Қурбони дидаи поку домани покиза ?ут шавам , хитоби раҳмати нассоби ҳумоюн зиёрат шуд , шохи умедами гули комкории шкФту боғи муродами сабза умедворӣ дамид . Ончӣ фармӯдаанд баҷо ва сазосту шоистаи раво . Аз ҷиҳати мо нуқсон ва аз тарафи дӯсти ҳама камоласт , аз он ҷониби ҳамаи ҳидоят ва аз ин сӯи ҳамаи завол . Зиҳӣ бедавлатӣ ки дӯсти наздик ва мо даврем ,у ёр дар хона ва мо маҳҷӯр , ёқӯб аз чиҳил манзили роҳи буи пероҳан шунид агар ин хоксори табаи рӯзгор аз даҳ қадами фосила аз накҳати ҷонпарвару мубораки ҳузурат огоҳ нашавам ҳар ойинаи ҷамодӣ зуком зада хоҳам буд .

قربان دیده پاک و دامن پاکیزه ات شوم، خطاب رحمت نصاب همایون زیارت شد، شاخ امیدم گل کامکاری شکفت و باغ مرادم سبزه امیدواری دمید. آنچه فرموده اند بجا و سزاست و شایسته روا. از جهت ما نقصان و از طرف دوست همه کمال است، از آن جانب همه هدایت و از این سو همه زوال. زهی بی دولتی که دوست نزدیک و ما دوریم، و یار در خانه و ما مهجور، یعقوب از چهل منزل راه بوی پیراهن شنید اگر این خاکسار تبه روزگار از ده قدم فاصله از نکهت جان پرور و مبارک حضورت آگاه نشوم هر آئینه جمادی زکام زده خواهم بود.

Мисли : Сайиди ҳусайни номи зокир , духтарии зайнаби номро дӯст медошт , зайнаби ҳам ба иқтизои кашишҳои муҳаббат ба Сайид илтифотӣ доштанд . Маҷлиси равза ки барпо мешуд , зайнаби рӯбарӯӣ минбар менишаст ки муқобил Сайид бошад . Зайнаби бародарӣ хеле ноқилоу гардан қавӣ дошт , дар паҳлавии минбар манзил мекарду чашм аз ин ду модари мурда бар намедошт . Сайиди бечора равза мехонд , ишорат ба зайнаб мекард ва мегуфт : зайнаб ҷон медонам май хоҳии даст ба гардани ҳусайнат дароварӣ , аммо аз ин шимури ҳароми луқма май тарсӣ .

مثل: سید حسین نام ذاکر، دختری زینب نام را دوست می داشت، زینب هم به اقتضای کشش های محبت به سید التفاتی داشتند. مجلس روضه که برپا می شد، زینب روبروی منبر می نشست که مقابل سید باشد. زینب برادری خیلی ناقلا و گردن قوی داشت، در پهلوی منبر منزل می کرد و چشم از این دو مادر مرده بر نمی داشت. سید بیچاره روضه می خواند، اشارت به زینب می کرد و می گفت: زینب جان می دانم می خواهی دست به گردن حسینت در آوری، اما از این شمر حرام لقمه می ترسی.

Бъинаҳи ҳикояти ман ҳикоят Сайидаст . ӯ агар як шимур дошт ман панҷоҳ шимур дорам , ба ҷалоли қадари худо ва ба вуҷӯди мубораки қисм осӯдааму хотири ҷамъ , медонам маро ба ҷо овардаасту бад хаёлӣ нахоҳад кард . Наввоб ашрафаст , худои ҷони ин бандаро тсдқи эшон ва шумо ҳар ду кунад . Ва васила бисозад ки аз дасти ин тайифаи ҷинси ду пои зӯдтар халос шавем . Қурбонат бигардам аз ин мардуми бдхёли ҳарзаи бӯҳтон тарош битарс , ба маҳзи инки як бечора фақир бихоҳад ду калима ба оқои худ сухан кунаду арзи ниёзи намояди сад ҳазор тӯҳмат мебанданд , бе обрўӣии мо қобил он нест ки аътноӣӣ ба ӯ бошад , аз саркори шумо андешаи мандам , фард :

