Қурбонат шавам на мураккаб дорам ва на қалам , на дили иншосозӣ на дасти имлои тарозӣ , на ҳавосии дуруст , на ҳузурии софӣ . Дар ин сӯрат чаҳ тавон нигошт , ва ба кадоми всилти сроири дил ки рӯонаши ҳамдаму забонаш муҳаррам нест дар миён гузошт ? бар фарзи маҳол ки равон дар нигориши ёрӣ ва бенон дар гузориш дастёрӣ кард , ончии таъоруфот мтрслонасту такаллуфот мутаъаллиқон гуфта хоҳад шуду чеҳраи мурод дар пардаи китмон наҳуфта хоҳад монад , байт :

قربانت شوم نه مرکب دارم و نه قلم، نه دل انشا سازی نه دست املا طرازی، نه حواسی درست، نه حضوری صافی. در این صورت چه توان نگاشت، و به کدام وسیلت سرایر دل که روانش همدم و زبانش محرم نیست در میان گذاشت؟ بر فرض محال که روان در نگارش یاری و بنان در گزارش دستیاری کرد، آنچه تعارفات مترسلان است و تکلفات متعلقان گفته خواهد شد و چهره مراد در پرده کتمان نهفته خواهد ماند، بیت:

Ба шавқии лоиқи омадем ва ба ҳасратӣ Фоиқ рафтем , хушо ҳоли арбоби тавҳиду асҳоби таҷред ки ба васл хаёлӣ шокиранд ва ба иртиботи арвоҳ аз ихтилоти ашбоҳи фориғ . Бечораи ман ки то дидори марғӯб дар назар набошаду матлӯб дар маҳзар , гўӣии ҳеҷ ошноӣӣ надораду хонаи мутлақи рўшноӣӣ . Балии маҷлис бешамъро чандон фурӯғӣ нахоҳад буд ва ҳар ки ҷуз ин ронад ало дурӯғӣ надонам . Нури чашмони азизами мирзои Абдуллоҳу оқои алиро арзи саломии брсроӣ , аз саодати дидори эшон ҳам маҳрӯм монадем ,у ҳазрати шайхро ҳамаи киштӣ бар хушк ронадем . Мисра : рФиқонм сафар карданд ҳар ёрӣ ба ақсоӣӣ .

به شوقی لایق آمدیم و به حسرتی فایق رفتیم، خوشا حال ارباب توحید و اصحاب تجرید که به وصل خیالی شاکرند و به ارتباط ارواح از اختلاط اشباح فارغ. بیچاره من که تا دیدار مرغوب در نظر نباشد و مطلوب در محضر، گوئی هیچ آشنائی ندارد و خانه مطلق روشنائی. بلی مجلس بی شمع را چندان فروغی نخواهد بود و هر که جز این راند الا دروغی ندانم. نور چشمان عزیزم میرزا عبدالله و آقا علی را عرض سلامی برسرای، از سعادت دیدار ایشان هم محروم ماندیم، و حضرت شیخ را همه کشتی بر خشک راندیم. مصرع: رفیقانم سفر کردند هر یاری به اقصائی.