Бхшълии ном аз аҳолии ҷндқ сегӣ дошту сагро ба муқтазои саги асҳоби Каҳфи рӯзӣ чанд пай некон гирифт ва мардум шуд бо бхшълии номи фарти алоқа буд . Шабӣ ба зарурати худованди сагро ҳангомӣ ки ҳорси шаби ҳиммати брпос инсироф дошт сафарӣ пеш омад , бомдодон ки саги мардуми параст домон худоанд худро дар даст наёфт , осемаи сар чун оҳӯии юз аз қафо ва чун юзи оҳӯ дар ҷилав , поӣӣ аз буқъаи беруни гузорда бар лаби девори мусаллои хориҷ қалъа нишасту дидаи муроқибат бар ҷамеъи туруқу шўоръи баст . Магар аз шуҳуди бхшълии асарӣ ва аз гумшудаи хеш хабарӣ ёбад . Маслан қофила ба самт домғон мерафт бад-ӣни умед ки соҳиб ӯ дар миён корвон бошад лобаи кунони ду се фарсангӣ аз қафои қофила май давид ва чун аз бхшълӣ нишоне намеёфт боз бар мегардид , ба девор мусалло нарасида гуруҳи дигар ба сўби язди рахт бар роҳила ниҳода буданд , бози умедаши қаллодаи кашони пай эшон мекашид аз матлӯб асар наёфта боз май гашту қси алии ҳозо .

بخشعلی نام از اهالی جندق سگی داشت و سگ را به مقتضای سگ اصحاب کهف روزی چند پی نیکان گرفت و مردم شد با بخشعلی نام فرط علاقه بود. شبی به ضرورت خداوند سگ را هنگامی که حارس شب همت برپاس انصراف داشت سفری پیش آمد، بامدادان که سگ مردم پرست دامان خداند خود را در دست نیافت، آسیمه سر چون آهوی یوز از قفا و چون یوز آهو در جلو، پائی از بقعه بیرون گذارده بر لب دیوار مصلی خارج قلعه نشست و دیده مراقبت بر جمیع طرق و شوارع بست. مگر از شهود بخشعلی اثری و از گمشده خویش خبری یابد. مثلا قافله به سمت دامغان می رفت بدین امید که صاحب او در میان کاروان باشد لابه کنان دو سه فرسنگی از قفای قافله می دوید و چون از بخشعلی نشانی نمی یافت باز بر میگردید، به دیوار مصلی نرسیده گروه دیگر به صوب یزد رخت بر راحله نهاده بودند، باز امیدش قلاده کشان پی ایشان می کشید از مطلوب اثر نیافته باز می گشت و قس علی هذا.

Аҳадӣ ба тарафӣ намерафт ки саги мискин ба талаби худованди манзили водӣӣ аз пай ӯ напуеду бегонае рӯ наменамӯд ки вайро ошноӣ хеш нагӯяд , болҷмлаҳи чандон нишеб ва фароз рафт ки соҳиб меҳрбонаш бозомаду бахти масъӯдаши дмсоз , гуё забони ҳол ӯ барин мақолаи таронаи соз буд , фард :

احدی به طرفی نمی رفت که سگ مسکین به طلب خداوند منزل وادئی از پی او نپوید و بیگانه ای رو نمی نمود که وی را آشنای خویش نگوید، بالجمله چندان نشیب و فراز رفت که صاحب مهربانش بازآمد و بخت مسعودش دمساز، گویا زبان حال او برین مقاله ترانه ساز بود، فرد:

Ин ҳикоят ба ғояти шабиҳи достони ман ва он худовандаст , бехабар сафар карданду маро чун саги мусоҳиби ҳарзаи гирди ҳрбўм ва бар . Ҳар ки бар он ҳазрат ариза нагорд меҳтар шарик ӯем ва ҳар ҷо аз даври корвонии намояди тариқи истиқболи пўӣ , магар аз дӯст нишоне ёбам . Умеди чунонкии он саг ба матлӯб хеш расед , ин аз саги камтар ба шараф дарёфт хизмат мстсъд гардад . Чун саркорро аз бхшълии имтиёзӣ бояд пеш аз онкии сояи раҳмат бар саг андозанд , сагро бар остони худ эҳзор ва сарафроз фармойанд .

این حکایت به غایت شبیه داستان من و آن خداوند است، بی خبر سفر کردند و مرا چون سگ مصاحب هرزه گرد هربوم و بر. هر که بر آن حضرت عریضه نگارد مهتر شریک اویم و هر جا از دور کاروانی نماید طریق استقبال پوی، مگر از دوست نشانی یابم. امید چنانکه آن سگ به مطلوب خویش رسید، این از سگ کمتر به شرف دریافت خدمت مستسعد گردد. چون سرکار را از بخشعلی امتیازی باید پیش از آنکه سایه رحمت بر سگ اندازند، سگ را بر آستان خود احضار و سرافراز فرمایند.