Рӯзӣ ки хотир ба хаёлии пароканда буду дил аз синаи ноком ба хӯни оканда , дастхати шарифи ъзи вусӯли бхшўд . Шукронаи ин давлати дирёбро рӯй дил аз ҳар хатарау хаёлии тофта , фараҳу гушоишӣ дар зиёрат он ёфтам . Таловати кавсари ҳаловаташи мояи пардози мара малолат шуд ,у қироати ороми иродаташи змти ҷонро аз доми душвори адои андӯҳ бароъат ангехт . Баҳмони остон ки қибла расатонаст аз дар сӯрату маънии он мояи зебоу шевои нигоришу гузориши рафта , ки макунат Фсҳои арабу аҷаму мақдӯри удабои тарк ва Дайлам нест , бо ҳамаи нафрату тброи ман аз мақомоти раёсату мқосоти сиёсат ба завқи онкии туами роқими ахбору муншии асрори оӣӣ , дар ин поёни перии деги аморат май пазаму савдои иёлат . Агар ндмои сӯрати байну зурафои мазмуни боз , ҳамли титол ва тамаллуқ намекарданд , сармашқи авлоди хешро чун таълиқоти устодони тасма ҳошия мекардаму мавкиби ҷалолашро аз мтрслоти мирзои ҳасану манишоти муътамади ҷнибт ва ғошия мепардохтам . Бо он гавҳари мустаъиду илтизоми ҳузури худовандии шеърӣу астсъоди он ҳумоюни даргоҳи осмони фаргоҳ , ва он ангези таҳсилу татаббуъ ки поки яздон дар самти пок ҳазрат сиришта , ин мояи ороишу физоиши ҳамон қиссаи қатра қнторасту достони мушту харвор . Бории аҳволӣ ки имлои тарҳаш тараб зояд ,у иншои шарҳаши крб коҳад нест , азмон дарди зонуу иброми дигари ранҷ ҳо зояд алвасфам афсурда дораду зиёда бар ҳади баёни длмрдаҳ , суҷуди он дарди истифои шуҳуди масъӯди шеърӣу ҳазрат қавӣаст вале ин заъифи таманноро ҷузи ақўои дуоӣ бе риби махдуми бор ба манзилу сафина ба соҳил нарасонад , мисра : урӯҷ бар фалаки сарварӣ ба душворӣаст .

روزی که خاطر به خیالی پراکنده بود و دل از سینه ناکام به خون آکنده، دستخط شریف عز وصول بخشود. شکرانه این دولت دیریاب را روی دل از هر خطره و خیالی تافته، فرح و گشایشی در زیارت آن یافتم. تلاوت کوثر حلاوتش مایه پرداز مره ملالت شد، و قرائت آرام ارادتش ذمت جان را از دام دشوار ادای اندوه برائت انگیخت. بهمان آستان که قبله راستان است از در صورت و معنی آن مایه زیبا و شیوا نگارش و گزارش رفته، که مکنت فصحای عرب و عجم و مقدور ادبای ترک و دیلم نیست، با همه نفرت و تبرای من از مقامات ریاست و مقاسات سیاست به ذوق آنکه توام راقم اخبار و منشی اسرار آئی، در این پایان پیری دیگ امارت می پزم و سودای ایالت. اگر ندمای صورت بین و ظرفای مضمون باز، حمل تیتال و تملق نمی کردند، سرمشق اولاد خویش را چون تعلیقات استادان تسمه حاشیه می کردم و موکب جلالش را از مترسلات میرزا حسن و منشات معتمد جنیبت و غاشیه می پرداختم. با آن گوهر مستعد و التزام حضور خداوندی شعری و استسعاد آن همایون درگاه آسمان فرگاه، و آن انگیز تحصیل و تتبع که پاک یزدان در سمت پاک حضرت سرشته، این مایه آرایش و فزایش همان قصه قطره قنطار است و داستان مشت و خروار. باری احوالی که املای طرحش طرب زاید، و انشای شرحش کرب کاهد نیست، ازمان درد زانو و ابرام دیگر رنج ها زاید الوصفم افسرده دارد و زیاده بر حد بیان دلمرده، سجود آن درد استیفای شهود مسعود شعری و حضرت قوی است ولی این ضعیف تمنا را جز اقوای دعای بی ریب مخدوم بار به منزل و سفینه به ساحل نرساند، مصرع: عروج بر فلک سروری به دشواری است.

