Қурбони нома ва науммат , нӯздаҳум моҳ аст навишт тимори коҳат дида сипор ва длгдор афтод , чеҳри спосдорӣ бар хоку тораки бахтиёрӣ бар сипеҳри судам , надонам понздаҳи ҳазор ёздаҳи ҳазор хонда шуда ё ростии кост ва фузудӣ дар баҳои руста . Пас аз онкии раҳеи саркори дӯстро худованди наҳуфтау пайдои вдорои зишту зебои худ сохт , ҳар чаҳ гуяд ва ҷӯяд фармонпазирам ва бесухан дар гуфт ва кард ва рафту исту ситад ва дод ҳаргунаи лағзишу нораво рӯй кушояди гуноҳ аз моаст . Аҳмади маро бо ҳамаи дурусти корӣ дар ин каминаи вому хўормоиаҳи тнхўоаҳ шармсорӣ дод . Ба гавҳари мардумӣу дурушти устихониҳои паймон ки физоиши пояу мояи одамӣ бар дигари офариниш ба дастёрӣ ӯст ки пеш аз онкии шуморо ба хариди чизҳо ранҷа дорам нигоришии ҳамаи тани сифориш ба сФоӣӣ фиристодам то се чаҳор тӯмон ба гиромии фарзанди ҳунарманди мирзои Меҳдӣу дигари гмоштгон корсозӣ дорад .

قربان نامه و نامت، نوزدهم ماه است نوشت تیمار کاهت دیده سپار و دلگدار افتاد، چهر سپاسداری بر خاک و تارک بختیاری بر سپهر سودم، ندانم پانزده هزار یازده هزار خوانده شده یا راستی کاست و فزودی در بها رسته. پس از آنکه رهی سرکار دوست را خداوند نهفته و پیدا ودارای زشت و زیبای خود ساخت، هر چه گوید و جوید فرمان پذیرم و بی سخن در گفت و کرد و رفت و ایست و ستد و داد هرگونه لغزش و ناروا روی گشاید گناه از ما است. احمد مرا با همه درست کاری در این کمینه وام و خوارمایه تنخواه شرمساری داد. به گوهر مردمی و درشت استخوانی های پیمان که فزایش پایه و مایه آدمی بر دیگر آفرینش به دستیاری اوست که پیش از آنکه شما را به خرید چیزها رنجه دارم نگارشی همه تن سفارش به صفائی فرستادم تا سه چهار تومان به گرامی فرزند هنرمند میرزا مهدی و دیگر گماشتگان کارسازی دارد.

Достони ранҷурии ҳунару андешаи хокбўси остони ҳиҷозу ҷунбиши кӯчу бастагони симнону шебу фароз давиданҳои Аҳмад дар миён омад ва пардохт ин вом ба дасти овези фаромӯшӣу гирифторӣ дар пой рафт . Худ низ аз ҳамаи каси ойину ёсои ситад ва дод мо вижаи раҳеу Аҳмадро беҳтар донанд , хоҳишмандами ончии раҳеи хосту равони саркории кӯби озмои ранҷ харид гардид пӯсти кандау порсӣ ба ному нишоннигор оранду бандаи зодаро чашм сипору гӯш гузор фармойанд , то аз дар диду дониши доми вомро аз гардани бози пардозаду коромрўзро чун шӯридаи корони хариду фуруш бФрдо наяндозад . Ҷавонакии ошнои дидори посӣ аз рӯзи рафта дар « таббат » ва « тавҳид » бар ман гузори афканди дстнбўӣии хўшрнгу буи фароз оварад ки дирузи мирзои Меҳдӣ ба андешаи сохт ва пардохт шбонрўзи ғФўрободи рахту Рахш аз « ҷндқ » ба « фаррухӣ » оварда ва ин дастанбуро бар кеши ёдбӯд бо ту фиристод ва фармуд меҳмон пазир бош ки инак бора дар зин ва стомасту дасту пои дмсозу анбози рикобу лагом . Бандаи зодаи иброҳӣм низ нома аз ҷндқи фиристодау сифориши дроздомон ба аббоси бародари зан дар ниҳода ки агар як чшмзд дар кори парасторӣу комгузорӣ саркори мирзои Меҳдии тани осоӣигирӣ ҷовдон бо ту ба хашм хоҳам зист ва бар он дида ки ёрон дар чеҳр дӯсторон нигаранд ба рӯй андарат чашм нахоҳам гушӯд , зеро ки ин рӯзгори дайри анҷом ба дастӣ хостор омад ва бо нишастӣ посдори хост ки агар ман ҳамаи зиндагонӣ парастор оему равиши вароаи подошро кор гузорем , ҳамчунон намаки хора носипос хоҳам буд , вестами бораи меҳри ношинос . Хонау ҳарч андар ӯст худ офариду дирами харид эшонаст , дар бодгири андарунаши ҷои даҳу хештану хуишони парасториро ба дастии дӯсти хоҳ ва нишастӣу душмани коҳ пой доред ва пардохт буйау комашро агар ҳама сар ҷӯяд роӣӣ бандед ва ҳам чунин то ҷоӣии калаки нигориши рондау рози сифориши хонда ки хӯрду дурушт ҳар мояи андешау пиндори худро пас даст ниҳодаему сарв осораст викрўӣ бар як пои бандагии истода , агар худоӣ накарда бо ҳамаи иктоӣии пеши тўӣӣу моӣӣ пеш гираду лонаи дарвешонаи моро хона хеш надонад , надонам раҳеро кадоми роҳи пеш бояд гирифт .

