Поӣии бастау дастии кушода , қаламии гирифта ва дилӣ додаам ки забон бе забонии гушойам ва нестӣ ҳастӣ намой хешро ба ваҷҳе ки дар кисвати иборати зебои намояди бози намоям , вале пой то сари Фкртму сар то пои ҳайрат ки кохи суханро ба кадоми даст бояд афрошт ,у пеши тоқи мстбаҳи номаро бачаи нақш бояд нигошт . Агар аз сдоъи хумори муҳоҷират шикоят кунам хокам ба даҳон чаҳ мбоинту кадоми мФорқт ? аз Ямани соқии иртиботи арвоҳам ҳамвора бодаи ҷони афзои висол дар ҷомасту чунончӣ аз нишоти соғари мўослти чеҳраи ривоятро таровати даҳуми меҳрам бар забони кадоми қурб ва чаҳ мўослт ? бавоситаи адами ихтилоти ашбоҳи заҳри равони Фрсои муҳоҷиратами пайваста дар ком , ҳиҷрӣ ба васл махлӯт дораму шомӣ ба субҳи марбӯт . Аз ҷиҳатӣ ба марҳалаҳо даврам ва ба ҳайсиятии воқифи базми ҳузур .

پائی بسته و دستی گشاده، قلمی گرفته و دلی داده ام که زبان بی زبانی گشایم و نیستی هستی نمای خویش را به وجهی که در کسوت عبارت زیبا نماید باز نمایم، ولی پای تا سر فکرتم و سر تا پای حیرت که کاخ سخن را به کدام دست باید افراشت، و پیش طاق مصطبه نامه را بچه نقش باید نگاشت. اگر از صداع خمار مهاجرت شکایت کنم خاکم به دهان چه مباینت و کدام مفارقت؟ از یمن ساقی ارتباط ارواحم همواره باده جان افزای وصال در جام است و چنانچه از نشاط ساغر مواصلت چهره روایت را طراوت دهم مهرم بر زبان کدام قرب و چه مواصلت؟ بواسطه عدم اختلاط اشباح زهر روان فرسای مهاجرتم پیوسته در کام، هجری به وصل مخلوط دارم و شامی به صبح مربوط. از جهتی به مرحله ها دورم و به حیثیتی واقف بزم حضور.

Субҳони аллоҳ чаҳ ҳузурӣ чаҳ ғиобӣ чаҳ фироқӣ чаҳ висолӣ , кистам ё чистам ки тариқи ҳузуру ғиоби пўим ва бо вуҷӯди шарифи худованди вуҷӯди адами Омуадро мустамсак карда аз қурбу баъд сухан гӯям , нақш бар обро бо ҳастӣ чаҳ кору мавҷи сробро бо ҳикояти исботи худ фурӯшӣ чаҳ бозор . Умед ки хурда нагиранду узрӣ ки дар бароъати зиммаи ин ҷасорат иқома рафт бипазиранд , фард :

سبحان الله چه حضوری چه غیابی چه فراقی چه وصالی، کیستم یا چیستم که طریق حضور و غیاب پویم و با وجود شریف خداوند وجود عدم آمود را مستمسک کرده از قرب و بعد سخن گویم، نقش بر آب را با هستی چه کار و موج سرآب را با حکایت اثبات خود فروشی چه بازار. امید که خرده نگیرند و عذری که در برائت ذمه این جسارت اقامه رفت بپذیرند، فرد:

Болҷмлаҳи ҳамон аввалӣ ки ба аҷзи тамассуки ҷустау лаби хомаи аризанигорро аз шаҳди ин даъвии бузург ки ақли дақиқаш дар таҳқиқ чун хар дар вҳласту магас дар асали фурӯи шаст , шева сӯрат прессатонро иқтидо кунам ва ба саёқӣ ки маъҳуд ародтмндонаст забони калаки баёнро ба қиссаи даврии сӯрӣу маҳҷӯрии зарурии ошно . Балии чунончии рои ъотФти пирои тафаққуди ҳоли ин ъқидт . . . Иқтизо кунад маълум буд ҳол касе каз ту ҷудо монад даври давр аз маҳфили ҳузури ҳасрати ҳрбои маҳрӯм аз офтобасту ҳолати саропои малолати моҳии маҳҷӯр аз об , тамизи шаб аз рӯз натавонам , балки рӯз ва шабӣ надонам , то даст бе меҳри рӯзгорам аз ақд ҳошия нишинон базми сомии хориҷи афкандаи парешонтар аз зоҳидии сбҳаҳ гусастаам ва аз аҳдӣ ки соқии даври сипеҳрами бодаи дарди ангези дардомези ҳурмон аз соғари гумории даври висол дар мазоқи рехтаи талхкомтар аз шоҳидони минои шикаста , фард :

