Фидоят шавам , муддатӣаст хитобӣ аз саркори фурӯғи афзои чашму сарвари бахшой дил нагашта . Ҳамвора дида дар роҳ буду рӯзи хотир ба дили нигаронии сиёҳ , ки оё дар ин қазияи ом ки умуми билодро пои Фрсўд газанд кард ,у ҷони пасту баланду хору арҷмандро сар дар каманди нестӣу ҳалоки баст , бар сари кору бастагон чаҳ даст дод ? бар ҳар бум ва бар пӯянда будам ва аз ҳар бом ва дар ҷӯянда , то ду рӯзи пеш аз ин савории дарози риши кӯтоҳи чона , фарохи дӯши паҳни шона , зуди ҷанги арбадаи ҷӯй , чашми танги обила рӯй , дайри пои даври ълоло , чаранд дароӣ баланди боло , пари абуси ҳеҷ ханда , димоғи гандаи мағзи канда , аз дар сӯрат ҳаме гуфтӣ зол систонаст ё пўрдстон , ворид симнон шуду оромгаҳ дар сарои майдони ҷуст .

فدایت شوم، مدتی است خطابی از سرکار فروغ افزای چشم و سرور بخشای دل نگشته. همواره دیده در راه بود و روز خاطر به دل نگرانی سیاه، که آیا در این قضیه عام که عموم بلاد را پای فرسود گزند کرد، و جان پست و بلند و خوار و ارجمند را سر در کمند نیستی و هلاک بست، بر سر کار و بستگان چه دست داد؟ بر هر بوم و بر پوینده بودم و از هر بام و در جوینده، تا دو روز پیش از این سواری دراز ریش کوتاه چانه، فراخ دوش پهن شانه، زود جنگ عربده جوی، چشم تنگ آبله روی، دیر پای دور علالا، چرند درای بلند بالا، پر عبوس هیچ خنده، دماغ گنده مغز کنده، از در صورت همی گفتی زال سیستان است یا پوردستان، وارد سمنان شد و آرامگه در سرای میدان جست.

Дӯстдорон ба ҳадсу қиёс ва на илму шинос , гуфтанд савории бад-ӣни саёқу шамоил бо яроқу ҳамоил на аз марзи хуросон ва Ироқаст , ҳамоно аз паҳнаи хоразм ва қбчоқаст . Лрзлрзону тарси тарсон бо сад аъўзу ани икод пеш рафтам ва ба ташвиш ҳар чаҳ тамом тар гуфтам хайри бод , аз кҷоӣӣ ва аз чаҳ ҷои оӣӣ ? гуфт аз рӯстои гиреҳгон . Гуфтам аз дӯстон чаҳ хабар ? гуфт аз хирадон ё бузургон ? гуфтам мақсӯди саломату сиҳҳат ҳоҷӣаст , гуфт солим ва ноҷайаст . Гуфтам бастагонаш ? гуфт рстгоннд . Гуфтам пайвастагон ? гуфт аз блоҷстгон . Гуфтам эшонро худ ба чашм дидӣ ? ба хашм гуфт дидам . Гуфтам ба забони худ ҳоли ҷустӣ ? гуфт дарози макаш , аз дгарони пурсидам . Гуфтам бар сидқи мақолат чаҳ нишонаст ? гуфт кӯтоҳ кун всоқш дар сарои Муҳамади тақӣ хонаст . Гуфтам таманноӣ беш аз ин баёнаст . Гуфт хомӯши зии писари ъмш дар домғонаст . Гуфтам гуфта зиёда куну шнФтаҳи иъода , бод ба ҳнҷри афканду даст ба ханҷари барад . Ақд калом гусехтам ва ду пои дигар вом карда чоргомаҳ гурехтам ва гуфтам ҳайҳоти ҳайати шайтони дорӣу каломи рҳмн , осори ъзроӣилу ахбори Ҷабраил .

دوستداران به حدس و قیاس و نه علم و شناس، گفتند سواری بدین سیاق و شمایل با یراق و حمایل نه از مرز خراسان و عراق است، همانا از پهنه خوارزم و قبچاق است. لرزلرزان و ترس ترسان با صد اعوذ و ان یکاد پیش رفتم و به تشویش هر چه تمام تر گفتم خیر باد، از کجائی و از چه جا آئی؟ گفت از روستای گرگان. گفتم از دوستان چه خبر؟ گفت از خردان یا بزرگان؟ گفتم مقصود سلامت و صحت حاجی است، گفت سالم و ناجی است. گفتم بستگانش؟ گفت رستگانند. گفتم پیوستگان؟ گفت از بلاجستگان. گفتم ایشان را خود به چشم دیدی؟ به خشم گفت دیدم. گفتم به زبان خود حال جستی؟ گفت دراز مکش، از دگران پرسیدم.گفتم بر صدق مقالت چه نشان است؟ گفت کوتاه کن وثاقش در سرای محمد تقی خان است. گفتم تمنای بیش از این بیان است. گفت خاموش زی پسر عمش در دامغان است. گفتم گفته زیاده کن و شنفته اعاده، باد به حنجر افکند و دست به خنجر برد. عقد کلام گسیختم و دو پای دیگر وام کرده چارگامه گریختم و گفتم هیهات هیات شیطان داری و کلام رحمن، آثار عزرائیل و اخبار جبرئیل.

Болҷмлаҳ аз ранҷи длнгронӣ полуда шудам ва ба нишоти саломату инбисоти ҳазрату бастагон аз хастагии осӯда бар Комронии сипоси ниҳодам ,у поки яздонро ба навиди ин шодмонии саҷдау сипос , агар штрӣ ба хати шарифи машъар бар ҳақоиқи аҳвол дар расаду ҷони андӯҳи кашро ба куллӣ аз гирди малоли пок ва пардохта созад , кори шодӣ тамомасту рӯзгори озодӣ ба ком . Хадамотро низ фармоиш ки мӯҷиби осоиш дигар хоҳад буд . Нури чашмии оқои алии нақиро ба ҷони орзӯмандам ва аз вай ба вусӯли номаи дастнигор ки айёри машқу хат маълум ояд хуррам ва хурсанд .

بالجمله از رنج دلنگرانی پالوده شدم و به نشاط سلامت و انبساط حضرت و بستگان از خستگی آسوده بر کامرانی سپاس نهادم، و پاک یزدان را به نوید این شادمانی سجده و سپاس، اگر شطری به خط شریف مشعر بر حقایق احوال در رسد و جان اندوه کش را به کلی از گرد ملال پاک و پرداخته سازد، کار شادی تمام است و روزگار آزادی به کام. خدمات را نیز فرمایش که موجب آسایش دیگر خواهد بود. نور چشمی آقا علی نقی را به جان آرزومندم و از وی به وصول نامه دست نگار که عیار مشق و خط معلوم آید خرم و خرسند.