Аҳмад надонам сифоришҳои маро дарбора дӯстони дониста фаромӯш мекунӣ ёростии ростии гирифторӣ . Парокандаи кораоти пои пзироӣӣ шикаста дораду даст анҷом фурӯбаста , борҳо навиштам бо саркори Сайид ҳамвора роҳи номаи нигории кушодаи дор ,у пеш аз он каминаи ниёзи озарми анбоз ки ҳамаи сола ӯро хостаам ҳар чаҳ хоҳишу фармоиши орад беонкӣ чашм дошт дароз уфтаду фархундаи рӯонаш ба длнгронӣ анбоз ояд омода анҷом бош . Ончӣ пайдост ин рӯзгори дербози бории рози номаи нигорӣ насурудӣ ва ҳамон каминаи ниёзро ки аз пастии хўрои гуфтану шунидану сазои накӯҳиш ва сутудан низ нест нФрстодӣ . Беш аз инҳо бад-ӣни рсўоӣии шӯхи чашму густох ,у танги пешонӣу пушти гӯш фарох набӯдӣ , мисра : боз чаҳ кардӣ ки чунин тар шудӣ .

احمد ندانم سفارش های مرا درباره دوستان دانسته فراموش می کنی یاراستی راستی گرفتاری. پراکنده کارهات پای پذیرائی شکسته دارد و دست انجام فروبسته، بارها نوشتم با سرکار سید همواره راه نامه نگاری گشاده دار، و پیش از آن کمینه نیاز آزرم انباز که همه ساله او را خواسته ام هر چه خواهش و فرمایش آرد بی آنکه چشم داشت دراز افتد و فرخنده روانش به دلنگرانی انباز آید آماده انجام باش. آنچه پیداست این روزگار دیرباز باری راز نامه نگاری نسرودی و همان کمینه نیاز را که از پستی خورای گفتن و شنودن و سزای نکوهش و ستودن نیز نیست نفرستادی. بیش از اینها بدین رسوائی شوخ چشم و گستاخ، و تنگ پیشانی و پشت گوش فراخ نبودی، مصرع: باز چه کردی که چنین تر شدی.

Борӣ агарат бар ин ҳанҷор шумор хоҳад рафт ва ба коми бдФрморўони коргузор хоҳӣ зист , порсӣу побараҳна огоҳӣ фирист , то гардан аз домӣ ки худ сар ниҳодаам ва бедархосту мёндории дигарон паймон дода бози пардозам ,у гавҳари хештан аз хурдагирӣу биғораҳи наздикону даврону биноёну кӯрон озод кунем .

باری اگرت بر این هنجار شمار خواهد رفت و به کام بدفرماروان کارگزار خواهی زیست، پارسی و پابرهنه آگاهی فرست، تا گردن از دامی که خود سر نهاده ام و بی درخواست و میانداری دیگران پیمان داده باز پردازم، و گوهر خویشتن از خرده گیری و بیغاره نزدیکان و دوران و بینایان و کوران آزاد کنیم.