Фидоят шавам , армон ранҷи иброҳӣму рҳмни мояи тохир ҳаракат шуд . Ғолибан ин ду се рӯзаи қоиди тақдир Аннангир бошад ,у бъўни хдоӣӣу фаррухи сурӯши истифои хизмат ҳосил гардад . Ман ҳаргиз аз дар сӯрати қурби андешӣ суҳбат нагаштаам ,у худоами олӣ низ аз дар диду дироят бар ин хоксор нагузашта . Аҷмоло қабл аз мулоқот агар ҳарфии ду аз гавҳару хуии худ арза дорам шнъти ақлӣ таъаллуқ нагирад . Маъоӣиби ман бар маҳосин руҷҳон дорад , вале на он айб ки зарару зиёни он мояи халалу злли кор дигарон бошад , тимораш бо худост агар иззат диҳад осӯда хоҳам зист ва агар хор дорад чашми ҳасратӣ боз хоҳам кард . Дилам мехост авлоди ман низ агар айбӣ доранд оиди рӯзгори худ эшон бошад .

فدایت شوم، ارمان رنج ابراهیم و رحمن مایه تاخیر حرکت شد. غالبا این دو سه روزه قاید تقدیر عنانگیر باشد، و بعون خدائی و فرخ سروش استیفای خدمت حاصل گردد. من هرگز از در صورت قرب اندیشی صحبت نگشته ام، و خدام عالی نیز از در دید و درایت بر این خاکسار نگذشته. اجمالا قبل از ملاقات اگر حرفی دو از گوهر و خوی خود عرضه دارم شنعت عقلی تعلق نگیرد. معایب من بر محاسن رجحان دارد، ولی نه آن عیب که ضرر و زیان آن مایه خلل و زلل کار دیگران باشد، تیمارش با خداست اگر عزت دهد آسوده خواهم زیست و اگر خوار دارد چشم حسرتی باز خواهم کرد. دلم میخواست اولاد من نیز اگر عیبی دارند عاید روزگار خود ایشان باشد.

Иброҳӣму Муҳамади алиро хом ва бетаҷриба медонам то тарбияту истеъдоди мураббии воишон чаҳ кунад онҳами мавқуф ба фазл худост . Аҳмад онаст ки ман мехоҳам мҳмои амкн ба хилофу газофи халқи худо олӯда нест , худо аз ваии розии бод . Мирзои асмъилро мардии дуруст ва бо диёнату инсофу хайри андеши мидонстми втои авоили ихтиёри хонхонони бойен эътиқод будам . Ба тадриҷу тФориқи баъзе авсоф аз вай буруз кард , ки мунофии диёнату инсоф буд , мавъизау насиҳат низ рӯй ӯро аз он ҳолат боз нагардонид ,у ҳирсу ҳасад ки ду васфи номҳмўднди фитрати аинҷўонро зойеъ карду бҷоӣии расонид ки бо хонивода ва бародарҳо низ созгорӣ накард ,у ағлаби ғлботи душману харобии авзоъу парешонеи умӯри моу ғайра аз ҳавасу ҳавоӣ ӯ шуд . Бинобари масолеҳи умӯри мардум ва худ ва ӯ , ӯро бсмнон кашидам магари муоширати ашрофу уламоу ҳуккоми хоссаи бандагони хону саркори олӣ ки хайри маҳзу раҳмат сарфанду тҷрбти рӯзгорон , табдилаш кунаду зиён аз суду салоҳ аз фасоди бози шиносад .

ابراهیم و محمد علی را خام و بی تجربه میدانم تا تربیت و استعداد مربی وایشان چه کند آنهم موقوف به فضل خداست.احمد آنست که من میخواهم مهما امکن به خلاف و گزاف خلق خدا آلوده نیست، خدا از وی راضی باد. میرزا اسمعیل را مردی درست و با دیانت و انصاف و خیر اندیش میدانستم وتا اوایل اختیار خانخانان باین اعتقاد بودم. به تدریج و تفاریق بعضی اوصاف از وی بروز کرد، که منافی دیانت و انصاف بود، موعظه و نصیحت نیز روی او را از آن حالت باز نگردانید، و حرص و حسد که دو وصف نامحمودند فطرت اینجوانرا ضایع کرد و بجائی رسانید که با خانواده و برادرها نیز سازگاری نکرد، و اغلب غلبات دشمن و خرابی اوضاع و پریشانی امور ما و غیره از هوس و هوای او شد. بنابر مصالح امور مردم و خود و او، او را بسمنان کشیدم مگر معاشرت اشراف و علما و حکام خاصه بندگان خان و سرکار عالی که خیر محض و رحمت صرف اند و تجربت روزگاران، تبدیلش کند و زیان از سود و صلاح از فساد باز شناسد.