داستان رنجوری هنر و اندیشه خاکبوس آستان حجاز و جنبش کوچ و بستگان سمنان و شیب و فراز دویدن های احمد در میان آمد و پرداخت این وام به دست آویز فراموشی و گرفتاری در پای رفت. خود نیز از همه کس آئین و یاسای ستد و داد ما ویژه رهی و احمد را بهتر دانند، خواهشمندم آنچه رهی خواست و روان سرکاری کوب آزمای رنج خرید گردید پوست کنده و پارسی به نام و نشان نگار آرند و بنده زاده را چشم سپار و گوش گزار فرمایند، تا از در دید و دانش دام وام را از گردن باز پردازد و کارامروز را چون شوریده کاران خرید و فروش بفردا نیندازد.جوانکی آشنا دیدار پاسی از روز رفته در «تبت» و «توحید» بر من گذار افکند دستنبوئی خوشرنگ و بوی فراز آورد که دیروز میرزا مهدی به اندیشه ساخت و پرداخت شبانروز غفورآباد رخت و رخش از «جندق» به «فرخی» آورده و این دستنبو را بر کیش یادبود با تو فرستاد و فرمود مهمان پذیر باش که اینک باره در زین و ستام است و دست و پای دمساز و انباز رکاب و لگام. بنده زاده ابراهیم نیز نامه از جندق فرستاده و سفارش درازدامان به عباس برادر زن در نهاده که اگر یک چشمزد در کار پرستاری و کام گذاری سرکار میرزا مهدی تن آسائی گیری جاودان با تو به خشم خواهم زیست و بر آن دیده که یاران در چهر دوستاران نگرند به روی اندرت چشم نخواهم گشود، زیرا که این روزگار دیر انجام به دستی خواستار آمد و با نشستی پاسدار خواست که اگر من همه زندگانی پرستار آیم و روش وراه پاداش را کار گذاریم، همچنان نمک خواره ناسپاس خواهم بود، وستم باره مهر ناشناس. خانه و هرچ اندر اوست خود آفرید و درم خرید ایشان است، در بادگیر اندرونش جای ده و خویشتن و خویشان پرستاری را به دستی دوست خواه و نشستی و دشمن کاه پای دارید و پرداخت بویه و کامش را اگر همه سر جوید رائی بندید و هم چنین تا جائی کلک نگارش رانده و راز سفارش خوانده که خورد و درشت هر مایه اندیشه و پندار خود را پس دست نهاده ایم و سرو آسار است ویکروی بر یک پای بندگی ایستاده، اگر خدای نکرده با همه یکتائی پیش توئی و مائی پیش گیرد و لانه درویشانه ما را خانه خویش نداند، ندانم رهی را کدام راه پیش باید گرفت.

Бории бори худои саркори дӯсти деринаи паймону ёри пешинаи пайванди ҳоҷии Муҳамади асмъилро бе сипоси дармони гарон тандурустӣ бахшад ва бар ҷои нотавонӣу сустии баҳрау бахшиши чолокӣ ва чустӣ диҳад . Дурудии дарози домон ки фарозу фурӯдашро чанбари гардун перомун наёрад гашту пиндори равони парварон бо ҳамаи чобуки хезӣу чолоки пўӣии чапу рости натавонади гузашт аз ман бар сарой . Фармоиши вайро бо Аҳмад роз хоҳам сурӯд . Агар чизе пас андоз дошта бошад аз саркори ҳоҷӣ дареғ нахоҳад дошт ҷон дар роҳ ӯст суханӣ чанд санҷида ё наснҷида чист ки дар роҳи навоу ном ниёз натавон ҳашт ҷои шумо дар ҳамаи ҷои дидаи дили танги ман беш аз он намоёнаст ки дар чанбар гуфт ва шунӯд гунҷад . Зиндагиҳо бод саворасту маргҳо мардуми шикор , бештари онстӣ ки дидори мо ва ту бо яксад ва бист фарсанги даврӣ ба растохез уфтад . Зиштиҳои кирдору дуруштиҳои гуфтори моро ба хуии нарми вмҳри гарми худ даргузарон , чизҳо ки ба дастёрии саркори шумо аз рай ба симнон мерасаду раҳеро чораи соз армон дилу дармони дард буд , ҳам ба фармӯдаи дӯст ки давру наздикам рӯй дил дар ӯст аз язд ва Исфаҳон хоҳам хост , вале меҳрбонӣ ки чун саркори шумо дил сӯзӣ кунаду раҳеро чизҳои хубу нағз рӯзӣ хоҳад кӯ ва куҷост ? умедворами ин дарози дроӣиро аз физоиши меҳру шоди хост равон донанд на афзӯни гўӣиҳои пораи мардум ки гуфт дил ошуфт равони сифташони оғозӣ беанҷомаст ва ҳар чаҳ саройанд сазои нафрину дашном . Ҳаргунаи фармоишро мояи орому осоиши ман донеи анҷоми нигоришҳои худро пайваста бидон зевари ороиши даҳ . Бандаи хоксори яғмо .

