Шаби дӯшинам ба хоби андар бо саркори сардор дидор афтод , ва бе ҳеҷ парда ҳанҷор гуфт ва гузор омад . Донистам он зиндаи ҷовид мурдааст ва аз бунгоҳи аҳрӣмани рахт ба фаргоҳи сурӯши бардаи бӯса бар дасташ задаму пурсиши пӯшидаҳоро шустан гирифтам . Нахустин гуфтам достони зан хостан омад ва ба дидораш бар чаҳ мояи ромиши анҷуман оростан , гуфт ин фармон вижа зист ва фузудаст ва . . . Зод ва равад , риши говон аз ин забони суди ҷӯянду куни харон аз ин бад афтод беҳбуд . Сураши сўк ранҷасту тобиши дарди дард , чун чунин шуд он ба аз паии чандон зибоӣии нпўинду болои мавзунашро андоз чандин длороӣӣ нахоҳанд . Гулиро ки ғунчасор аз пой то сари пӯшида бояд чаҳ дилбандӣ ва аз моҳӣ ки чашми сиёҳаш гоҳе ба ғамзаи нигоҳии нзибди кадоми хурсандӣ ? ҳамон моя ки дидораши дили нхрошду гуфтораш ҷон накоҳад ромишӣ хусравонеасту оромишии ҷовдонӣ . Парҳезаш аз бегона ногузирасту пайванд бо хуии дилпазираши ночор , агар ҳунарӣ низ аз корҳои занона дошта бошад гавҳарашро пероя хоҳад буду шавҳарашро сармоя , набошад чизе кам нест ва аз пайвандаши ҷои Ром на , мисра : хуштар буд арӯси нкўрўӣ беҷҳиз .

شب دوشینم به خواب اندر با سرکار سردار دیدار افتاد، و بی هیچ پرده هنجار گفت و گزار آمد. دانستم آن زنده جاوید مرده است و از بنگاه اهریمن رخت به فرگاه سروش برده بوسه بر دستش زدم و پرسش پوشیده ها را شستن گرفتم. نخستین گفتم داستان زن خواستن آمد و به دیدارش بر چه مایه رامش انجمن آراستن، گفت این فرمان ویژه زیست و فزود است و ... زاد و رود، ریش گاوان از این زبان سود جویند و کون خران از این بد افتاد بهبود. سورش سوک رنج است و تابش درد درد، چون چنین شد آن به از پی چندان زیبائی نپویند و بالای موزونش را انداز چندین دلارائی نخواهند. گلی را که غنچه سار از پای تا سر پوشیده باید چه دلبندی و از ماهی که چشم سیاهش گاهی به غمزه نگاهی نزیبد کدام خرسندی؟ همان مایه که دیدارش دل نخراشد و گفتارش جان نکاهد رامشی خسروانی است و آرامشی جاودانی. پرهیزش از بیگانه ناگزیر است و پیوند با خوی دلپذیرش ناچار، اگر هنری نیز از کارهای زنانه داشته باشد گوهرش را پیرایه خواهد بود و شوهرش را سرمایه، نباشد چیزی کم نیست و از پیوندش جای رم نه، مصرع: خوشتر بود عروس نکوروی بی جهیز.

Гуфтам то чаҳ ҳади пояи зибоӣии чеҳр бояду дороӣии меҳр ? фармуд ба андозаи нахустин кӯчи туу поки ҷуфти тоқи сарварати фалон , агар сари мўӣии длороӣӣ рӯйу тани осоӣии хуй аз ин фаротар буд ёр шаҳрӣ хоҳад афтод ,у ҷузи шӯии модари мурдаи дгарони ҳам аз ӯ баҳрӣ хоҳанд ёфт . Ҷои хуршеди баҳр равзанӣаст ва нишаст гули баҳри доманӣ . Ҳар ду бар ин бахшоиш ситоиш ореду хоки ниёз ба гӯнаи сипос ороиш кунед . Агар ҳама бар кеши шухии шуморо ёдӣ аз зан раваду симурғи андешаро бо ин ду дона дурдона андоз арзани ном ҳар ду аз ёрони доира бурун хоҳам зад ва дар ҷрги морони боӣраҳ сарнигӯн хоҳам овехт .