Пеш аз ин штрии авзоъи дарвеши ростину мухтори расатони оқои боқир дар таии ду сатрӣ мърўз афтод , соли гузашта аз ҷаври анбӯҳии аҷомраҳи доварӣ ба дарбор аъло кашид . Мавриди илтифотӣ мулӯкона шуд . Ҳукми танбеҳи алвоту ахзи дяту тахфифи манофеи даҳ панҷ ҳоҷии тақӣ ки ба ҳилаи шаръӣу пелаи урфии тарошида ,у манъи уламои қшриаҳ аз интизоъу тасарруфи боғу дигари чизҳо ки мӯҷиб ислоҳаст содир ,у понздаҳи тӯмони мустамаррӣ низ ки бо маноли шурби боғот мусовот дошт , аз садри аълои фармони гузашт , бо ъзии фарау сипосии фаровон боз фармуд . Вале бо он қарзи манофеи зойу фиқдони дахли муайяну ихроҷоти муқарару аёли фаровону бахти воруни тахт ва он истиғнои ақиму Фқди дираму фарти карам , пайдост бе фазли хоссаи бори хдоӣӣу базл бе знти қазо , бқўли мардум , пули он тараф обаст ,у дуои ману омини ту ғайри мустаҷоб . Сомони ман сипосу ситоиши бори худоро аз мадохили амлоку риъи қалили муомила ба тақсиру иқтисод рўброаҳаст , ва ба фари мноъту қаноати фориғ аз тавваҷуҳи дарвешу тафаққуди шоҳ . Агар ба дуои ин зиндагониро бақо , балки физоиш хоҳанд , албата бахшиш ва бахшоиш хоҳад раст , ва ин чиҳил тани аёлро ба фузуд ҷомау ҷӣраи физоишу осоиш нав хоҳад зод . Поси ҳишмату ҳифзи хизмати наввоби сайфи аддавларо ба дастии пойдор ва ба поӣии срнаҳ ки шарманда шавад ва ҳар ҳангоми аҳди андеши иёлат Исфаҳон ояд аз парешонеи туу пушаймонии худ пароканда , хадамотро дар таии мФоўзоти фармоиш ки дар анҷомаш беиҷроӣ миннат вомед талофӣу таманнои савоби базл осоиш хоҳам кард .

پیش از این شطری اوضاع درویش راستین و مختار راستان آقا باقر در طی دو سطری معروض افتاد، سال گذشته از جور انبوهی اجامره داوری به دربار اعلی کشید. مورد التفاتی ملوکانه شد. حکم تنبیه الواط و اخذ دیت و تخفیف منافع ده پنج حاجی تقی که به حیله شرعی و پیله عرفی تراشیده، و منع علمای قشریه از انتزاع و تصرف باغ و دیگر چیزها که موجب اصلاح است صادر، و پانزده تومان مستمری نیز که با منال شرب باغات مساوات داشت، از صدر اعلا فرمان گذشت، با عزی فره و سپاسی فراوان باز فرمود. ولی با آن قرض منافع زای و فقدان دخل معین و اخراجات مقرر و عیال فراوان و بخت وارون تخت و آن استغنای عقیم و فقد درم و فرط کرم، پیداست بی فضل خاصه بار خدائی و بذل بی ضنت قضا، بقول مردم، پل آن طرف آب است، و دعای من و آمین تو غیر مستجاب. سامان من سپاس و ستایش بار خدا را از مداخل املاک و ریع قلیل معامله به تقصیر و اقتصاد روبراه است، و به فر مناعت و قناعت فارغ از توجه درویش و تفقد شاه. اگر به دعا این زندگانی را بقا، بلکه فزایش خواهند، البته بخشش و بخشایش خواهد رست، و این چهل تن عیال را به فزود جامه و جیره فزایش و آسایش نو خواهد زاد. پاس حشمت و حفظ خدمت نواب سیف الدوله را به دستی پایدار و به پائی سرنه که شرمنده شود و هر هنگام عهد اندیش ایالت اصفهان آید از پریشانی تو و پشیمانی خود پراکنده، خدمات را در طی مفاوضات فرمایش که در انجامش بی اجرای منت وامید تلافی و تمنای ثواب بذل آسایش خواهم کرد.