Зиҳии шигарфу шигифт ки пас аз дирангии дербозу рӯзгорӣ беанҷому оғоз , хомаи сози нома нигорӣ карду номаи роз созгорӣ ронад . Ҳангоми бадрӯди каминаи гумон аз дӯсти ин буд ки ҳар рӯзи пайку паёмӣ дар роҳаст вҳри бомдоди ангези пурсишу овези ҷўёӣиро пай сипору номаи гузорӣ бар даргоҳ . Надонистам хомаи нигоришгари ҳама ба хомӯшӣ хоҳад зист ,у рӯзгори ҷдоӣӣ бо ҳамаи ёрӣу пайванду савганд ба фаромӯшӣ хоҳад рафт , фард :

زهی شگرف و شگفت که پس از درنگی دیرباز و روزگاری بی انجام و آغاز، خامه ساز نامه نگاری کرد و نامه راز سازگاری راند. هنگام بدرود کمینه گمان از دوست این بود که هر روز پیک و پیامی در راه است وهر بامداد انگیز پرسش و آویز جویائی را پی سپار و نامه گزاری بر درگاه. ندانستم خامه نگارشگر همه به خاموشی خواهد زیست، و روزگار جدائی با همه یاری و پیوند و سوگند به فراموشی خواهد رفت، فرد:

Бории он ба ки гилаи рӯзгор гузашта дармонем ва аз номаи меҳри ҳангома ки хомаи шевои гуфтори зебои рафтор дӯсташ бидон ҳанҷори рангин нигор оварда сухан ронем . На номаи нигории хостау баҳории ороста , ба тангҳо шукри рехт ва ба сангҳо гавҳар пароканд . Навиди тандурустӣу мужда нек афтод кори меҳрбони дӯсти дилро ромишии фарау ҷонро оромишӣ фаровон раст , тиморгарони диранги роҳи шитоби супурду шодии дайри пайванди зуди сайр бо ҳамаи бегонагии паймони ошноӣии фарсӯдагӣ бар карони тохту осӯдагии рахт дар миёни афканд .

باری آن به که گله روزگار گذشته درمانیم و از نامه مهر هنگامه که خامه شیوا گفتار زیبا رفتار دوستش بدان هنجار رنگین نگار آورده سخن رانیم. نه نامه نگاری خواسته و بهاری آراسته، به تنگ ها شکر ریخت و به سنگ ها گوهر پراکند. نوید تندرستی و مژده نیک افتاد کار مهربان دوست دل را رامشی فره و جان را آرامشی فراوان رست، تیمارگران درنگ راه شتاب سپرد و شادی دیر پیوند زود سیر با همه بیگانگی پیمان آشنائی فرسودگی بر کران تاخت و آسودگی رخت در میان افکند.

Поки яздонро сипосдору фаррухи ахтарро ситоиши гузори омадам . Ранҷи марзбонӣу шиканҷи фармони рўоӣиро гилаҳо рондаанду ганҷи тани осонӣу оромишро сипосҳо хонда . Ореи худовандии дом диласт на коми ҷону кишвари худои ранҷ танаст на ганҷи равон . Дар ин роҳи тиморҳо дидаему гоҳ ва бегоҳ озорҳо кашида , вале ҷузи бурдборӣ чора несту бурун аз созгории дармони кадом ? чун хурсандӣу дилхоҳи фаррухи равони шоҳаншоҳи кайҳони паноҳ ки осмонаши замини боду ҷаҳони Комронии зери нигин дар инаст , тимор бар ромиш гузидану ҷони коҳӣ бар тани осоӣӣ харидан хуштар , фард :

پاک یزدان را سپاسدار و فرخ اختر را ستایش گزار آمدم. رنج مرزبانی و شکنج فرمان روائی را گله ها رانده اند و گنج تن آسانی و آرامش را سپاس ها خوانده. آری خداوندی دام دل است نه کام جان و کشور خدایی رنج تن است نه گنج روان. در این راه تیمارها دیده ایم و گاه و بی گاه آزارها کشیده، ولی جز بردباری چاره نیست و برون از سازگاری درمان کدام؟ چون خرسندی و دلخواه فرخ روان شاهنشاه کیهان پناه که آسمانش زمین باد و جهان کامرانی زیر نگین در این است، تیمار بر رامش گزیدن و جان کاهی بر تن آسائی خریدن خوشتر، فرد:

Аз раҳгузори кору бору бустону пайвастагону худовандиҳои афсари кулоҳи дорону офтоби шаҳриёрону навозишу посдориҳои дарвеши тўонгрмншу тавонгари дарвеши равиши бандагони оқоу болодастии дӯстону нотавонӣу пастии бидонадишони хеш аз пеши фаргоҳ то пушти даргоҳи осӯдаи дилу озодаи равони зиста ки тавсани гардун ромасту гардиши ахтар ба ком , дар роҳи дӯст аз дар ёрӣу фари дӯстдорӣ чун дигар ёронами озмудаи дмсозӣу тлўоси ёд буд ниёзӣ нест , ҳамон моя ки поси паймони куҳану пайванди навро дар нигориши номау гузориши рӯзгору муждаи беҳрузӣу навиди комкории вдигри чизҳо ки ниҳод дӯст хоҳаду равони душмани коҳад , кешии хуштар аз ҳангоми гузашта пеш гиранд , моро ромишӣ бузург хоҳад раст , ва шуморо ба ҳеҷ рӯйу рой коҳишӣ нахоҳад афзуд . Бадаст бош ки дида дар роҳасту гӯш бар гузаргоҳ . Корӣ низ ки сарангушти моаш гиреҳ гшоӣӣ тавонад барнигор ки ба хости бори худоӣ бе сипоси тарошӣу андешаи подоши сохта ва пардохта хоҳад буд , зиндагонии пояндаи боду Комронии физоянда .

از رهگذار کار و بار و بستان و پیوستگان و خداوندی های افسر کلاه داران و آفتاب شهریاران و نوازش و پاسداری های درویش توانگرمنش و توانگر درویش روش بندگان آقا و بالادستی دوستان و ناتوانی و پستی بداندیشان خویش از پیش فرگاه تا پشت درگاه آسوده دل و آزاده روان زیسته که توسن گردون رام است و گردش اختر به کام، در راه دوست از در یاری و فر دوستداری چون دگر یارانم آزموده دمسازی و تلواس یاد بود نیازی نیست، همان مایه که پاس پیمان کهن و پیوند نو را در نگارش نامه و گزارش روزگار و مژده بهروزی و نوید کامکاری ودیگر چیزها که نهاد دوست خواهد و روان دشمن کاهد، کیشی خوشتر از هنگام گذشته پیش گیرند، ما را رامشی بزرگ خواهد رست، و شما را به هیچ روی و رای کاهشی نخواهد افزود. بدست باش که دیده در راه است و گوش بر گذرگاه . کاری نیز که سرانگشت ماش گره گشائی تواند بر نگار که به خواست بار خدای بی سپاس تراشی و اندیشه پاداش ساخته و پرداخته خواهد بود، زندگانی پاینده باد و کامرانی فزاینده.