Ҷону танами бархе тану ҷонат , дар ин ҳангоми хуҷастаи фарҷом ки фармони обишхуради рахти фирӯзии бахти саркорӣ ,ро аз сомони Озарбойҷон бо тахтгоҳ кӣ оварад ,у хоки рай аз дар пои бӯсу ало ки баландтари орзӯии вай буд кайвони пояу парвини паии гашт , раҳеро давр аз он хуррами равон ба кунҷии андари ранҷии даври сайру шиканҷии дайри пой ки боди сурхаш ҳаме хонанд , бо рўӣии зарду рӯзии сиёҳи анбози бистар ва болаш дошту дмсози фарёду нолш . Ногзри ин бахту арўни тахтам чун дигари бандагон дар пешгоҳи гардуни фаргоҳи саркорӣ ба намозу ниёзии поимрд ва дастёр наомад , озодаи расатони шоҳзодаи ростини сайфи аддавла ки пажӯҳишу тимори бандау озод , вайрону ободро ҳамвора пой бар остонасту сар дар остин , аз дар пурсиши борҳои соя бар ин мушти хоки афканд ва аз ҳар ҷо донист ва тавонист чораи андеши ин заҳр бетирёк афтод . Саранҷомам аз он лонаи дили пареш ба хона хеш хонду бузургонаи кеши кучаки навозӣ пеш гирифт ,у парасторӣ ва навохтӣ беш аз пеш фармуд . Андаки андаки он ранҷи ҷони гзоу шиканҷи тимори Фзои соз костан оварад . Ва ин тан бетобу ҷону ҷони нотавони болой хостн афрохт . Вале аз ин хостн чаҳ суд ва аз он костан чаҳ афзуд ? онгоҳи пои гусастаи пайро пар пўёӣӣ расту ҷони хастаи равонро фари ҷўёӣӣ , ки гуноҳи ду рстодну дайр дар пои дстўонаҳи базми осмони фари волои афтодан , чунонам пжмон ва пароканда дошту рӯсиёҳу шарманда , ки осемаи сару навон , чори асбаи чапу рост ҳаме боист гурехту омурзиши ин табоҳӣу номаи сиёҳиро зеру боло бо дасту дандон дар домони ин ва он ҳаме овехт . Дерӣаст то бар ин роҳ ,у равишам ва дар ин хуйу маниш , ҳечкасам аз пои дил хорӣ накашид ва аз дӯши ҷон борӣ напардохт .

جان و تنم برخی تن و جانت، در این هنگام خجسته فرجام که فرمان آبشخورد رخت فیروزی بخت سرکاری، را از سامان آذربایجان با تختگاه کی آورد، و خاک ری از در پای بوس و الا که بلندتر آرزوی وی بود کیوان پایه و پروین پی گشت، رهی را دور از آن خرم روان به کنجی اندر رنجی دور سیر و شکنجی دیر پای که باد سرخش همی خوانند، با روئی زرد و روزی سیاه انباز بستر و بالش داشت و دمساز فریاد و نالش. ناگزر این بخت و ارون تختم چون دیگر بندگان در پیشگاه گردون فرگاه سرکاری به نماز و نیازی پایمرد و دستیار نیامد، آزاده راستان شاهزاده راستین سیف الدوله که پژوهش و تیمار بنده و آزاد، ویران و آباد را همواره پای بر آستان است و سر در آستین، از در پرسش بارها سایه بر این مشت خاک افکند و از هر جا دانست و توانست چاره اندیش این زهر بی تریاک افتاد. سرانجامم از آن لانه دل پریش به خانه خویش خواند و بزرگانه کیش کوچک نوازی پیش گرفت، و پرستاری و نواختی بیش از پیش فرمود. اندک اندک آن رنج جان گزا و شکنج تیمار فزا ساز کاستن آورد. و این تن بی تاب و جان و جان ناتوان بالای خاستن افراخت. ولی از این خاستن چه سود و از آن کاستن چه افزود؟ آنگاه پای گسسته پی را پر پویائی رست و جان خسته روان را فر جویائی، که گناه دو رستادن و دیر در پای دستوانه بزم آسمان فر والا افتادن، چنانم پژمان و پراکنده داشت و روسیاه و شرمنده، که آسیمه سر و نوان، چار اسبه چپ و راست همی بایست گریخت و آمرزش این تباهی و نامه سیاهی را زیر و بالا با دست و دندان در دامان این و آن همی آویخت. دیری است تا بر این راه، و روشم و در این خوی و منش، هیچکسم از پای دل خاری نکشید و از دوش جان باری نپرداخت.

Ҳамон хуштар ки хуштар аз инҳо поимрду дастовези гирам ва аз саркори волои ҳам сӯии саркори волои гурез , фард :

همان خوشتر که خوشتر از این ها پایمرد و دستاویز گیرم و از سرکار والا هم سوی سرکار والا گریز، فرد:

Бо ин нигориш ки ороста ростӣаст ва ин гузориш ки перостаи костӣ ба дурустӣ хоҳанд ёфт , ки лағзишу гуноҳӣ ки рафт бе донист ва тавонист ман банда хост , ва ин гурезу гарони ҷонӣ ки ҳаме равад на аз роҳи носипосӣ ва нофармонӣаст он аз бемории зод ва ин аз шармсорӣ раст . Агар худовандонаи парда дорӣ кунанд ва омрзгорӣ фармойанд , ҳар ҳангоми фаррухи равону фархундаи фаргоҳи саркориро пурвои ранҷи аФзоӣии ин табоҳи кори сиёҳ нома бошад , србндгӣ бар хок даргоҳ хоҳам суду гардани сари баландӣ бар авҷи меҳр ва моҳ хоҳам афрошт . Бори худо огоҳасту поки ниҳоди бузургони гувоҳ , ки он ҳастиро ки пой то сар худопарастӣаст ба худовандӣ бандааму бандаи вораш аз дар иктоӣии парастанда , зиндагонии пояндаи боду Комронии физоянда .

با این نگارش که آراسته راستی است و این گزارش که پیراسته کاستی به درستی خواهند یافت، که لغزش و گناهی که رفت بی دانست و توانست من بنده خاست، و این گریز و گران جانی که همی رود نه از راه ناسپاسی و نافرمانی است آن از بیماری زاد و این از شرمساری رست. اگر خداوندانه پرده داری کنند و آمرزگاری فرمایند، هر هنگام فرخ روان و فرخنده فرگاه سرکاری را پروای رنج افزائی این تباه کار سیاه نامه باشد، سربندگی بر خاک درگاه خواهم سود و گردن سر بلندی بر اوج مهر و ماه خواهم افراشت. بار خدا آگاه است و پاک نهاد بزرگان گواه، که آن هستی را که پای تا سر خداپرستی است به خداوندی بنده ام و بنده وارش از در یکتائی پرستنده، زندگانی پاینده باد و کامرانی فزاینده.