Аҳмади номаи дилхоҳ ки навиштаи фарзандии ҳунарро ҳамроҳ буд , тамошогоҳи дидау тиморгоҳ дил афтод . Забонро ситоиши сурӯду равонро санг осоиш гирифт . Рӯзӣ ки хост бе нишаст хусрави ғозии хоки хорӣ бар сари авранги ҷамшеду афсар кӣ рехт , токунӯн ки нишаст бе хост шоҳи ҷавони бахти сипеҳри тахти марзи райро парвини пояу хуршеди паии сохт , ҳашт нома нигоштаам ва фиристоданро ба сари кори фарзандии хон боз гузошта , ӯ нафиристод ё орандаи надод , маро гуноҳӣ нест ва бар ростӣ ин гуфт чун бори худо ки пайдоу ниҳонро огоҳаст гувоҳӣ ҳаст . Чунин ҳангом бо чунон ҳангома кӣ дил андоз фаромӯшӣ кунад ё хомаи дмсоз хомӯшӣ гардад , хариди хона ваандӯд бен то остонаи ҳумоюни боди вбдшгўниро ҳазор солаи рахти бахт аз коху крёсши берун , фард :

احمد نامه دلخواه که نوشته فرزندی هنر را همراه بود، تماشاگاه دیده و تیمارگاه دل افتاد. زبان را ستایش سرود و روان را سنگ آسایش گرفت. روزی که خاست بی نشست خسرو غازی خاک خواری بر سر اورنگ جمشید و افسر کی ریخت، تاکنون که نشست بی خاست شاه جوان بخت سپهر تخت مرز ری را پروین پایه و خورشید پی ساخت، هشت نامه نگاشته ام و فرستادن را به سر کار فرزندی خان باز گذاشته، او نفرستاد یا آرنده نداد، مرا گناهی نیست و بر راستی این گفت چون بار خدا که پیدا و نهان را آگاه است گواهی هست. چنین هنگام با چنان هنگامه کی دل انداز فراموشی کند یا خامه دمساز خاموشی گردد، خرید خانه و اندود بن تا آستانه همایون باد وبدشگونی را هزار ساله رخت بخت از کاخ و کریاسش بیرون، فرد:

Он ду се танги хонау нанги лона ки аз дар кӯй то лаби ҷӯии дарҳам бастаанд ва бо девори мо пайваста , агар осони донеу арзони туоне пои умед дар нау дасти хридФробр . Ҳар чаҳ фурушанд бустон ва ҳар чаҳ бошад дар кӯб , ба шухму шёрии деҳқони писанд бар кови вдиўории баланду хадангаши пиромни каш , ва ба ҳангоми худ гулҳои рангину бехҳои барӯманду шохҳои шукуфаи зо дар нишон ,у дарии нағзи вглмихи оҷин аз сӯии берӯнӣ ки ҳануз вайронаст бар на . Агар погоҳу бҳорбндӣ бояд низ аз ин сари наздики беруни хонаи заминӣ бекажӣу кост ҷудо кун . Девору сутуни охуру ахиаҳи чндонкаҳ сазовораст сахту стўор ба дид ва донист коршиносон бо сангу оҷуру хишту гули бнўраҳу бунёди афкан , ва ба ҷойгоҳи худ хубу озод дар пӯш , ва дар ошкўби дуюми толори болои хона ва монанди он дар хӯрд гнҷоӣӣ ва дар боист бар афроз . Пилау роҳрав аз крёс ва дару панҷара рӯй дар боғи бргшоӣ . То турои меҳмон сроӣӣ бисоз бошаду миҳмонро низ тамошогоҳ ва чашм андоз , корӣаст карданӣу бории бурданӣ .

آن دو سه تنگ خانه و ننگ لانه که از در کوی تا لب جوی درهم بسته اند و با دیوار ما پیوسته، اگر آسان دانی و ارزان توانی پای امید در نه و دست خریدفرابر. هر چه فروشند بستان و هر چه باشد در کوب، به شخم و شیاری دهقان پسند بر کاو ودیواری بلند و خدنگش پیرامن کش، و به هنگام خود گل های رنگین و بیخ های برومند و شاخ های شکوفه زا در نشان، و دری نغز وگلمیخ آجین از سوی بیرونی که هنوز ویران است بر نه.اگر پاگاه و بهاربندی باید نیز از این سر نزدیک بیرون خانه زمینی بی کژی و کاست جدا کن. دیوار و ستون آخور و اخیه چندانکه سزاوار است سخت و ستوار به دید و دانست کارشناسان با سنگ و آجر و خشت و گل بنوره و بنیاد افکن، و به جایگاه خود خوب و آزاد در پوش، و در آشکوب دویم تالار بالا خانه و مانند آن در خورد گنجائی و در بایست بر افراز. پله و راهرو از کریاس و در و پنجره روی در باغ برگشای. تا ترا مهمان سرائی بساز باشد و میهمان را نیز تماشاگاه و چشم انداز، کاری است کردنی و باری بردنی.

