Фарзандии мирзо ҷаъфар мегуяд : бози номае порсии ниҳоди бунёди афкан , ва бидон сахту гарони дршў то андешаҳои пароканда фаромӯш дораду забони деви дарун ки роҳнамои бадиҳост аз гуфт ҷигари сифту муфти равони оғоли хомӯш . Магари он мояи тоб ва туаш вдоншу ҳуши азин хушки мағзонтар фурушу занони мардонаи пӯшам бар ҷои монда ки дамии ду осӯдау рости андешаи кеши нигориши пешаи гирам ва дару таҳтаи гузоришро аз дасту забони арра ва теша дод аз бедоди дӯстону фарёд аз ду рангии гулҳои бӯстон , мисра : аз меҳру вафои дӯстонами гилаҳост . Аз хуишони бегонаи равиши парешонам ва аз дӯстони душмани маниш зодану зистанро пушаймон , фард :

فرزندی میرزا جعفر می گوید: باز نامه ای پارسی نهاد بنیاد افکن، و بدان سخت و گران درشو تا اندیشه های پراکنده فراموش دارد و زبان دیو درون که راهنمای بدی هاست از گفت جگر سفت و مفت روان آغال خاموش. مگر آن مایه تاب و توش ودانش و هوش ازین خشک مغزان تر فروش و زنان مردانه پوشم بر جای مانده که دمی دو آسوده و راست اندیشه کیش نگارش پیشه گیرم و در و تخته گزارش را از دست و زبان اره و تیشه داد از بیداد دوستان و فریاد از دو رنگی گل های بوستان، مصرع: از مهر و وفای دوستانم گله هاست. از خویشان بیگانه روش پریشانم و از دوستان دشمن منش زادن و زیستن را پشیمان، فرد: