Ману дилро тану ҷони бархе ҷону тани ту , номаи зебонигор ки хомаи шиўоснҷи Акбари хонаш ба даврӣ « қосими хон »у наздикии дардисару газанди тнҳоӣӣу дрхўоаҳи дидори минӯсорат нигор оварда буд аз дар дид ва донист чашм сипору гӯш гузор афтод , фард :

من و دل را تن و جان برخی جان و تن تو، نامه زیبا نگار که خامه شیواسنج اکبر خانش به دوری «قاسم خان» و نزدیکی دردسر و گزند تنهائی و درخواه دیدار مینو سارت نگار آورده بود از در دید و دانست چشم سپار و گوش گزار افتاد، فرد:

Агар хурдаи санҷон ва оҳӯандишон бори он анҷумани ҷӯянд ва сухан гӯйанд , ҷуз ин нахоҳад буд ки андаки пас ва пешаст ва бархе суханҳо на ба ҷои хеш . Ин мояи оҳӯу хурдаи хории пажӯҳишу сазоӣ накӯҳиш нест . Бар ҳар нигоришгару офаринанда камобеш ин мояи оки тавон ҷусту дасти тавон суд , вале бо ин ҳамаи пиндорами парокандагиҳои сар , дарди даврии саркори хону осеби тнҳоӣӣу тлўос рафтан ё нарафтан ту саркорашро дил офаридан бишикасту дасти прўридн бар тофт , зеро ки борҳо аз лаб ва даҳонаш ширинтар аз ин гузориш ҳо шунидаему хома ва шустанро рангинтар аз ин нигоришҳо дида . Нигоштанро бнўраҳ агар ин пойу паии афрошта буд ва гуфту гузорро бар ин созу санг бунёд гузошта , ҳар оинаи худхоҳро хорхори хурдагирӣ перомун ниҳод нагаштӣу андешаи хом ё пухтау жож ё сахта аз дил бар забон нагузаштӣ , қосими хон ки пешонии ромиш буду бозуии оромиш , аз паии корӣ рӯй дар бегонау пушт бар ошноён карду даврии дидораш ба дастӣ ки баҳраи дӯст ва душман мабод дардии дирпоӣу ранҷии сахти бозу бар ин сар бесомону ҷони хаста тан ангехт . Инак танҳоу ранҷур бар паҳлавии ҷони сипорӣ афтодааму фари дидори равонпарварро ки бузургтар ормонаст ва дардҳоро ҳамаи дармон , дида бар дар кушода , мисра : чати зиёнгар ба серум ранҷа кунӣ гомӣ чанд .

اگر خرده سنجان و آهو اندیشان بار آن انجمن جویند و سخن گویند، جز این نخواهد بود که اندک پس و پیش است و برخی سخن ها نه به جای خویش. این مایه آهو و خرده خواری پژوهش و سزای نکوهش نیست. بر هر نگارشگر و آفریننده کمابیش این مایه آک توان جست و دست توان سود، ولی با این همه پندارم پراکندگی های سر، درد دوری سرکار خان و آسیب تنهائی و تلواس رفتن یا نرفتن تو سرکارش را دل آفریدن بشکست و دست پروریدن برتافت، زیرا که بارها از لب و دهانش شیرین تر از این گزارش ها شنیده ایم و خامه و شستن را رنگین تر از این نگارش ها دیده. نگاشتن را بنوره اگر این پای و پی افراشته بود و گفت و گزار را بر این ساز و سنگ بنیاد گذاشته، هر آینه خودخواه را خارخار خرده گیری پیرامون نهاد نگشتی و اندیشه خام یا پخته و ژاژ یا سخته از دل بر زبان نگذشتی، قاسم خان که پیشانی رامش بود و بازوی آرامش، از پی کاری روی در بیگانه و پشت بر آشنایان کرد و دوری دیدارش به دستی که بهره دوست و دشمن مباد دردی دیرپای و رنجی سخت بازو بر این سر بی سامان و جان خسته تن انگیخت. اینک تنها و رنجور بر پهلوی جان سپاری افتاده ام و فر دیدار روان پرور را که بزرگتر آرمان است و دردها را همه درمان، دیده بر در گشاده، مصرع: چت زیان گر به سرم رنجه کنی گامی چند.