Фарзандӣ мероз ҳасанро ранҷи афзои фирӯзи Фргоҳм ва бо пайкари шамшоди ҳанҷору дидори хуршеди рухсораши озоду осӯда аз сарву моҳ , пери роҳрави огоҳи шайхи ҳасан аз Кошон ба рай фармуду ёронро ба ромиши чеҳр ва гувориш гуфт бениёз аз бонги чангу мастӣ ме сохт , баргу сози анҷуманӣ аз дидори пери куҳани соли рӯзи ҷавонӣ тоза кард ва сурӯд равад навозон ки чун поёни мастии сар дар пастӣ дошт , дигари бори баланд овоза хост , саркори мирзо инак захми андеш созасту танги шукри хезиши намаки пареши ин оғоз , шеър :

فرزندی میراز حسن را رنج افزای فیروز فرگاهم و با پیکر شمشاد هنجار و دیدار خورشید رخسارش آزاد و آسوده از سرو و ماه، پیر راهرو آگاه شیخ حسن از کاشان به ری فرمود و یاران را به رامش چهر و گوارش گفت بی نیاز از بانگ چنگ و مستی می ساخت، برگ و ساز انجمنی از دیدار پیر کهن سال روز جوانی تازه کرد و سرود رود نوازان که چون پایان مستی سر در پستی داشت، دیگر بار بلند آوازه خاست، سرکار میرزا اینک زخم اندیش ساز است و تنگ شکر خیزش نمک پریش این آغاز، شعر:

На чандонат дар дили ману дидаи ёрони ҷой намоёнасту ҷойгоҳи равшану оён ки ман гуфтани тавонам ё хомаи навиштан . Достони нав , инки саркори шайх бо ҳамаи меҳру пайванду паймону савганд аз бачаҳо гузаштӣ карда ва фурӯ гузошт ин пешаро ки бидон бррстаҳ буд на барбаста бозгаштӣ оварда ки агар ман бандаро аз поки яздони фармон будӣу неруии кайфару подоши ин ва он духтарони минўчҳри биҳиштиро бо сиришти Фрштии гавҳари мардонаи пӯшу паймонаи нӯши ниёзи роҳу ороиши фаргоҳ вай мекардам .

نه چندانت در دل من و دیده یاران جای نمایان است و جایگاه روشن و آیان که من گفتن توانم یا خامه نوشتن. داستان نو، اینکه سرکار شیخ با همه مهر و پیوند و پیمان و سوگند از بچه ها گذشتی کرده و فرو گذاشت این پیشه را که بدان بررسته بود نه بربسته بازگشتی آورده که اگر من بنده را از پاک یزدان فرمان بودی و نیروی کیفر و پاداش این و آن دختران مینوچهر بهشتی را با سرشت فرشتی گوهر مردانه پوش و پیمانه نوش نیاز راه و آرایش فرگاه وی می کردم.

Дар ин чиҳил солаи рўндгиҳоу давандагиҳоу хоҷагиҳоу бандагиҳо аз табоҳи корони сиёҳи номау гуноҳи варзони кабӯди ҷома ки сазои озар ва озоранд ва дар хури газанду тимор , бе сипоси рӯзау намозу поси ситоишу ниёз , ду омирзида растгор дидам : нахусти ҷаҳони мардумии мирзои ҳодии хони хуросонӣ ки ҳамвора гаҳвора то гӯри бодау сода фароҳам дошт ва ба фари омезиши ин ду анбози дмсоз , даст дар шери мурғу ҷони одами чунончӣ яғмо гуяд :

در این چهل ساله روندگی ها و دوندگی ها و خواجگی ها و بندگی ها از تباه کاران سیاه نامه و گناه ورزان کبود جامه که سزای آذر و آزارند و در خور گزند و تیمار، بی سپاس روزه و نماز و پاس ستایش و نیاز، دو آمرزیده رستگار دیدم: نخست جهان مردمی میرزا هادی خان خراسانی که همواره گهواره تا گور باده و ساده فراهم داشت و به فر آمیزش این دو انباز دمساز، دست در شیر مرغ و جان آدم چنانچه یغما گوید:

Дуюми ёри бачаи бору масти соғари гумори шайхи ҳасан ки бо ранҷи парешонеу шиканҷ бе сомонии рӯзӣ бебода назисту шабӣ бесода нахуфт . Куҳна ё нави ончӣ будаш ба ҷомии гарав буд ва ба буии бачаи бозии чоргомаҳи хмхонаҳи пўӣу гармобаи рӯ , шеър :

دویم یار بچه بار و مست ساغر گمار شیخ حسن که با رنج پریشانی و شکنج بی سامانی روزی بی باده نزیست و شبی بی ساده نخفت. کهنه یا نو آنچه بودش به جامی گرو بود و به بوی بچه بازی چارگامه خمخانه پوی و گرمابه رو، شعر:

Бечораи мо ки бо ҳамаи нокомӣу бадномии ҳама бо ёди пўрҷўони зани пер дар бар дидему биҷои оби гулгуни хӯни дил дар соғар , то дар рустаи растохезами бозор бо чаҳ уфтаду кайфари кирдор чаҳ бошад . Ҳамшираи меҳрбони хоҳари муллоро бародарӣ нек хоҳаму мҳрондишии қнбрки паноҳ , фармоишро агар ҷони хоҳӣу сари ҷўӣӣ ба сар истодааму анҷои маро ба ҷони омода .

بیچاره ما که با همه ناکامی و بدنامی همه با یاد پورجوان زن پیر در بر دیدیم و بجای آب گلگون خون دل در ساغر، تا در رسته رستاخیزم بازار با چه افتد و کیفر کردار چه باشد. همشیره مهربان خواهر ملا را برادری نیک خواهم و مهراندیشی قنبرک پناه، فرمایش را اگر جان خواهی و سر جوئی به سر ایستاده ام و انجا مرا به جان آماده.