Фарзандии мирзои ҷаъфар , саркори волои ниролдўлаҳи нигоришии срсрӣ аз ту бози супурд , ҷони рафта боз омаду кор парешон бисоз . Ҳамин моя ки аз ёдати фаромӯши ним ба спосдорӣ хомӯш нахоҳам зист . Асмъили ин борномаҳ дар кору пос ва тимор дошт ту нигошта буд ки сина ба оромишу ҷон ба осӯдагӣ анбошта шуд . Худоро сипос ки аз ин андешаи ҳам озоди шудем , напиндорам пас аз ин аз ӯ ҷузи пос ва аз ту ҷузи сипоси равед . Гузориши саркори хону бандагони мирзо ҳар ду ин бор ҳар ки ояд гӯш гузор хоҳам кард . Ҳар ду дар шимурон ба давидани ҳамгоми оташ ва боданд , ва ба муждае ки ҳанузаш пояу пай пайдо нест хурраму шод . Дар кеши пери содаи дурӯғи ромиши хайр ба ҷои рост бе осеби пазирои дил ва ҷонасту ороми бахши перу ҷавон , фард :

فرزندی میرزا جعفر، سرکار والا نیرالدوله نگارشی سرسری از تو باز سپرد، جان رفته باز آمد و کار پریشان بساز. همین مایه که از یادت فراموش نیم به سپاسداری خاموش نخواهم زیست. اسمعیل این بارنامه در کار و پاس و تیمار داشت تو نگاشته بود که سینه به آرامش و جان به آسودگی انباشته شد. خدا را سپاس که از این اندیشه هم آزاد شدیم، نپندارم پس از این از او جز پاس و از تو جز سپاس روید. گزارش سرکار خان و بندگان میرزا هر دو این بار هر که آید گوش گزار خواهم کرد. هر دو در شمران به دویدن همگام آتش و بادند، و به مژده ای که هنوزش پایه و پی پیدا نیست خرم و شاد. در کیش پیر ساده دروغ رامش خیر به جای راست بی آسیب پذیرای دل و جان است و آرام بخش پیر و جوان، فرد:

Гӯш бар овози номаи дигару афсонаи нюаши ҳангомае аз ин хуштар бош . Асмъилро ба ҳанҷори дурусту гуфтори зебо ва нишаст хуш ва хост нек , чунон посдор ки дил аз ҳамаи бргшоид ва дар ту бандад .

گوش بر آواز نامه دیگر و افسانه نیوش هنگامه ای از این خوشتر باش. اسمعیل را به هنجار درست و گفتار زیبا و نشست خوش و خاست نیک، چنان پاسدار که دل از همه برگشاید و در تو بندد.