Ёри дерина , дӯст бе кунӣа , анбози дирангу гашт , дмсози шабистону дашт , ҳоҷии Муҳамади алиро пўиаҳи андеши фаррухи дидорам ,у орзӯманд хуҷаста гуфту гузор . Ҳаштуми моҳ раҷабаст ба роҳии брхони нав ки бунёдӣ баландасту рстоӣии арҷманди гузари доштам . Оқозодаро бар кулба хон нишаста дидам ва бо мардӣ аз дар доду хости сухани фарои пайваста . Бораҳе беш аз онкии гуфтану шунидани тавон , сози меҳрбонии сохту рози хуш забонӣ ронад , нишастам внхсти пурсиш аз ваии ин буд ки рустаи кадоми боғӣу партави кадоми чароғ ? ба ҳамон равишҳои ширини маниш ки кеши тест , хандаро бар сухан пишрд дошт ва ба шеваи кучаки дилӣ , ойини қнбрки бофии нави сохт ки фарзанди дӯсти дерини пайвандати ҳоҷии Муҳамади алӣам , агарат ниёзӣ ба физоиши ному нишону намоиши рози пайдо ва пинҳон ҳаст афсона аз ҳар дар созу достони шносоӣии дарози орм . Гуфтам хомӯш кун ва аз ҳар чаҳ дар ин боб бояд фаромӯш , ки ҳамон як суханам аз ҳамаи роҳӣ бениёз овараду дидори ҳумоюнат бар дурустии гавҳари розҳои наҳуфта ва чизҳои нагуфта бози барад , мисра : шерро бача ҳаме монад бадв

یار دیرینه، دوست بی کنیه، انباز درنگ و گشت، دمساز شبستان و دشت، حاجی محمد علی را پویه اندیش فرخ دیدارم، و آرزومند خجسته گفت و گزار. هشتم ماه رجب است به راهی برخان نو که بنیادی بلند است و رستائی ارجمند گذر داشتم. آقازاده را بر کلبه خان نشسته دیدم و با مردی از در داد و خواست سخن فرا پیوسته. بارهی بیش از آنکه گفتن و شنیدن توان، ساز مهربانی ساخت و راز خوش زبانی راند، نشستم ونخست پرسش از وی این بود که رسته کدام باغی و پرتو کدام چراغ؟ به همان روش های شیرین منش که کیش تست، خنده را بر سخن پیشرد داشت و به شیوه کوچک دلی، آئین قنبرک بافی نو ساخت که فرزند دوست دیرین پیوندت حاجی محمد علیم، اگرت نیازی به فزایش نام و نشان و نمایش راز پیدا و پنهان هست افسانه از هر در ساز و داستان شناسائی دراز آرم. گفتم خاموش کن و از هر چه در این باب باید فراموش، که همان یک سخنم از همه راهی بی نیاز آورد و دیدار همایونت بر درستی گوهر رازهای نهفته و چیزهای نگفته باز برد، مصرع:شیر را بچه همی ماند بدو

Пас аз пурсишҳои падарона бар он шудам ки ҳар ҳангом бидон хони гузори орми дамии ду боваии анҷумани созаму пажӯҳиши рӯзгори ту кору кирдор ӯу бандагиҳои худро сухани пардозам , мисра : аз ҳар чаҳ меравад сухани дӯст хуштараст . Хушоу хурмои он рӯзгорон , перӣу хастагӣу костӣу шикастагии сахтами афсурдау забуни сохта , пурвой ҳеҷ надорам . Надонам ту чунӣ ва чигуна майгузорӣу рӯзгорони поёну перӣ бар кадоми роҳу равиш май сипорӣ ? агарат осӯдагӣ ва прўоӣӣ ҳаст гузориши зиндагониро нигориш куну фарзандии оқоҷониро дар расонӣдани сифориши фармой , дар ҳар ки меҳри бинӣ ва бар пурсиши кушодаи чеҳрнигарӣ аз маниши дурудии осмони сурӯд бар саройу пӯзиши андеши ҷдогон нома бош , корӣ ки аз ман сохтаи доне бесохтагӣ барнигор ки дар анҷомаши чор асба хоҳам тохт .

پس از پرسش های پدرانه بر آن شدم که هر هنگام بدان خان گذار آرم دمی دو باوی انجمن سازم و پژوهش روزگار تو کار و کردار او و بندگی های خود را سخن پردازم، مصرع: از هر چه میرود سخن دوست خوشتر است. خوشا و خرما آن روزگاران، پیری و خستگی و کاستی و شکستگی سختم افسرده و زبون ساخته، پروای هیچ ندارم. ندانم تو چونی و چگونه می گذاری و روزگاران پایان و پیری بر کدام راه و روش می سپاری؟ اگرت آسودگی و پروائی هست گزارش زندگانی را نگارش کن و فرزندی آقاجانی را در رسانیدن سفارش فرمای، در هر که مهر بینی و بر پرسش گشاده چهر نگری از منش درودی آسمان سرود بر سرای و پوزش اندیش جداگان نامه باش، کاری که از من ساخته دانی بی ساختگی بر نگار که در انجامش چار اسبه خواهم تاخت.