بعینه حکایت من حکایت سید است. او اگر یک شمر داشت من پنجاه شمر دارم، به جلال قدر خدا و به وجود مبارک قسم آسوده ام و خاطر جمع، می دانم مرا به جا آورده است و بد خیالی نخواهد کرد. نواب اشرف است، خدا جان این بنده را تصدق ایشان و شما هر دو کند. و وسیله بسازد که از دست این طایفه جنس دو پا زودتر خلاص شویم. قربانت بگردم از این مردم بدخیال هرزه بهتان تراش بترس، به محض اینکه یک بیچاره فقیر بخواهد دو کلمه به آقای خود سخن کند و عرض نیاز نماید صد هزار تهمت می بندند، بی آبروئی ما قابل آن نیست که اعتنائی به او باشد، از سرکار شما اندیشه مندم، فرد:

Дар ҳасрати инки якбор ба хизмати саркори муршиди худ арз саломӣ кунаму хоки роҳаши бӯсам , ҷонами муҷовир лабасту рӯзами намӯнаи шаб . Ман аз ризои худ май гузарам ки худоӣ накарда ғубори малолӣ бар доман пакет нанишинад , фард :

در حسرت اینکه یکبار به خدمت سرکار مرشد خود عرض سلامی کنم و خاک راهش بوسم، جانم مجاور لب است و روزم نمونه شب. من از رضای خود می گذرم که خدای نکرده غبار ملالی بر دامن پاکت ننشیند، فرد:

Фикрии пухтатар аз инҳо бояд кард , дунболаи дунё дарозасту забони бадхоҳ ба ҳарзагии боз , дилам мехоҳад то зиндаам хоки роҳ ту бошам ва бо мижгони ғубори қидмати брўбм ,у забони аҳадӣ бар ту боз набошад . Дар симнони ду калима ҳарф задӣ ва дидӣ падари сӯхтаҳо чаҳ фасод карданд . Ту бимирии икмоаҳи чиҳил рӯз дар даст ва по будам то нафасҳо бурӣда шуд . Ту хабари надории ман туро мехоҳам на худамро , агар андак диққат кунӣ май ёбӣ ки туро дӯст дорам на худро . Аз муҳаррамҳо бештар битарс то номаҳрамҳо , фасоди ҳама аз муҳаррамаст . Қурбони вуҷӯдат ба арз ман барис вбдон ки бандаи воқеии ту манам , саги туам , нгўӣии мардакаи тарсу чаҳ ҷФнг ҳо мегуяд . Ошиқро ба насиҳат чикор ? кор бояд муҳкам бошад . ё ба дастури алъамали мурӣд рафтор кун ё дастӯруламал бифармо ки мурӣди мутӣъи рой ту бошад . Хеле беадабӣ кардам , ёрб аз ҳар чаҳ хато рафт ҳазор истиғфор .

فکری پخته تر از این ها باید کرد، دنباله دنیا دراز است و زبان بدخواه به هرزگی باز، دلم می خواهد تا زنده ام خاک راه تو باشم و با مژگان غبار قدمت بروبم، و زبان احدی بر تو باز نباشد. در سمنان دو کلمه حرف زدی و دیدی پدر سوخته ها چه فساد کردند. تو بمیری یکماه چهل روز در دست و پا بودم تا نفس ها بریده شد. تو خبر نداری من ترا می خواهم نه خودم را، اگر اندک دقت کنی می یابی که ترا دوست دارم نه خود را. از محرم ها بیشتر بترس تا نامحرم ها، فساد همه از محرم است. قربان وجودت به عرض من برس وبدان که بنده واقعی تو منم، سگ توام، نگوئی مردکه ترسو چه جفنگ ها می گوید. عاشق را به نصیحت چکار؟ کار باید محکم باشد. یا به دستور العمل مرید رفتار کن یا دستورالعمل بفرما که مرید مطیع رای تو باشد. خیلی بی ادبی کردم، یارب از هر چه خطا رفت هزار استغفار.