باری بار خدای سرکار دوست دیرینه پیمان و یار پیشینه پیوند حاجی محمد اسمعیل را بی سپاس درمان گران تندرستی بخشد و بر جای ناتوانی و سستی بهره و بخشش چالاکی و چستی دهد. درودی دراز دامان که فراز و فرودش را چنبر گردون پیرامون نیارد گشت و پندار روان پروران با همه چابک خیزی و چالاک پوئی چپ و راست نتواند گذشت از من بر سرای. فرمایش وی را با احمد راز خواهم سرود. اگر چیزی پس انداز داشته باشد از سرکار حاجی دریغ نخواهد داشت جان در راه اوست سخنی چند سنجیده یا نسنجیده چیست که در راه نوا و نام نیاز نتوان هشت جای شما در همه جا دیده دل تنگ من بیش از آن نمایان است که در چنبر گفت و شنود گنجد. زندگی ها باد سوار است و مرگ ها مردم شکار، بیشتر آنستی که دیدار ما و تو با یکصد و بیست فرسنگ دوری به رستاخیز افتد. زشتی های کردار و درشتی های گفتار ما را به خوی نرم ومهر گرم خود درگذران، چیزها که به دستیاری سرکار شما از ری به سمنان می رسد و رهی را چاره ساز ارمان دل و درمان درد بود، هم به فرموده دوست که دور و نزدیکم روی دل در اوست از یزد و اصفهان خواهم خواست، ولی مهربانی که چون سرکار شما دل سوزی کند و رهی را چیزهای خوب و نغز روزی خواهد کو و کجاست؟امیدوارم این دراز درائی را از فزایش مهر و شاد خواست روان دانند نه افزون گوئی های پاره مردم که گفت دل آشفت روان سفتشان آغازی بی انجام است و هر چه سرایند سزای نفرین و دشنام. هرگونه فرمایش را مایه آرام و آسایش من دانی انجام نگارش های خود را پیوسته بدان زیور آرایش ده. بنده خاکسار یغما.

Гиромии сарвари ман , шабҳо бе корем ва ба гуфт ва гузорҳои бе сарви бен зиндагонӣ сипор . Гуфт ҳеҷ поя то кӣ сурудану муфти зиёни сармоя то чанд шунидани тавон , гуё мӯъҷамӣ дар саркор ҳаст чунончӣ дареғӣ нест ин навишта ки ёддоштро нигоштааму фиристодаро дар остин гузошта дарёфт фармойу мӯъҷамро бадв сипор , ки оварда гоҳу бегоҳи худро ба гули гашти сарои бӯстони шевои гуфтораш аз хори буми парокандаи лоӣии бози ҷўӣим . Фархундаи равонро дар нигаҳдошти он аз дузду мӯшу гараву фуруши осӯдаи дор ки фурӯ гузошт нахоҳад шуд . Ба хости худо ҳар ҳангоми хоҳӣ беосебу табоҳӣ боз хоҳам супурд . Гули байнам на гулчин , ганҷина дорам на ганҷинаи шикор , бе ҳеҷ андешау гумони ёддоштро бустон ва бидиҳу бунёд бар пӯзиш манеҳ ки дида дар роҳ аз чшмдошт сифедаст .

گرامی سرور من، شب ها بی کاریم و به گفت و گزارهای بی سرو بن زندگانی سپار. گفت هیچ پایه تا کی سرودن و مفت زیان سرمایه تا چند شنودن توان، گویا معجمی در سرکار هست چنانچه دریغی نیست این نوشته که یادداشت را نگاشته ام و فرستاده را در آستین گذاشته دریافت فرمای و معجم را بدو سپار، که آورده گاه و بیگاه خود را به گل گشت سرا بوستان شیوا گفتارش از خار بوم پراکنده لائی باز جوئیم. فرخنده روان را در نگهداشت آن از دزد و موش و گرو و فروش آسوده دار که فرو گذاشت نخواهد شد. به خواست خدا هر هنگام خواهی بی آسیب و تباهی باز خواهم سپرد. گل بینم نه گلچین، گنجینه دارم نه گنجینه شکار، بی هیچ اندیشه و گمان یادداشت را بستان و بده و بنیاد بر پوزش منه که دیده در راه از چشمداشت سفید است.