Оғози наврӯз токунӯн ки моҳӣ дўФзўнаст ҳумоюни базми саркориро номаҳо сохтааму гомҳо пардохта . Чунаст ки нигориши меҳри гузориши чароғи афрӯзи дида умедвор несту навиди тандурустиҳои саркорами захми пардози синаи аФгор на , бо чунин ранҷҳои шиканҷафзо ки марост чаҳ ҷои ин мояи хомӯшӣ ва фаромӯшӣаст ? гуё гуруҳеи мардум ки дорои ном ва нишонанду бастагони саркориро дар шумори хуишони бадрӯд ҷаҳон кардаанду бозмондагони базм сӯгӣ оварда . Ногузири гирифтори ин корҳоеу ранҷи озмои ин борҳо , бори худои рафтагонро бахшоиши орад ва дар паноҳи омрзгорӣ осоиш диҳад . Саркору бастагонро зиндагии бод ва ба коми неки хоҳони пояндагӣ .

آغاز نوروز تاکنون که ماهی دوفزون است همایون بزم سرکاری را نامه ها ساخته ام و گام ها پرداخته. چون است که نگارش مهر گزارش چراغ افروز دیده امیدوار نیست و نوید تندرستی های سرکارم زخم پرداز سینه افگار نه، با چنین رنج های شکنج افزا که مراست چه جای این مایه خاموشی و فراموشی است؟ گویا گروهی مردم که دارای نام و نشانند و بستگان سرکاری را در شمار خویشان بدرود جهان کرده اند و بازماندگان بزم سوگی آورده. ناگزیر گرفتار این کارهایی و رنج آزمای این بارها، بار خدا رفتگان را بخشایش آرد و در پناه آمرزگاری آسایش دهد. سرکار و بستگان را زندگی باد و به کام نیک خواهان پایندگی.

Фарзандии мирзои ҷаъфар камобеш чиҳил нома нигоштаасту равон бар нигориш ҳар чаҳ аз ин пас низ ба даст уфтад гумошта ба хости худои ин чанд рӯзаи бурун аз кам ва кост хоҳад навишту ниёзи пешгоҳи хуҷаста фарҷом хоҳад дошт . Бидон поки гавҳар агар дарин фармоиши сари мўӣӣ аз худ ба кӯтоҳии хуии баста ё рӯй дошта ману бастагони ман пас аз намози поки яздони бандагии он хонадонро бар гардани худ вомӣ майдонем ки агар пардохтро донистаи диранги хезади гуноҳии дайр омурзиш хоҳад буд . Вонгаҳи чунин корҳо ки дар ҳеҷ сангии моя шрмсозӣаст ман банда ва эшон агар дар подоши ин худовандӣ ва навохт ки бандагони умед гоҳе арбобу саркор корбнд омаданд , ҷони ниёзи ореми ҳам чунон шармандау сарафканда хоҳем зист . Меҳрбонии фармӯдаи саркори ҳоҷии алӣу арбобро аз ҳар ду дурудии ситоишомез бар сурӯда , ҷдогони номаро пӯзиши андешу лоба гузор оянд . Ҳар гӯнаи фармоиш ки марои даст гушоиш бошаду поки равони худовандиро мояи осоишнигор орндкаҳ ба хости худои пазироӣ анҷом хоҳад буд .

فرزندی میرزا جعفر کمابیش چهل نامه نگاشته است و روان بر نگارش هر چه از این پس نیز به دست افتد گماشته به خواست خدا این چند روزه برون از کم و کاست خواهد نوشت و نیاز پیشگاه خجسته فرجام خواهد داشت. بدان پاک گوهر اگر درین فرمایش سر موئی از خود به کوتاهی خوی بسته یا روی داشته من و بستگان من پس از نماز پاک یزدان بندگی آن خاندان را بر گردن خود وامی میدانیم که اگر پرداخت را دانسته درنگ خیزد گناهی دیر آمرزش خواهد بود. وآنگه چنین کارها که در هیچ سنگی مایه شرمسازی است من بنده و ایشان اگر در پاداش این خداوندی و نواخت که بندگان امید گاهی ارباب و سرکار کاربند آمدند، جان نیاز آریم هم چنان شرمنده و سرافکنده خواهیم زیست. مهربانی فرموده سرکار حاجی علی و ارباب را از هر دو درودی ستایش آمیز بر سروده، جداگان نامه را پوزش اندیش و لابه گزار آیند. هر گونه فرمایش که مرا دست گشایش باشد و پاک روان خداوندی را مایه آسایش نگار آرندکه به خواست خدا پذیرای انجام خواهد بود.