Шунидам ҷаҳони донишу мардумии ҳоҷии Абулқосими фари хуҷастаи дидор арзонӣ доштаанд ,у гардану дӯши ман бандау саркорро аз фаррух расед худ ки дилҳои хастаро навидаст ва дарҳои бастаро калид , сипосии саҳлон санг гузоштаанд . Бомдодон дарёфт ҳумоюни дидорашро гоми гузору пўиаҳ шумор будам . Аз он пеш ки Рахш ба даргоҳу рахт ба фаргоҳ расад , фиристодаи бандагони хон фароз омаду навиштае ки бе ҳеҷ дирангами хоста буд бози супурд , паҳнаи пӯзиш танг дидаму бораи саркашии ланг , бе сухани пазириши фармонро роҳи андеши он фаррухи анҷумани гаштаму тамошои сголи он хуррами чаман , шеър :

شنیدم جهان دانش و مردمی حاجی ابوالقاسم فر خجسته دیدار ارزانی داشته اند، و گردن و دوش من بنده و سرکار را از فرخ رسید خود که دل های خسته را نوید است و درهای بسته را کلید، سپاسی سهلان سنگ گذاشته اند. بامدادان دریافت همایون دیدارش را گام گذار و پویه شمار بودم. از آن پیش که رخش به درگاه و رخت به فرگاه رسد،فرستاده بندگان خان فراز آمد و نوشته ای که بی هیچ درنگم خواسته بود باز سپرد، پهنه پوزش تنگ دیدم و باره سرکشی لنگ، بی سخن پذیرش فرمان را راه اندیش آن فرخ انجمن گشتم و تماشا سگال آن خرم چمن، شعر:

Ҳар ҳангомам аз базми минӯи ойини саркораши фармон бозгашт афтод , намози андешу нёзонгизи кӯии умед ки биҳишт ҷовид аст хоҳам шуд .

هر هنگامم از بزم مینو آئین سرکارش فرمان بازگشت افتاد، نماز اندیش و نیازانگیز کوی امید که بهشت جاوید است خواهم شد.