паймон сирӣ зояд . Аз он ду ҳашт на соласт то ин хосту хуйро дида будам ва он паймонро ки ҷузи дил роздор нест бурӣда дарбора ту пиндори ин рӯй ва рой набӯд . Давр аз ҷони гиромии ду соласт то аз бадрӯди номау чпри ин нишон дар оинаи кирдори ҳоҷӣ чеҳра намост ҷаҳонии дида ва донистаанд ки марои орзӯ ва комӣ нест ки дӯстонро кор бастан душвор бошад чизе ки ҷонҳо бад ва баста намехоҳам . Корӣ ки моя хастагӣ бошад надорам , ва ҳамчунин солҳо бо ҳам бӯдаему якдигарро озмуда . Посухи даҳ номаро ба нигориши сухании ду бозорӣ бе мояи дареғи доштани ҷузи фаромӯшии пайванду сарди Меҳрӣ чаҳ хурдаи тавон баст , борӣ агар ман низ он кунам ки шуморо шумораст ҳар оинаи биғораҳу накӯҳиш рӯй нахоҳад гушӯд . Беш аз ин нигориш раво нест баду неки моро хоҳед бахшед .

حاجی جان پاره ای مردم را چندانکه سال در می افزاید، مهر کاستی می روید. ایرانیان را شیوه و شمار این است. در کار سه تن یکی جندقی، دیگری از نامورهای اصفهان و شما را گمان نداشتم، در پیری از مهر یاران راست کردار درست پیمان سیری زاید. از آن دو هشت نه سال است تا این خواست و خوی را دیده بودم و آن پیمان را که جز دل رازدار نیست بریده درباره تو پندار این روی و رای نبود. دور از جان گرامی دو سال است تا از بدرود نامه و چپر این نشان در آینه کردار حاجی چهره نماست جهانی دیده و دانسته اند که مرا آرزو و کامی نیست که دوستان را کار بستن دشوار باشد چیزی که جان ها بد و بسته نمی خواهم. کاری که مایه خستگی باشد ندارم، و همچنین سال ها با هم بوده ایم و یکدیگر را آزموده . پاسخ ده نامه را به نگارش سخنی دو بازاری بی مایه دریغ داشتن جز فراموشی پیوند و سرد مهری چه خرده توان بست، باری اگر من نیز آن کنم که شما را شمار است هر آینه بیغاره و نکوهش روی نخواهد گشود. بیش از این نگارش روا نیست بد و نیک ما را خواهید بخشید.