Ду соласт аз хизмати тамоми саодати даврам , ва бо он мояи омезишу маваддати баҳри роҳу равиш аз вусӯли ду сатри нигориш ба куллӣ маҳҷӯр . Маро ки аз ҳар бобат ба тараққӣаму нигошт чанд калима ноӣ иродати тавон басту поси хулӯсятро ба изҳори бархе ъаноёти дили тавон ҷуст , чаро аз рӯй лутф ёдам накунӣ ? банӣ навъи ҷинсро аз ҳар мояи мхолтту муошират модом ҳастӣ бо ҳам ҷуз намӯд муҳаббат ва навохт ва фузуд тафаққуду шинохти чунончӣ нек пайдосту байнам чаҳ самар ҳосиласту кадоми андеша дар дил ?

دو سال است از خدمت تمام سعادت دورم، و با آن مایه آمیزش و مودت بهر راه و روش از وصول دو سطر نگارش به کلی مهجور. مرا که از هر بابت به ترقیم و نگاشت چند کلمه نای ارادت توان بست و پاس خلوصیت را به اظهار برخی عنایات دل توان جست، چرا از روی لطف یادم نکنی؟ بنی نوع جنس را از هر مایه مخالطت و معاشرت مادام هستی با هم جز نمود محبت و نواخت و فزود تفقد و شناخت چنانچه نیک پیداست و بینم چه ثمر حاصل است و کدام اندیشه در دل؟

Бо вуҷӯди ин мароҳил чаро хома аз рози нигориш хомӯшасту мавлоро ба ёдоварӣ дӯстони пешин паймон гуфту гузориши фаромӯш ? ин на шарти сафо ва пайвандаст . Мухлисро бо ҳамаи фарти ибодат ба ду ҳарф ки мазҳар аноят ояд , чанбари иттиҳод дар гардану пои ъқидт дар камандаст , агар ин набошад мроўдтро чаҳ самар хоҳад раст ,у муоширатро чаҳ ҳосил хоҳад хост ?

با وجود این مراحل چرا خامه از راز نگارش خاموش است و مولی را به یاد آوری دوستان پیشین پیمان گفت و گزارش فراموش؟ این نه شرط صفا و پیوند است. مخلص را با همه فرط عبادت به دو حرف که مظهر عنایت آید، چنبر اتحاد در گردن و پای عقیدت در کمند است، اگر این نباشد مراودت را چه ثمر خواهد رست، و معاشرت را چه حاصل خواهد خاست؟