Қурбонат шавам дастхати муборак ки дафтарҳо насиҳату пардаи пӯши ҳазор Фзиҳт буд , афсари давлатам бар сари ниҳоду нашраи Комронӣ бар бозуи баст . Тораки ифтихор бар чархи баланди судаму гардани давлати ёрӣ бар Албурзу алванд . Тарки мўослту барги мФорқтро шикоятиро надаанду ривоятии хонда . Нахустин рӯзам ки ҳукми обишхур дар қатори бастагони он дар кшидўи хрмҳраҳи вуҷӯдам ба ақди он ришта гавҳар афтод , дар ҳақиқат аз ҳама руста будаму дил бо меҳри ҷанобати пайваста , модом ҳастӣ андеша ҷдоӣӣ надоштам ,у ҷуз бо хаёлати тасаввури ошноӣӣ .

قربانت شوم دستخط مبارک که دفترها نصیحت و پرده پوش هزار فضیحت بود، افسر دولتم بر سر نهاد و نشره کامرانی بر بازو بست. تارک افتخار بر چرخ بلند سودم و گردن دولت یاری بر البرز و الوند. ترک مواصلت و برگ مفارقت را شکایتی را نده اند و روایتی خوانده. نخستین روزم که حکم آبشخور در قطار بستگان آن در کشیدو خرمهره وجودم به عقد آن رشته گوهر افتاد، در حقیقت از همه رسته بودم و دل با مهر جنابت پیوسته، مادام هستی اندیشه جدائی نداشتم، و جز با خیالت تصور آشنائی.

Пас аз онкии гуруҳеи дӯст рӯйу душмани хуй , ҳар рӯзам бе ҷинояти зоҳиру хиёнат боҳар дар хизмати худоам вале алнъм ба гуноҳии набӯдаи мавриди итоби созанд ва ба гуфтӣ носутӯдаи матраҳи уқоб , гоҳе ронда ва мағзуб бошаму гоҳи оворау мрҳўб . Беш аз инам тоби кӯк ва калак несту тоқати чӯбу фалак на . Мукаррари бдондишонм ба маҷъӯлоти парешон ба мақоми сиёсати бурданд , фазли хдоӣӣ ҳаросат кард волои арзами ҳбоу хӯнами ҳадар буду оташам дар хирману хокам бар сар , агар якбори бад-ӣни дасти дасти Фрсўди шаллоқи гирдаму кӯби озмои чӯбу чумоқ , аз ҷони хаста чаҳ асар хоҳад монад ва дар устихони шикастаи кадоми хатар ? ситораи толеъро дар клФ дидаму ҷонро дар маърази талаф . Ҷузи мбоинт чора надидам . Ҳар ҷо ва бо ҳар кас бошам дуъогӯии туам . Ва аммо бут ба ҷой самаднахоҳам сохт ,у дил аз Юсуф ба гург нахоҳам пардохт . Истидъо онаст ки ҳуқуқи муҳаббатҳои ранги ранги худро бар ин млҳўФи мустаманди бҳлу ъқўқи тақсироти ъмдо ва саҳван моро низ аз дар раҳмат омрзгорӣ фармойанд . Подоши бузургии иқтизои хурдии афв аз ту писанд омаду тақсир аз мо . Ва ҳамчунин хоҷа тоашонро аз садри харгоҳ то поини даргоҳи чокар нек хоҳаму ҷиноёти гузаштаро мстдъии бахшоиш , байт :

پس از آنکه گروهی دوست روی و دشمن خوی، هر روزم بی جنایت ظاهر و خیانت باهر در خدمت خدام ولی النعم به گناهی نبوده مورد عتاب سازند و به گفتی ناستوده مطرح عقاب، گاهی رانده و مغضوب باشم و گاه آواره و مرهوب. بیش از اینم تاب کوک و کلک نیست و طاقت چوب و فلک نه. مکرر بداندیشانم به مجعولات پریشان به مقام سیاست بردند، فضل خدائی حراست کرد والا عرضم هبا و خونم هدر بود و آتشم در خرمن و خاکم بر سر، اگر یکبار بدین دست دست فرسود شلاق گردم و کوب آزمای چوب و چماق، از جان خسته چه اثر خواهد ماند و در استخوان شکسته کدام خطر؟ ستاره طالع را در کلف دیدم و جان را در معرض تلف. جز مباینت چاره ندیدم. هر جا و با هر کس باشم دعاگوی توام.و اما بت به جای صمد نخواهم ساخت، و دل از یوسف به گرگ نخواهم پرداخت. استدعا آن است که حقوق محبت های رنگ رنگ خود را بر این ملهوف مستمند بحل و عقوق تقصیرات عمدا و سهوا ما را نیز از در رحمت آمرزگاری فرمایند. پاداش بزرگی اقتضای خردی عفو از تو پسند آمد و تقصیر از ما. و همچنین خواجه تاشان را از صدر خرگاه تا پائین درگاه چاکر نیک خواهم و جنایات گذشته را مستدعی بخشایش، بیت:

Зиёда ҷасоратасту муомилаи авқоти хушро сӯхти хисорат , худовандии сардори босрории ҳўрои ҷавории рахти иқомат ба боғ кашид . Саркори шумо ҳам илтизоми тнқиаҳ ва даво фармудед аз шӯрбахтиҳои кавкаб ва рӯй сахтиҳои толеъи ҳоли ман аз ҳурмони хизмат ҳар ду сар дар табоҳии ниҳод ва рӯй нишотам рӯй дар сиёҳӣ . Коши маро роҳӣ менамӯдӣ ва пой мегушӯдӣ ки таклифам дар мроўдти мушаххасу ҷони мустамандам аз банди ранҷу шиканҷи дили нигаронӣ мстхлс мешуд , бо дирояти саркории ниёзӣ ба ҳикоят ва шикоят нест .

زیاده جسارت است و معامله اوقات خوش را سوخت خسارت، خداوندی سردار باسراری حورا جواری رخت اقامت به باغ کشید. سرکار شما هم التزام تنقیه و دوا فرمودید از شوربختی های کوکب و روی سختی های طالع حال من از حرمان خدمت هر دو سر در تباهی نهاد و روی نشاطم روی در سیاهی. کاش مرا راهی می نمودی و پای می گشودی که تکلیفم در مراودت مشخص و جان مستمندم از بند رنج و شکنج دل نگرانی مستخلص می شد، با درایت سرکاری نیازی به حکایت و شکایت نیست.