Хоксорони нўозои имрӯзами оғози бом то акнӯн ки наздик шомаст ба кӯии андари буии хуҷастаи дидори саркори саркори ҳоҷии мехи доман буду каманди гардан , пеш аз онкии шимолаи ховари базми афрӯзи шабистон бохтар ояду рӯзи умеди ин баргаштаи ахтар аз шаби тории тира тар гардад , сркорхон ба дастури дигари рўзҳом ба фаргоҳи баланди даргоҳ хеш хонд . Нофармониро пӯзиши андешу баҳона ҷӯй шудам . Магари фари пайвастагии хезад ва аз банд ноӣ Фрсои длнгронӣу чшмдошт рустагӣ зояд . Рӯз бегоҳ афтоду боз аз сркорхони пайк ва паём расед , забони пӯзиш баста монаду пайванди умед аз навиди дидори ёрони гусастаи ноком . Эшонро пазириш фармой кардаму ранҷи даврии шуморо ба дидори ваии дармони поки яздонро савганд ки бандагони ҳоҷиро аз ҷону дил бандааму гавҳари неки ахтараш ки оварда меҳру парварда мардумӣаст аз дар иктоӣии парастанда .

خاکساران نوازا امروزم آغاز بام تا اکنون که نزدیک شام است به کوی اندر بوی خجسته دیدار سرکار سرکار حاجی میخ دامن بود و کمند گردن، پیش از آنکه شماله خاور بزم افروز شبستان باختر آید و روز امید این برگشته اختر از شب تاری تیره تر گردد، سرکارخان به دستور دیگر روزهام به فرگاه بلند درگاه خویش خواند. نافرمانی را پوزش اندیش و بهانه جوی شدم.مگر فر پیوستگی خیزد و از بند نای فرسای دلنگرانی و چشمداشت رستگی زاید. روز بی گاه افتاد و باز از سرکارخان پیک و پیام رسید، زبان پوزش بسته ماند و پیوند امید از نوید دیدار یاران گسسته ناکام. ایشان را پذیرش فرمای کردم و رنج دوری شما را به دیدار وی درمان پاک یزدان را سوگند که بندگان حاجی را از جان و دل بنده ام و گوهر نیک اخترش که آورده مهر و پرورده مردمی است از در یکتائی پرستنده.

Баҳри забон ки донед тавонед физоиши бандагӣу дилбастагиҳои маро ба рӯйу хуии эшон ки аз бахти гушоиш ва аз бори худо бахшоишаст бар саройанду бози намоянд ва ҳар гӯнаи корӣ ки сарангушти неруии ман бандааш гиреҳи гшоӣии орад дар хоҳ фармоиш кунанд , чаҳ бисёр аз ин оғози бадрӯд шармандааму сарафканда .

بهر زبان که دانید توانید فزایش بندگی و دلبستگی های مرا به روی و خوی ایشان که از بخت گشایش و از بار خدا بخشایش است بر سرایند و باز نمایند و هر گونه کاری که سرانگشت نیروی من بنده اش گره گشائی آرد در خواه فرمایش کنند، چه بسیار از این آغاز بدرود شرمنده ام و سرافکنده.