Ҳангоми бадрӯди ҳамонат ба ёд андараст ки то ҳанҷори кор бар ҷдоӣӣаст ва дарёфт дидори ману бастагони пайваста ба хости хдоӣӣ , паймон бар он рафт ки марзбони кишвари ҳаргунаи симу зар аз об ва хок хоҳад бничаҳи ман камобеш ончӣ ҳаст дар зинҳор саркор бошаду машҳадӣ беранҷ гумошта девону нигоштаи аўроҷаҳи бози поси хонау дашту сози хирману киштро коргзор . Ангушти пазириши брдидаҳи барадӣ ва аз дар рости корӣу дурусти кирдории навиштаи ороста ба нигини мҳрозини худ низ супурдӣ . Чун шуд ва чаҳ афтод ки ҳануз дӯдаи хомаи нхўшидаҳ ва хоҳанда зар аз худованди кишвар бар наҷӯшида ва дар накушед , паймонат аз ёд шуду пайвандат бар бод , соз озор додӣу чӯбакӣ ва покор фиристодӣ . Занонро дар бар рӯй бастӣу машҳадиро об аз ҷӯии бартарӣу физоиши мардум бар дигари офариниш ба сиблату ришу даҳону нешу нӯшу тану забону сухану брзу бозу ва тавону неруу дасту пойу сина ва ноӣ вдигр чизҳо нест . Бузургӣу меҳтарӣу сутургӣу сарварии онро ки поси паймон ва пайванд овараду тимори сухан ва савганд хӯрд , бисёр дареғ дорам чун сарвари ҷавонии биҳиштии гавҳари Фрштии дидор , одамии сиришти мардумии ниҳод , навомӯз ном андӯз , дурусти рафтори рости сухан , кам газофи афзӯни меҳри нахусти паймон бо куҳани дӯстӣ чун ман ки падар бар падари ёраму баҳри дасту дастон ки бидоранд ва бихоҳанд дӯстдор дар кории чунин бемояу бории чунон сабки соя ҳам гуфтау нигоштаи худ хор ва хок созад ва ҳам ман бандаро ҷомаи обрӯу гиребони шкибоӣии пеши дӯсту душмани чок . Мисра : дӯстон бемӯҷибӣ бо дӯсторон ин кунанд .

هنگام بدرود همانت به یاد اندر است که تا هنجار کار بر جدائی است و دریافت دیدار من و بستگان پیوسته به خواست خدائی، پیمان بر آن رفت که مرزبان کشور هرگونه سیم و زر از آب و خاک خواهد بنیچه من کمابیش آنچه هست در زینهار سرکار باشد و مشهدی بی رنج گماشته دیوان و نگاشته اوراجه باز پاس خانه و دشت و ساز خرمن و کشت را کارگذار. انگشت پذیرش بردیده بردی و از در راست کاری و درست کرداری نوشته آراسته به نگین مهرآذین خود نیز سپردی. چون شد و چه افتاد که هنوز دوده خامه نخوشیده و خواهنده زر از خداوند کشور بر نجوشیده و در نکوشید، پیمانت از یاد شد و پیوندت بر باد، ساز آزار دادی و چوبکی و پاکار فرستادی. زنان را در بر روی بستی و مشهدی را آب از جوی برتری و فزایش مردم بر دیگر آفرینش به سبیل و ریش و دهان و نیش و نوش و تن و زبان و سخن و برز و بازو و توان و نیرو و دست و پای و سینه و نای ودیگر چیزها نیست. بزرگی و مهتری و سترگی و سروری آنرا که پاس پیمان و پیوند آورد و تیمار سخن و سوگند خورد، بسیار دریغ دارم چون سرور جوانی بهشتی گوهر فرشتی دیدار، آدمی سرشت مردمی نهاد، نوآموز نام اندوز، درست رفتار راست سخن، کم گزاف افزون مهر نخست پیمان با کهن دوستی چون من که پدر بر پدر یارم و بهر دست و دستان که بدارند و بخواهند دوستدار در کاری چنین بی مایه و باری چنان سبک سایه هم گفته و نگاشته خود خوار و خاک سازد و هم من بنده را جامه آبرو و گریبان شکیبائی پیش دوست و دشمن چاک. مصرع: دوستان بی موجبی با دوستاران این کنند.

Агар пас аз ин олӯдагиро бо оби подоши шасту шўӣӣ ва ин даридагиро ба сӯзани меҳрбонӣу ришта длҷўӣӣ дӯхту рФўӣӣ нФрмоинд надонам ҳангоми дидор ва базм гуфту гузор ба кадоми забони пӯзиши андешу чора сгол хоҳанд буд . Хоҳишмандами рост ё дурӯғ дар ӣнкор ҳар даст овез тавонанд тарошед бар нигошта ки бадгумонӣ физоиш нагирад ва ин дил аз ҷои рафта то як бора дар нарамида ороми пазирад . Ҳар гӯнаи фармоиш ки аз ин дили бохтаи сохтаи доненигоровар ки дар анҷомаши кӯшишҳои дӯстона ба кор хоҳад рафт . Бахти баланди турои лағзиши пастии фаромӯш ва бе дағдағаи ранҷишу ҷдоӣии дасти ком бо хотуни ҳавас дар оғӯши бод .

اگر پس از این آلودگی را با آب پاداش شست و شوئی و این دریدگی را به سوزن مهربانی و رشته دلجوئی دوخت و رفوئی نفرمایند ندانم هنگام دیدار و بزم گفت و گذار به کدام زبان پوزش اندیش و چاره سگال خواهند بود. خواهشمندم راست یا دروغ در اینکار هر دست آویز توانند تراشید بر نگاشته که بدگمانی فزایش نگیرد و این دل از جای رفته تا یک باره در نرمیده آرام پذیرد. هر گونه فرمایش که از این دل باخته ساخته دانی نگار آور که در انجامش کوشش های دوستانه به کار خواهد رفت. بخت بلند ترا لغزش پستی فراموش و بی دغدغه رنجش و جدائی دست کام با خاتون هوس در آغوش باد.