بالجمله همان اولی که به عجز تمسک جسته و لب خامه عریضه نگار را از شهد این دعوی بزرگ که عقل دقیقش در تحقیق چون خر در وحل است و مگس در عسل فرو شست، شیوه صورت پرستان را اقتدا کنم و به سیاقی که معهود ارادتمندان است زبان کلک بیان را به قصه دوری صوری و مهجوری ضروری آشنا. بلی چنانچه رای عاطفت پیرا تفقد حال این عقیدت...اقتضا کند معلوم بود حال کسی کز تو جدا ماند دور دور از محفل حضور حسرت حربای محروم از آفتاب است و حالت سراپا ملالت ماهی مهجور از آب، تمیز شب از روز نتوانم، بلکه روز و شبی ندانم، تا دست بی مهر روزگارم از عقد حاشیه نشینان بزم سامی خارج افکنده پریشان تر از زاهدان سبحه گسسته ام و از عهدی که ساقی دور سپهرم باده درد انگیز دردآمیز حرمان از ساغر گماری دور وصال در مذاق ریخته تلخکام تر از شاهدان مینا شکسته، فرد:

Чизе ки ба дастёрии он занги ғамӣ аз ойинаи хотир тавон пардохту мустамсакӣ ки дар ин гирифтории хати озодии дил аз тангнои малолати тавон сохт , рқимаҳи ҷоти муштамила бар муждаи истиқомати зот масъӯдаст ,у вуҷӯди Маҳмӯди чунон мепиндоштам дарёфт ин саодат ба тавассути ту асли ъароиз муяссар хоҳад гашт ,у ақлои пас аз онкии даҳ тғрои аризаи камтарини машҳӯди дидаи ҳақ байн уфтад , бории андешаи судӯри хитобу ҷавобӣ агар ҳама итобӣаст дар замир ҳумоюн хоҳад гузашт , мисра : бсухтем дар ин орзӯии хом ва нашуд . Маълумаст номаи ман бандаро шойистагии ҷавоб ва ба мадлул , мисра : сайдӣ ки давр шуд зи ҳарами куштанӣ буд . Ҷузи хӯни рези хӯни гирифтае ки аз соҳати ҳарами ҷурми ҳузури масоҳати саҳрои зинҳори хор маҳрӯмӣ гузинад савоб нест вале мбоинти изтирориро бо муғоирати ихтиёрӣ фарқӣ ҳаст , мисра : онкӣ рӯй аз ҳамаи олам ба ту оварад нишоед .

چیزی که به دستیاری آن زنگ غمی از آئینه خاطر توان پرداخت و مستمسکی که در این گرفتاری خط آزادی دل از تنگنای ملالت توان ساخت، رقیمه جات مشتمله بر مژده استقامت ذات مسعود است، و وجود محمود چنان می پنداشتم دریافت این سعادت به توسط تو اصل عرایض میسر خواهد گشت، و اقلا پس از آنکه ده طغرا عریضه کمترین مشهود دیده حق بین افتد، باری اندیشه صدور خطاب و جوابی اگر همه عتابی است در ضمیر همایون خواهد گذشت، مصرع: بسوختیم در این آرزوی خام و نشد. معلوم است نامه من بنده را شایستگی جواب و به مدلول، مصرع:صیدی که دور شد ز حرم کشتنی بود. جز خون ریز خون گرفته ای که از ساحت حرم جرم حضور مساحت صحرای زنهار خوار محرومی گزیند صواب نیست ولی مباینت اضطراری را با مغایرت اختیاری فرقی هست، مصرع: آنکه روی از همه عالم به تو آورد نشاید.

Мстдъӣ чунонаст ки хилофи мозиро имзо ва бенону хомаи ваҳии тарҷумонро гоҳи гоҳ ба эҳтимоли раҳмати нигориши ҳарфии ду ризои фармӯда , маросими бандаи парварӣу фароизи ъотФти густариро қазо фармойанд , чунончии руҷӯъи хидматӣ низ замима он ояд , мисра : карда бошӣ раҳматии вонгаҳ ба ҷои хештан .

مستدعی چنان است که خلاف ماضی را امضا و بنان و خامه وحی ترجمان را گاه گاه به احتمال رحمت نگارش حرفی دو رضا فرموده، مراسم بنده پروری و فرایض عاطفت گستری را قضا فرمایند، چنانچه رجوع خدمتی نیز ضمیمه آن آید، مصرع: کرده باشی رحمتی وانگه به جای خویشتن.