Чун тадбири ман банда бар тақдири худои собиқ буд фоида накард ва ба саёқи дигар дар бораи бародарҳо вғираҳи рой хилоф гузид . ӯро бтҳрони хостаму бондозаҳи қудрату тҷрбту басирати роҳ савоб намудем ,у уқалои қавм ки аз авзоъи мо истеҳзор доштанд насиҳат карданд . Бндикаҳ бар лаб боист бар гӯши баст ва тараот ингошт ва маблағҳо бар беандомӣу носозгории афзуд , ва дар маҷолиси гӯногӯни бдшному лаънату таҳдиди қатлу ифсоду тазйиъи арз бар ин пери парешон ва бародарҳоу марду зани хониводаи хат ва нишон кашид . Мояи ӣнҳамаи биҳрмтӣ ва бе ҳисобии ҳамаи ҳирсу ҳасаду зӣот талабӣасту чораи ин нохуширо ҳкмоء дар ҳабси мухиллад дидаанд .

چون تدبیر من بنده بر تقدیر خدا سابق بود فایده نکرد و به سیاق دیگر در باره برادرها وغیره رای خلاف گزید. او را بطهران خواستم و باندازه قدرت و تجربت و بصیرت راه صواب نمودم، و عقلای قوم که از اوضاع ما استحضار داشتند نصیحت کردند. بندیکه بر لب بایست بر گوش بست و ترهات انگاشت و مبلغها بر بی اندامی و ناسازگاری افزود، و در مجالس گوناگون بدشنام و لعنت و تهدید قتل و افساد و تضییع عرض بر این پیر پریشان و برادرها و مرد و زن خانواده خط و نشان کشید. مایه اینهمه بیحرمتی و بی حسابی همه حرص و حسد و زیات طلبی است و چاره این ناخوشی را حکماء در حبس مخلد دیده اند.

Имрӯзи бузургу соҳиби ихтиёри мо саркори хону бандагон олӣаст , ҷамеъи зишту зебои мо бар шумост ва агар дар ин кор аз дар ҳикмату маслиҳати чораи нФрмоӣиду баъд аз расӣдан ва дидану фаҳмидан ӯро баҳри саёқат ки салоҳ донед алоҷ накунед , ин охири зиндагонии моро бакулии расво ва худро тамом хоҳад кард . Ман бандаи баъд аз фазли худои бостзҳори адолату инсофи саркори хон ва шумо тасмим раҷъат кардау алои биринҷи ғурбат то замони марг ме сохтам .

امروز بزرگ و صاحب اختیار ما سرکار خان و بندگان عالی است، جمیع زشت و زیبای ما بر شماست و اگر در این کار از در حکمت و مصلحت چاره نفرمائید و بعد از رسیدن و دیدن و فهمیدن او را بهر سیاقت که صلاح دانید علاج نکنید، این آخر زندگانی ما را بکلی رسوا و خود را تمام خواهد کرد. من بنده بعد از فضل خدا باستظهار عدالت و انصاف سرکار خان و شما تصمیم رجعت کرده و الا برنج غربت تا زمان مرگ می ساختم.

Аммо фарзандии Аҳмади назар ба парҳезгорӣу иҳтимомаши порае амлоку ашёъи бхту хотаму сҷлу сиғаи ҷаноби ҳоҷии мирзои зини алъобдин муҳаррири саркори эмоми зайди фазлау сӯрати амлоки бхти Аҳмади ман банда мавқуф овардаам . Тавлияти баҳмони шароит ки дар матну сҷли марқӯм ва машрӯҳаст он Аҳмаду пушти бпшти авлода сарошеб ӯст . Чунонкӣ то силсилаи нишеб бенасл ва мстосл напояд , ин тавлияти махсӯсаи бФрози сӯии нгроид . Умед ки пас аз дарёфт ва дид ҳамин навиштаро ба Аҳмад боз сипоред . Ҳафдаҳуми зии ҳаҷаи санаи 1266 ҳрраҳи яғмо .

اما فرزندی احمد نظر به پرهیزگاری و اهتمامش پاره ای املاک و اشیاء بخط و خاتم و سجل و صیغه جناب حاجی میرزا زین العابدین محرر سرکار امام زید فضله و صورت املاک بخط احمد من بنده موقوف آورده ام. تولیت بهمان شرایط که در متن و سجل مرقوم و مشروح است آن احمد و پشت بپشت اولاده سراشیب اوست. چنانکه تا سلسله نشیب بی نسل و مستاصل نپاید، این تولیت مخصوصه بفراز سوی نگراید. امید که پس از دریافت و دید همین نوشته را به احمد باز سپارید. هفدهم ذی حجه سنه ۱۲۶۶ حرره یغما.