Шаби ҳаштум дар хизмати саркори умед гоҳе мирзои абдулҳусайн аз шини ҷинси ду пои осӯда будем , ва аз ҳурмони ҳузурат беш аз гнҷоӣии имлоу иншои фарсӯда . Ду тғрои нома ки ба саркори мирзоу гиромии сарвари ниёзи афтода буд фароз омаду соҳати анҷуман аз нофаи мидоду накҳати савдоаши шарми саҳрои таббату рашки шҳрбнд тароз омад . Дар номаи оқо аз ман низ номӣ рондаанд , ва бо бехонда . Сипоси саломату амон тақдим рафт . То кӣ банди имтиноъи гусаста ва он Ром зада сайд ки зиндонҳо шикаста ва камандҳо даридаи азин қайди ҷуста ва моро низ ба давлати пайвандаши дил аз доми ҳазор гирифторӣ руста гардад . Бори худоро гувоҳ май орм ки пас аз ғайбати саркори дами обӣ бе дарёи дарёи хӯни ҷигари нгмоштм ,у дастам бар хон дӯсти вдшмни лаби ноне бе онкии кӯҳи кӯҳи устихони коҳаду дашти дашти тан ва ҷон фарсоед нишкастам .

شب هشتم در خدمت سرکار امید گاهی میرزا عبدالحسین از شین جنس دو پا آسوده بودیم، و از حرمان حضورت بیش از گنجائی املا و انشا فرسوده. دو طغرا نامه که به سرکار میرزا و گرامی سرور نیاز افتاده بود فراز آمد و ساحت انجمن از نافه مداد و نکهت سوداش شرم صحرای تبت و رشک شهربند طراز آمد. در نامه آقا از من نیز نامی رانده اند، و با بی خوانده. سپاس سلامت و امان تقدیم رفت. تا کی بند امتناع گسسته و آن رم زده صید که زندان ها شکسته و کمندها دریده ازین قید جسته و ما را نیز به دولت پیوندش دل از دام هزار گرفتاری رسته گردد. بار خدا را گواه می آرم که پس از غیبت سرکار دم آبی بی دریا دریا خون جگر نگماشتم، و دستم بر خوان دوست ودشمن لب نانی بی آنکه کوه کوه استخوان کاهد و دشت دشت تن و جان فرساید نشکستم.

Равонӣ ки парвариш андӯз дидораст аз шому чошт чаҳ физоиш гирад ? мазоқӣ ки гумораш аз лаъли кавсари гўори дӯсти ҳамеи барад кӣу куҷо аз кайфияти кадом меосоиш андӯз ,у холӣ аз мғозлоти занонау муомилоти замонаи давр аз ту мурғии пар рехтааму асирӣ ба ҳалқи овехта . Бо он басти муоширату нашри омезиш ки дидау доне ба дастии пой аз ҳама кашидаму пайванд аз ҳама буридам ки бо он ҳасани ъқидту паймони дерини саркори мирзои Муҳамади алиро солӣ фузун рафт то мулоқоти нхостаҳи дидори дигаронро аз ин мроўдти костагӣ ҳо пайдост , агар бори худо муқаддар карда бошаду маро муяссар гардад , дар ин поёни перӣу оғози нирӣ токунӯн садбораи пайванд аз ҳама ҳатто зану фарзанди боз гусаста будам .

روانی که پرورش اندوز دیدار است از شام و چاشت چه فزایش گیرد؟ مذاقی که گمارش از لعل کوثر گوار دوست همی برد کی و کجا از کیفیت کدام می آسایش اندوز، و خالی از مغازلات زنانه و معاملات زمانه دور از تو مرغی پر ریخته ام و اسیری به حلق آویخته. با آن بسط معاشرت و نشر آمیزش که دیده و دانی به دستی پای از همه کشیدم و پیوند از همه بریدم که با آن حسن عقیدت و پیمان دیرین سرکار میرزا محمد علی را سالی فزون رفت تا ملاقات نخاسته دیدار دیگران را از این مراودت کاستگی ها پیداست، اگر بار خدا مقدر کرده باشد و مرا میسر گردد، در این پایان پیری و آغاز نیری تاکنون صدباره پیوند از همه حتی زن و فرزند باز گسسته بودم.