Агар аз навиштаи саркори ҳоҷии тнхўоҳӣ дар тҳрон бо ман расонӣу зудам аз шиканҷи парешонеи бози раҳоне , ҳар пӯлаши ганҷ бод оварадӣ буд ва ҳар пашизаши чораи ранҷӣу дармони дардӣ . Азҳмгони пеш ва беш будам , ва бар пӯсти тахти дарвешонаи подшоҳи бахти хеш , дар кори ҷоҷеми волои корбнди ковуш ва кӯш хуштар аз ин бош агар пеш аз бозгашти он дар куштаи ниёзи ореу бози сипории ҳам ту ба кӯтоҳӣ ангушт намой мард ва зан нашӯй , ва ҳам ман ба бироҳии забони суди дӯст ва душман нигарадам . Нахустин корӣаст хираду андак аз мо хостау борҳои нигоришҳо пардохтау сифоришҳо ороста ҳар чаҳ зуд анҷом гирад дайраст . Он ду мард ки надонам чаҳ бозӣ бохтаанд ва ба кадоми андеша аз он дар гашта ба симнон тохта , ки май ҷӯянд ва чаҳ мегӯйанд ? зинҳор бар ҳонгу ҳанҷории пинҳону пухта ки дӯсти роҳи набарду душман огоҳ нашавад , худу фарзандии оқои Муҳамади поӣӣ пеш наеду гӯшии зарангона кеш гиред . Магари он пӯшидаҳо пайдо гардад ва розҳои наҳуфтаи ҳувайдо , донистау дурусти дарёфтаи зудам огоҳ созед то маро низ дар анҷоми коми эшон анбозӣ уфтад , ё агар андеша дигаргунасту кор аз чанбари дилхоҳи мо беруни моро низ дигаргуни бозии хезад .

اگر از نوشته سرکار حاجی تنخواهی در طهران با من رسانی و زودم از شکنج پریشانی باز رهانی، هر پولش گنج باد آوردی بود و هر پشیزش چاره رنجی و درمان دردی. ازهمگان پیش و بیش بودم، و بر پوست تخت درویشانه پادشاه بخت خویش، در کار جاجیم والا کاربند کاوش و کوش خوشتر از این باش اگر پیش از بازگشت آن در کشته نیاز آری و باز سپاری هم تو به کوتاهی انگشت نمای مرد و زن نشوی، و هم من به بیراهی زبان سود دوست و دشمن نگردم. نخستین کاری است خرد و اندک از ما خواسته و بارها نگارش ها پرداخته و سفارش ها آراسته هر چه زود انجام گیرد دیر است.آن دو مرد که ندانم چه بازی باخته اند و به کدام اندیشه از آن در گشته به سمنان تاخته، که می جویند و چه می گویند؟ زنهار بر هنگ و هنجاری پنهان و پخته که دوست راه نبرد و دشمن آگاه نشود، خود و فرزندی آقا محمد پائی پیش نهید و گوشی زرنگانه کیش گیرید. مگر آن پوشیده ها پیدا گردد و رازهای نهفته هویدا، دانسته و درست دریافته زودم آگاه سازید تا مرا نیز در انجام کام ایشان انبازی افتد، یا اگر اندیشه دگرگون است و کار از چنبر دلخواه ما بیرون ما را نیز دگرگون بازی خیزد.

Номаи умед гоҳе оқоу фарзандии асмъилро посух нигорӣ кардаму рози шуморӣ , бозгашти ту хатарро агар ҳамчунон дирангасту бораи паии сипари ланг , зуди равонаи соз ва худ низ аз паии прўпўӣ аз боли кабӯтару пои оҳўстон то ҳар чаҳор бародари якҷо фароҳам нашавед ва аз дар иктоӣӣ бо ҳам набошед , ҷон дар тан ва дар синаи дил ором нагирад . Шоҳзодаи расатони озодаи ростини саркори фулонӣ ба дурудии шоҳонаи ту хатарро сарафроз мефармойанд , ва ҳамчунин гиромии сарвари меҳрбони ситойишӣ дӯстона мегуяду пӯзиши андеши ҷудогонаи нигориш низ ҳаст . Мирзои Наҷафи дурудии дарди пардозу ситойишии меҳр оғоз месаройанд .

نامه امید گاهی آقا و فرزندی اسمعیل را پاسخ نگاری کردم و راز شماری، بازگشت تو خطر را اگر همچنان درنگ است و باره پی سپر لنگ، زود روانه ساز و خود نیز از پی پروپوی از بال کبوتر و پای آهوستان تا هر چهار برادر یکجا فراهم نشوید و از در یکتائی با هم نباشید، جان در تن و در سینه دل آرام نگیرد. شاهزاده راستان آزاده راستین سرکار فلانی به درودی شاهانه تو خطر را سرافراز می فرمایند، و همچنین گرامی سرور مهربان ستایشی دوستانه می گوید و پوزش اندیش جداگانه نگارش نیز هست. میرزا نجف درودی درد پرداز و ستایشی مهر آغاز می سرایند.