گفتم تا چه حد پایه زیبائی چهر باید و دارائی مهر؟ فرمود به اندازه نخستین کوچ تو و پاک جفت طاق سرورت فلان، اگر سر موئی دلارائی روی و تن آسائی خوی از این فراتر بود یار شهری خواهد افتاد، و جز شوی مادر مرده دگران هم از او بهری خواهند یافت. جای خورشید بهر روزنی است و نشست گل بهر دامنی. هر دو بر این بخشایش ستایش آرید و خاک نیاز به گونه سپاس آرایش کنید. اگر همه بر کیش شوخی شما را یادی از زن رود و سیمرغ اندیشه را با این دو دانه دردانه انداز ارزن نام هر دو از یاران دایره برون خواهم زد و در جرگ ماران بائره سرنگون خواهم آویخت.

Аз ман сарвари хиради охундро дурудӣ бар сарой ва ин сурӯд бар ваии рон ки нопоки найранги соз ҳар рӯз ба риюи дастони доноӣӣу хомаи паргори афсун назд занони дастонесозӣ ва аз гуфт дигарон бар чизҳо ки худ хоҳии достонии пардозӣ . Даст аз ин чочўли бозиҳо даракашу номаи дўбаҳи ҳам заниро хома бар сар , ки аз доираи кӯби ҷлк хоҳӣ хӯрд ва ба тоби хонаи он дастаи пушти қлк хоҳӣ нишаст . Бахшоиши бори худои ёрии чунин созгорати бахшуда ва бар чеҳри умедат аз пайванди меҳраши дарҳои коми гушӯда , боз ором нагирӣ ва аз сголшҳои чолиши нав дом напардозӣ .

از من سرور خرد آخوند را درودی بر سرای و این سرود بر وی ران که ناپاک نیرنگ ساز هر روز به ریو دستان دانائی و خامه پرگار افسون نزد زنان دستانی سازی و از گفت دیگران بر چیزها که خود خواهی داستانی پردازی. دست از این چاچول بازی ها درکش و نامه دوبه هم زنی را خامه بر سر، که از دایره کوب جلک خواهی خورد و به تاب خانه آن دسته پشت قلک خواهی نشست. بخشایش بار خدای یاری چنین سازگارت بخشوده و بر چهر امیدت از پیوند مهرش درهای کام گشوده، باز آرام نگیری و از سگالش های چالش نو دام نپردازی.

Борӣ аз ин гӯнаи сухани фармоиш ҳо кард ,у тоза кардан гуфтро физоиш ҳо фармуд , ман пеш аз онкии гумони синҷид , тарсноки омадам , ва аз ёваи дроӣиҳои рафта хок хӯрдам . Деринаи ёри худро аз ҳама кайҳон гузидам ва то ном ҳастӣ дар пас зонуии созгории хазидам , мисра : шавам бо бахти худ созам чу мискинӣ ба мискинӣ . Ту ҳам агар ёрӣ ва дар кори ёрии дастёр , бе гуфт муфти меҳрбони ҷуфти худро ҳам хуфт бош ва бо ҷомаи ягонаи хеш бе андеши хешу бегонаи ҳам хонаи зӣ . Агар ҷузи ин шумории ореу кории гузорӣ , ошноӣии мо ва ту аз ёдасту чароғи омезишро рўшноӣӣ бар бод . Ҳар чаҳ ҷузи ин панд фаромӯш кун ,у забон аз гуфт нописанди хомӯш . Худои сояи ин ду дӯстро ки ёр диланд на бори дил аз сари мо кам нахоҳаду чашм аз тамошои биҳиштии дидорашон фароҳам накунад .

باری از این گونه سخن فرمایش ها کرد، و تازه کردن گفت را فزایش ها فرمود، من پیش از آنکه گمان سنجد، ترسناک آمدم، و از یاوه درائی های رفته خاک خوردم.دیرینه یار خود را از همه کیهان گزیدم و تا نام هستی در پس زانوی سازگاری خزیدم، مصرع: شوم با بخت خود سازم چو مسکینی به مسکینی. تو هم اگر یاری و در کار یاری دستیار، بی گفت مفت مهربان جفت خود را هم خفت باش و با جامه یگانه خویش بی اندیش خویش و بیگانه هم خانه زی. اگر جز این شماری آری و کاری گزاری، آشنائی ما و تو از یاد است و چراغ آمیزش را روشنائی بر باد. هر چه جز این پند فراموش کن، و زبان از گفت ناپسند خاموش. خدا سایه این دو دوست را که یار دلند نه بار دل از سر ما کم نخواهد و چشم از تماشای بهشتی دیدارشان فراهم نکند.